Ασφαλώς, κάτι σας θυμίζει ο τίτλος! Ναι, δεν κάνετε λάθος, πρόκειται για τη γνωστή συμβουλή του Γκαίμπελς «Συκοφαντείτε, συκοφαντείτε! Στο τέλος κάτι μένει!» Μόνο που το μεταφέραμε στην εποχή μας ελαφρώς …μεταλλαγμένο! Αφορμή ήταν η συνεχιζόμενη «διαμάχη» της Υπουργού Παιδείας με τις εκπαιδευτικές ομοσπονδίες για την εφαρμογή του νόμου της «αξιολόγησης σχολείων κι εκπαιδευτικών». Διαμάχη που έγινε δικαιολογία να οδηγηθούν οι εκπαιδευτικοί στα δικαστήρια !
Τις ίδιες ημέρες ένας «μπάλλος» ήταν αρκετός για να δείξει αδυναμίες και ελλείψεις σε κτιριακές υποδομές! Άλλα σχολεία πλημμύρισαν, άλλα δεν λειτούργησαν, ενώ είδαμε παιδιά να απομακρύνονται από …κοντέινερ-τάξη περπατώντας πάνω σε …θρανιο-γέφυρα! Στην Ελλάδα του 21ου αιώνα! Εύλογη η απορία των παιδιών που είδαν τη τάξη τους να πλημμυρίζει: «Πρέπει να πηγαίνουμε σε κάποιο κολέγιο για να δοθεί η πρέπουσα σημασία, κυρία Υπουργέ;» Φυσικά, απάντηση δεν πήραν είτε διότι πανηγύριζε για την απόφαση των Δικαστηρίων είτε διότι … «αγρόν (Κεραμέως;) ηγόρασε» και δεν πρόκαμε!
Για όλα αυτά τα προβλήματα και τις ελλείψεις δεν ακούσαμε τίποτε από την Υπουργό. Για κείνην, φαίνεται, «πέρα βρέχει»!
Την ίδια ώρα εκπαιδευτικοί και γονείς καταγγέλλουν: «Σχολεία ρημαγμένα, μαθητές στοιβαγμένοι, τα κενά χιλιάδες, οι παράλληλες στηρίξεις ανύπαρκτες και το Υπουργείο το μόνο που ζητά με αυταρχικότητα είναι η έκθεση αξιολόγησης αποσκοπώντας στην κατηγοριοποίηση των σχολείων και τη δημιουργία σχολείων διαφορετικών ταχυτήτων!»
Άραγε, αφού είναι τόσο ένθερμη οπαδός της αξιολόγησης η κ. Υπουργός, γιατί δεν ξεκινά με …αυτοαξιολόγηση της ίδιας και του Υπουργείου της; Είναι εντάξει απέναντι στα σχολεία, τους εκπαιδευτικούς, τους μαθητές και τους γονείς; Μπορεί να τους κοιτάξει όλους στα μάτια, πριν απαιτήσει την αξιολόγησή τους; Μην περιμένετε απάντηση!
Μέλημα πρωταρχικό και επείγον ήταν και είναι η «αξιολόγηση των σχολείων»! Να βαθμολογηθούν, να δημοσιευτούν τα συμπεράσματα της «αξιολόγησης», για να δούμε, βρε αδερφέ, ποια είναι τα «καλά» σχολεία και ποια τα «κακά»! Πού υπάρχουν οι «καλοί» εκπαιδευτικοί και πού οι «άλλοι»! Αυτό είναι το «σημαντικότερο πρόβλημα» της Παιδείας μας σήμερα! Δεν είναι τα στεγαστικά, επισκευαστικά προβλήματα των διδακτηρίων ούτε οι ελλείψεις σε στοιχειώδη εξοπλισμό εποπτικών κλπ μέσων διδασκαλίας ούτε οι ελλείψεις και τα χιλιάδες κενά εκπαιδευτικών ούτε οι αναιτιολόγητες συγχωνεύσεις τμημάτων μόνο και μόνο για να μη γίνουν διορισμοί αναπληρωτών! (Η χώρα μας διεκδικεί …Νόμπελ «πρωτοτυπίας», αφού σε καιρό πανδημίας, αντί να μειώσει τον αριθμό των μαθητών ανά τμήμα, τον αύξησε!!!) Εκείνο που «μας καίει» είναι να βαθμολογήσουμε σχολεία και εκπαιδευτικούς! Και πρέπει η αξιολόγηση να γίνει τώρα που τα στελέχη στην πυραμίδα διοίκησης της εκπαίδευσης είναι «δικά μας παιδιά»! Είναι ευκαιρία μοναδική να …ξεχωρίσει η ήρα από το στάρι!
«ΑΞΙΟΛΟΓΗΣΗ»: Αυτό είναι το …μαγικό ραβδί που θα λύσει ως δια μαγείας τα προβλήματα της εκπαίδευσης! («Όταν λες και ξαναλές ένα ψέμα, στο τέλος γίνεσαι πιστευτός», έλεγε ο ήρωας της ταινίας «Ohm Kruger»!)
«Η αξιολόγηση- διαβάσαμε σε κάποια βαθυστόχαστη ανάλυση- είναι …παιδαγωγικό μέτρο, δεν είναι τιμωρία!» Αυτό, βέβαια, θυμίζει λιγάκι …Αρτέμη Μάτσα που σε ρόλο δωσίλογου σε παλιά ελληνική ταινία είχε πει τη φράση «Γιατί αντιστέκεστε; Οι Γερμανοί είναι φίλοι μας!»
Τέλος πάντων, πρέπει να το χωνέψουν καλά οι εκπαιδευτικοί που αρνούνται πεισματικά να αξιολογήσουν εαυτούς και σχολεία! «Όλες οι χώρες» αξιολογούν, γιατί όχι κι εμείς; Κι αν σε «όλες τις χώρες» διδακτήρια, εγκαταστάσεις, εξοπλισμός, στήριξη μαθητών, εκπαιδευτικών κι εκπαιδευτικού έργου βρίσκονται σε επίπεδο που εμείς ούτε καν φανταζόμαστε, ε, αυτά πια είναι απλώς λεπτομέρειες! Σημασία έχει να γίνει αξιολόγηση! Τα υπόλοιπα …έπονται! Πότε; Πού; Ε, κάποτε, «στας ουρανίους μονάς», όπως έλεγε κι ο Βάρναλης στην «μπαλάντα του κυρ Μέντιου»!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι και σας φιλώ
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
