Προφανώς η έκφραση είναι άγνωστη, έως και δυσνόητη, στις ημέρες μας! Ωστόσο, την συναντούσαν στα παλιά αλφαβητάριά τους οι μαθητές μέχρι το μακρινό 1917, τότε που η κυβέρνηση Βενιζέλου με επικεφαλής τους πρωτεργάτες του Εκπαιδευτικού Ομίλου Γληνό, Δελμούζο, Τριανταφυλλίδη τόλμησε μία εκ βάθρων εκπαιδευτική μεταρρύθμιση καθιερώνοντας τη δημοτική με την εισαγωγή βιβλίων, όπως «Το Αλφαβητάρι με τον ήλιο» και «Τα ψηλά βουνά». Μια μεταρρύθμιση που -μετά την ήττα του Βενιζέλου- οι «γλωσσαμύντορες» και υπέρμαχοι της «καθαρευούσης γλώσσης» φρόντισαν να καταργήσουν επαναφέροντας βιβλία με φράσεις παρόμοιες με αυτήν του τίτλου: «Οι χοίροι υΐζουσιν»!
Χωρίς αμφιβολία, θα είμαστε ακόμη στα ίδια ή ελαφρά πιο …ευκολονόητα αλφαβητάρια-αναγνωστικά, εάν δεν μεσολαβούσαν τρεις σημαντικές αλλαγές: Η καθολική καθιέρωση της δημοτικής ως επίσημης γλώσσας από την κυβέρνηση Κωνσταντίνου Καραμανλή το 1975 με υπουργό Παιδείας τον Γεώργιο Ράλλη, η εκπαιδευτική μεταρρύθμιση Γεωργίου Παπανδρέου με επικεφαλής παιδαγωγούς, όπως ο Ευάγγελος Παπανούτσος και οι εκπαιδευτικές αλλαγές της κυβέρνησης Ανδρέα Παπανδρέου με την εισαγωγή νέων βιβλίων σε όλες τις βαθμίδες και μια σειρά αλλαγών για ανεμπόδιστη πρόσβαση όλων των Ελλήνων στην δημόσια-δωρεάν εκπαίδευση! Αν υπήρχαν αντιδράσεις; Ασφαλώς υπήρχαν -και μάλλον υπάρχουν- από …όψιμους υπερασπιστές της «καθαρότητος της ελληνικής γλώσσης» και του «ελληνοχριστιανικού πολιτισμού»! Δείτε, για παράδειγμα, επίσημες ανακοινώσεις κάποιων Ιερών Μητροπόλεων που με κείμενα γραμμένα «εις άπταιστονκαθαρεύουσαν» καλούν τον ευσεβή λαό να συμμετάσχει «εις θρησκευτικάς, λατρευτικάς και λοιπάς εκδηλώσεις»! Υπάρχουν και οι «άλλοι», πολιτικοί, δημοσιογράφοι, «άνθρωποι του πνεύματος και των γραμμάτων», που όχι μόνον υπεραμύνονται της …καθαρευούσης, αλλά κάποιες φορές απειλούν, όσους χρησιμοποιούν δημοσίως την θεωρούμενη από εποχής Μιστριώτη «χυδαίαν γλώσσαν» της δημοτικής! Απειλούν, φωνάζουν και κάποιες φορές «υΐζουσιν», ακριβώς όπως οι χοίροι, όταν νιώσουν ότι κάποιος τους πλησιάζει! Θυμίζουν τα λόγια του εκ Φρυγίας Αισώπου για τους τυράννους της εποχής του: «Ο τύραννος ομοιάζει με τον χοίρο. Όταν κάποιος τον πλησιάζει, βγάζει άγριες φωνές-γρυλίσματα, διότι φοβάται ότι κινδυνεύει η ζωή του, αφού ούτε μαλλί έχει να δώσει ούτε γάλα, παρά μόνον το κρέας του! Νιώθει κι εκείνος –ο τύραννος- ότι όσοι τον πλησιάζουν επιβουλεύονται την εξουσία του και γι’ αυτό γίνεται ολοένα και πιο αυστηρός, ολοένα και πιο βίαιος!»
Τώρα, θα μου πείτε: Μα, υπάρχουν στην εποχή μας …τύραννοι; Δεν έχουμε Δημοκρατία; Δεν εκλέγουμε αυτούς που θα μας κυβερνήσουν είτε τοπικά είτε πανελλαδικά; Ε, ναι! Το λέει και το Σύνταγμα! Έχουμε Δημοκρατία! Για ρίξτε, όμως, μια ματιά και δείτε πώς αντιδρούν οι διάφοροι «μικροί» ή «μεγάλοι» αιρετοί άρχοντες, όταν κάποιος -πολίτης ή αντιπολιτευόμενος- τολμήσει να αμφισβητήσει τις αποφάσεις ή τις ηγετικές τους ικανότητες! Αντί απαντήσεων και επεξηγήσεων, περνούν στην αντεπίθεση κατηγορώντας τους …λαϊκιστές, τους μηδενιστές, τους χωρίς δικό τους πρόγραμμα και …απειλώντας, λες και φοβούνται ότι θα χάσουν –λόγω αυτών των αμφιβολιών- την μικρή ή μεγάλη πολυθρόνα της εξουσίας που κέρδισαν «με το σπαθί τους» στις εκλογές και δεν θέλουν να χάσουν σε επόμενες λόγω …συκοφαντιών!
Είτε μιλάμε για τον «τα πρώτα φέροντα» σε μικρή δημοτική κοινότητα είτε για τον επικεφαλής δήμου ή περιφέρειας είτε για βολευτή, πολιτευτή, υπουργό, διορισμένο πρόεδρο δημόσιου οργανισμού, ακόμη και πρωθυπουργό, πλέον η αντίδραση καθενός από αυτούς, όταν νιώθουν ότι …αμφισβητείται η «ηγεμονική τους φυσιογνωμία», είναι γνωστή και αναμενόμενη: Απαντήσεις δίχως επιχειρήματα, κατηγορίες, «βίαιες λεκτικά» επιθέσεις, απειλές και προειδοποιήσεις προς τον λαό «περί κινδύνου, όχι του «θρόνου» τους, αλλά της ίδιας της δημοκρατίας!
Με δυο λόγια – όπως οι χοίροι από εποχής Αισώπου του Φρυγός- πολλοί σύγχρονοι ηγεμόνες (πάλαι ποτέ …τύραννοι) εξακολουθούν, κυβερνούν και …υΐζουσιν!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
