Παλαιά και αρκετά εύστοχη παροιμία που κάποτε ξεκίνησε να χρησιμοποιείται, όταν κάποιος ψάλτης τα έβρισκε …σκούρα είτε στη μελωδία είτε στα λόγια κάποιας ψαλμωδίας. Στη συνέχεια και μέχρι τις ημέρες μας έφτασε να λέγεται για όποιον βρίσκεται σε αμηχανία και δυσκολεύεται να απαντήσει ή να αντιμετωπίσει μια δύσκολη κατάσταση.
Στην καθημερινότητά μας θα συναντήσουμε συχνά πολλές περιπτώσεις που θυμίζουν την παροιμία «απορία ψάλτου βηξ», αν, όμως, παρακολουθήσουμε προσεκτικά τα δελτία ειδήσεων, θα συνειδητοποιήσουμε ότι ακόμη συχνότερα …βήχουν αμήχανα φορείς, εκπρόσωποι της Πολιτείας και αιρετοί άρχοντες από τον πρόεδρο δημοτικής κοινότητας μέχρι τον πρόεδρο μιας κυβέρνησης κι ακόμα παραπάνω!
Παρακολουθούμε συχνά και με πολλές λεπτομέρειες ολοένα και περισσότερα κρούσματα επιθετικότητας μεταξύ των νέων παιδιών, ακόμη και εκφοβισμού (bulling κατά το κοινώς λεγόμενο)! Παιδιά του δημοτικού σχολείου –θαρρείς πως μιμούνται, αν δεν «παρακινούνται» από την εκτενή μέχρι λεπτομερειών παρουσίαση περιστατικών από την τηλεόραση- επιχειρούν παρόμοια επιθετική συμπεριφορά! Κάποιοι σπεύδουν να φορτώσουν ευθύνες στο σχολείο που «δεν διαπαιδαγωγεί σωστά», άλλοι στους γονείς που «αφήνουν λάσκα» τα παιδιά και ανεξέλεγκτα και κάποιοι στην έλλειψη …αστυνόμευσης που θα περιόριζε τα κρούσματα! Ωστόσο, κανείς δεν φέρνει στο μυαλό τις ευθύνες απέναντι στα παιδιά των αιρετών εκπροσώπων τόσο σε τοπικό, όσο σε πανελλήνιο επίπεδο, οι οποίοι ακούνε, βλέπουν και απλώς …βήχουν από αμηχανία για να μην αναλάβουν τις ευθύνες τους! Κανείς δεν αναρωτιέται: «Γιατί αυτή η συμπεριφορά; Τι υπάρχει πίσω από την επιθετικότητα και τον εκφοβισμό; Τι ευκαιρίες δίνει η Πολιτεία, αλλά και κάθε δήμος στους νέους για να εκτονώσουν την «υπερδραστηριότητά» τους δημιουργικά και όχι καταστροφικά; Κολλημένοι πάνω σε μια οθόνη smartphone, tablet, PC (στο σχολείο, αλλά και στον «ελεύθερο» χρόνο τους) χάνουν την επαφή με τους γύρω τους και με την πραγματικότητα! Ζουν σε έναν κόσμο «εικονικό» που τους περνά την ιδέα πως «αν δεν επιτεθούν πρώτοι, θα δεχτούν επίθεση από τον …άλλο»! Πόσες ευκαιρίες δίνονται να αθληθούν, να γυμναστούν, να συμμετάσχουν σε ομαδικά αγωνίσματα;» Μην περιμένετε απάντηση ούτε από τα όργανα της Πολιτείας ούτε από της Τοπικής Αυτοδιοίκησης! Μονάχα ένα διπλωματικό …βήξιμο, άιντε και μια υπόσχεση πως ΘΑ μεριμνήσουν!
Πρόσφατα διαβάσαμε στον «Λόγο των Κυκλάδων» το παράπονο ενός μικρού κοριτσιού προς τον δήμαρχο, γιατί η παιδική χαρά της περιοχής του παρέμενε κλειδωμένη! Μετά από μια στιγμιαία αμηχανία –το βήξιμο που λέγαμε- δόθηκε η υπόσχεση πως σύντομα ΘΑ λειτουργήσει! Λαμβάνοντας υπόψη ότι ήδη ξεκίνησαν νέες εργασίες (!) στην παιδική χαρά, πριν να μπει ο Φεβρουάριος, δεν νομίζω ότι η 5χρονη μικρούλα -και άλλα παιδιά που, όπως κι εκείνη περιμένουν- θα βρει ευκαιρία να παίξει! Και να σκεφτεί κανείς πως από τα μέσα Ιουνίου παραμένει κλειστή και προβλέπεται –κατά την υπόσχεση- να ξεκλειδωθεί ΕΦΤΑ ΜΗΝΕΣ μετά την τελευταία φορά που δέχτηκε παιδιά! Δυστυχώς στην ίδια κατάσταση βρίσκονται και άλλες παιδικές χαρές στο νησί με αποτέλεσμα τα παιδιά είτε να παίζουν στους δρόμους (με κίνδυνο ατυχήματος) είτε στις πλάκες της πλατείας είτε να κλείνονται στο σπίτι «κολλημένα» πάνω σε μία οθόνη και αποκλεισμένα από τους γύρω τους! Με ποιο σκεπτικό θα τους ζητήσουμε να κρατήσουν τη ζωτικότητά τους, την «ικμάδα» της ηλικίας τους, δίχως να επιδιώξουν να εκτονωθούν σε βάρος άλλων, αφού δεν βρίσκουν αθλητικούς χώρους (ούτε καν …αλάνες όπως παλιά) να παίξουν, να γυμναστούν και να αθληθούν; Ποιος και πότε θα μεριμνήσει; Οι …αρμόδιοι –τοπικά και πανελλαδικά- και όλοι όσοι σε κάθε ευκαιρία κατακρίνουν την επιθετικότητα της νεολαίας τι έχουν να απαντήσουν; Μήπως κι εδώ …κολλάει η παροιμία: «Απορία ψάλτου …βηξ»;
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
