Κάποτε η πόλη μας τέτοιες μέρες γιορτινές ήταν στις δόξες της! Δρόμοι στολισμένοι, πολύχρωμα λαμπιόνια, γιρλάντες στις προσόψεις και τις βιτρίνες των καταστημάτων, ενώ πλήθος κόσμου κυκλοφορούσε στις δρόμοι, μπαινόβγαινε στα μαγαζιά, χαιρετούσε θερμά και με χαμόγελο ο ένας τον άλλο! Ήταν ευτυχία να σεργιανάς στην Ερμούπολη παραμονές Χριστουγέννων και Πρωτοχρονιάς!
Τότε που η μπάντα του δήμου έπαιζε τραγούδια εορταστικά, ενώ και μεμονωμένοι μουσικοί γύριζαν στις γειτονιές παίζοντας τα κάλαντα… Πόσο χαρούμενοι ένιωθαν, όσοι κατοικούσαν στην πρωτεύουσα των Κυκλάδων!
Όσο για τα παιδιά, από το πρωί της παραμονής ξεχύνονταν σε δρόμοι, δρομαράκια και στεναδάκια, στο κέντρο και τις γειτονιές. Παίρναν …σβάρνα σπίτια και μαγαζιά για να πουν τα κάλαντα και να ευχηθούν στον κάθε νοικοκύρη σπιτιού και ιδιοκτήτη μαγαζιού «χίλια χρόνια να ζήσει»! Κυριολεκτικά «οι ουρανοί αγάλλονταν, έχαιρε η φύσις όλη»! Όλη η πόλη αντηχούσε από τις φωνές των παιδιών που θαρρείς ανταγωνίζονταν με δυνατή φωνή, λες και έτσι θα κέρδιζαν περισσότερα! Καθόλου παράξενο, αν αναλογιστεί κανείς πως μεγάλωναν στην πόλη του Λόγιου, αλλά και του Κερδώου Ερμή!
Αλήθεια, πόσες από τις ωραίες αυτές σκηνές και εικόνες ζούμε στις ημέρες μας; Μια ματιά στο κέντρο και τις γειτονιές της πόλης θα μας γεμίσει μελαγχολία! Πολλά μαγαζιά δεν έχουν βάλει ούτε ένα στολίδι στις βιτρίνες τους! Ακόμη και οι λεγόμενες «μεγάλες» επιχειρήσεις «ξέχασαν» να στολίσουν εορταστικά το κτίριο που τις στεγάζει, δυο σειρές λάμπες, ένα έλατο, λίγα στολίδια χριστουγεννιάτικα! Μιζέρια και κακομοιριά αποπνέουν όλα αυτά κι ελάχιστα θυμίζουν την ευφορία παλιότερων ετών! Υπάρχουν περιοχές όπου, αν ο δήμος δεν τοποθετήσει λίγα διακοσμητικά, κανείς επιχειρηματίας δεν θα πάρει πρωτοβουλία να στολίσει το δρόμο όπου κυκλοφορούν όσοι ελπίζει πως θα γίνουν πελάτες του!
Μα, μήπως, θα μου πείτε, κυκλοφορούν στις …αφούντουρες μέρες μας πολλοί στις δρόμοι και τις γειτονιές; Η πανδημία του Covid-19 μάς έκαναν να βλέπουμε ο ένας τον άλλο με …μισό μάτι! Πού να χαιρετιστούν, να αγκαλιαστούν ή να …φιληθούν και να ευχηθούν για τις γιορτές όσοι δειλά δειλά κυκλοφορούν και παρατηρούν, χωρίς να πλησιάζουν, μαγαζιά και βιτρίνες! Όσοι φορούν μάσκα για προστασία, δεν καταλαβαίνεις αν σου μιλήσουν, αν χαίρονται που σε βλέπουν! Κι όσοι δεν φορούν, φοβούνται και να πλησιάσουν! Τι κι αν ακούγονται από τα μεγάφωνα τραγούδια εορταστικά, τι κι αν στολίστηκε από το δήμο η πόλη κι οι γειτονιές της! Μιζέρια και κακομοιριά νιώθεις να σου πλακώνουν την καρδιά!
Σκέψεις μελαγχολικές με τυραννούσαν το πρωί , όταν δυο γλυκιές, αδύναμες φωνούλες τράβηξαν την προσοχή μου! Ταυτόχρονα ένιωσα κάτι να με αγγίζει στην πλάτη σαν …όπλο που με σημαδεύει! Γύρισα κι είδα δυο παιδιά με φλογέρες να μου χαμογελούν! «Να τα πούμε;» «Αμέ! Πέστε τα! Πέστε τα!» απάντησα με πλατύ χαμόγελο! «Χριστός γεννάται σήμερον εν Βηθλεέμ τη πόλει! Οι ουρανοί αγάλλονται χαίρει η φύσις όλη…»
Άρχισα να βρίσκω ξανά τη χαμένη μου αισιοδοξία! Τι κι αν το «σκηνικό» της πανδημίας μάς έκανε σκεφτικούς και βλοσυρούς, όσο υπάρχουν παιδιά, θα έρχεται η ελπίδα και το χαμόγελο! «Όσο υπάρχουν στον κόσμο παιδιά, ζώα και λουλούδια», έγραψε κάποτε ο Νίκος Καζαντζάκης, «μη φοβάστε! Όλα θα πάνε καλά!»
Δεν ξέρω αν και πότε θα δούμε να γίνεται πράξη στον πλανήτη μας το «επί γης ειρήνη…», σίγουρα, όμως, βλέπουμε από τώρα, στα πρόσωπα των παιδιών που ψέλνουν τα κάλαντα το «επί γης …ελπίδα!»
Ας νιώσουμε για λίγο σαν τα παιδιά, ας διώξουμε την κακομοιριά και τη μιζέρια και ας ανταλλάξουμε ξανά ευχές αγάπης! Μέρες Χριστουγέννων! Ας τις ζήσουμε με χαμόγελο, αγάπη κι αισιοδοξία!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι, σας φιλώ
και σας εύχομαι Καλές γιορτές!
Ευτυχισμένο κι ελπιδοφόρο το νέο έτος!
