Ασπρόμαυρα όνειρα για παλιές γειτονιές
ΤΙ εικόνα ε; Σαν να αναδύθηκε από το παρελθόν. Μια γειτονιά της Ερμούπολης. Νέα κτήρια δίπλα στα χαλάσματα. Ετοιμόρροποι σκελετοί- που κάποτε υπήρξαν μπαλκόνια- αιωρούνται στα κεφάλια των περαστικών.
Αλάνες δίπλα σε διαμορφωμένους χώρους ανάπαυσης με τα παγκάκια να συντροφεύουν την απόλαυση του δειλινού και τη φασαρία των παιδιών.. Μπουκαμβίλιες που θέριεψαν και σκέπασαν ολόκληρη ανηφοριά αντάμα με παρκαρισμένα στριμωγμένα δίκυκλα..
Το στενό ατέλειωτο πλακόστρωτο δρομάκι που οδηγεί από την πλατεία Μιαούλη στην Ανάσταση «πληγωμένο» από τους στύλους της ΔΕΗ με τα ογκώδη και δαιδαλώδη απλωμένα παντού, καλώδια..Κι όμως, ο γαλάζιος ουρανός με το κομμάτι θάλασσας δίνει ελπίδα. Το πλοίο, αγγελιοφόρος ελευθερίας αφήνει χώρο να ταξιδέψεις.
Σαν παλιά γειτονιά
και σαν τη Χαλιμά
που μιλάει με τα παιδιά
σου κρύβω την αλήθεια
κι αφήνω
από τα στήθια μου
να βγουν παραμύθια
για κείνους π’ αγαπούν…
Σαν την «Μπαλάντα των αισθήσεων και των παραισθήσεων» όπου οι στίχοι σε παράφραση οδηγούν στα μυστικά ανθρώπων της γειτονιάς. Όπως η ανθρωπιά και το νιάσιμο.
Άνθρωποι καθημερινοί, με το καλημέρα, το καλησπέρα, το καληνύχτα, που σπανίζουν πλέον στις μέρες μας. Άνθρωποι που πάντα χαιρετούσαν όταν σε έβλεπαν.. Γείτονες και φίλοι που δούλευαν από το πρωί μέχρι το βράδυ στα εργοστάσια, αλλά ταυτόχρονα άνθρωποι με κέφι, αγάπη και συντροφικότητα. Σαν τα ασπρόμαυρα όνειρα οι σχέσεις ήταν πιο ουσιαστικές, με γενναιοδωρία. Πράγματα απλά. Πηγή ζωής, δηλαδή.
