Διαβάζουμε σε επίσημη καταγγελία στο διαδίκτυο:
«Και κάπου εδώ αρχίζει μια μικρή ιστοριούλα.
Πηγαίνεις με τη γυναίκα σου σε ταβέρνα στο ιστορικό κέντρο της Ερμούπολης.
Παραγγέλνεις χορταρικό και ψαρικό.
Όλα καλά μέχρι εδώ.
Κάνεις μια έτσι με το πιρούνι σου στεγνό το χορταρικό. Το λες και σου φέρνουν σε ένα πολύ μικρό δοχειάκι λάδι και το ρίχνεις στο χορταρικό.
Κοιτάς στο ψαρικό στεγνό και αυτό.
Το ξαναλές και σου φέρνουν με τον ίδιο τρόπο λάδι και το ρίχνεις στο ψαρικό.
Όλα καλά μέχρι εδώ. Τελειώνει το φαγητό και ζητάς το λογαριασμό και παθαίνεις σοκ.
Έχουν χρεώσει 5 ευρώ το λάδι που σου έφεραν να ρίξεις στο φαγητό που σου σερβίρισαν.
Όλα καλά μάγκες;
Ερμούπολη Ιούνιος 2025»
ΑΠΟ εκεί και πέρα, όπως είναι κατανοητό τα σχόλια έπεσαν «βροχή».
ΑΛΛΟΙ ανέφεραν ανάλογα παραδείγματα με την σχετική υβριστική κριτική, άλλοι σύστηναν «Άλλη φορά να παίρνεις το μπουκάλι με το λάδι από το σπίτι» ή Σκέψου να ζητούσες και μαγιονέζα για το ψάρι. ή « ..Αυτά συμβαίνουν και θα συμβαίνουν όσο δεν μιλάμε. Και πολύ απλά δεν ξαναπάς στο μαγαζί που χρεώνει και την γουλιά το λάδι. Ας τα φάνε μόνοι τους». Άλλοι βρήκαν ευκαιρία να διαφημίσουν τον τόπο τους αποτρέποντας τον τουρισμό στη Σύρο και κάποιοι έντονα ζητούσαν να γραφτεί το όνομα του καταστηματάρχη «Φίλε Κώστα είδαμε τι έπαθες ! αλλά, γράφεις το γεγονός, καλύπτεις όμως το κατάστημα !!! Γιατι; είναι φίλος σου; λες ψέματα ; φοβάσαι ( τι;) ή θέλεις να την πάθουμε για να το μάθουμε;».
ΥΠΗΡΞΑΝ και αυτοί που προέτρεψαν «να μη πατήσει» κανείς στο συγκεκριμένο κατάστημα και άλλοι που υποστήριζαν ότι η Σύρος έχει κατακλυστεί από μη Συριανούς επιχειρηματίες που ακολουθούν της τακτική «αρπαχτής» της Πάρου, της Μυκόνου, της Σαντορίνης και που δυστυχώς τους μιμούνται και συριανοί.
Η απάντηση σε όλα αυτά έρχεται στεγνή, ευθεία, οξεία, χωρίς περιθώρια «παρερμηνειών» από δημοσιεύματα . Π.χ αυτό που υπογράφει η αρχισυντάκρια της εφημερίδας ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΓιούληΕπτακοίλη με τίτλο: «Αποχαιρέτα τις Κυκλάδες που χάνεις» και την παρότρυνση στο τέλος του άρθρου«Eυτυχώς δεν υπάρχουν μόνο οι Κυκλάδες, αλλά 13 περιφέρειες, και μια μεγάλη ποικιλία προϊόντων και επιλογών που προσφέρονται στον επισκέπτη, εκατοντάδες πανέμορφα χωριά, χιλιάδες παραλίες, όμορφοι τόποι και φιλόξενοι άνθρωποι σε όλη την Ελλάδα. Φτάνει πια με τις Κυκλάδες!
ΦΥΣΙΚΑ αναλύει την άποψή της αναφέροντας παραδείγματα «Ακτοπλοϊκά εισιτήρια για τετραμελή οικογένεια με αυτοκίνητο, πανάκριβα. Τιμή της αμόλυβδης για τις μετακινήσεις στο νησί, μέση τιμή καταλύματος, κόστος διατροφής, όλα στα ύψη… Χάνουμε τα νησιά μας!… Ωστόσο, η σωστή ερώτηση δεν είναι αν μπορεί μια οικογένεια να πάει διακοπές στις Κυκλάδες, αλλά αν πραγματικά θέλει. Αλήθεια, τι είναι αυτό που ζηλεύει; Τι της λείπει; Το κυκλοφοριακό κομφούζιο και οι πανάκριβες υπηρεσίες, συχνά αμφιβόλου ποιότητος εξαιτίας της πολυκοσμίας; Ο θόρυβος και η οπτική ρύπανση; Ποια είναι σήμερα η γοητευτική ιστορία που έχουν να πουν οι Κυκλάδες;» για να καταλήξει «Ο τουρισμός ως μονοκαλλιέργεια φαίνεται να χάνει το στοίχημα της βιώσιμης ανάπτυξης. Η αυθεντικότητα συνθλίβεται μεταξύ υπερπολυτέλειας και lifestyle. Οι υποδομές πάσχουν.
ΚΑΠΟΤΕ το αφήγημα ήταν τόσο πειστικό και τόσο όμορφο, που έβαλε τη Μύκονο, τη Σαντορίνη, την Πάρο στη λίστα με τα πολυπόθητα μέρη του κόσμου… Ειδικά στους προορισμούς-βιτρίνα οι συνθήκες είναι αφόρητες, φλερτάρουν με τη δυσφήμηση, και τώρα όλοι θυμήθηκαν ότι πρέπει να προστατέψουν το προϊόν, το brand. Τα φωτισμένα τζακούζι καταπίνουν τα αστέρια, οι φλύαρες πολυτελείς κατασκευές, το κυκλαδίτικο μέτρο. Στη Μύκονο η δομημένη επιφάνεια αυξήθηκε μέσα σε 30 χρόνια κατά 341% (από 4,9% σε 21,8% του νησιού), στη Σύρο η αύξηση είναι 310%, από 3,5% σε 14,2%...».
ΑΠΟ μένα μόνο μια επισήμανση: Μη φτάσουμε στο σημείο μηδέν πουσηματοδοτεί τη στιγμή όπου ο τουρισμός από πηγή ανάπτυξης μετατρέπεται σε παράγοντα κρίσης.
ΑΣ αλλάξουμε, όσο είναι καιρός τον τρόπο που αντιλαμβανόμαστε και διαχειριζόμαστε τον τουρισμό ο οποίος όταν δεν ελέγχεται, μετατρέπεται σε μπούμερανγκ για τους ίδιους τους προορισμούς.Το φαινόμενο του υπερτουρισμού μάς υπενθυμίζει ότι η ποιότητα έχει μεγαλύτερη σημασία από την ποσότητα.
ΑΝ θέλουμε οι μελλοντικές γενιές να απολαμβάνουν τα θαύματα του πλανήτη, ας επανεξετάσουμε το πώς ταξιδεύουμε και πώς φιλοξενούμε.
