ΣΤΕΚΟΤΑΝ σε απόσταση αναπνοής από το φέρετρο καταρρακωμένος.

ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΤΙΣ ΔΥΟ ΤΟΥ κόρες τις ντυμένες στα μαύρα και κόσμο που κατέκλυσε κυριολεκτικά το ναό του Αγίου Γεωργίου, κοιτούσε το νεκρό πρόσωπό της και σαν ένα παιδί που δε θέλει να το βλέπουν να κλαίει,  με τα δάχτυλα ανάστροφα σκούπιζε τα δακρυσμένα μάτια του.

ΣΤΟ ΧΩΡΙΣ ΖΩΗ ΠΡΟΣΩΠΟ, στα μελανά χείλη της ξετυλιγόταν, έτσι όπως την κοίταζε, η ζωή της.

ΉΤΑΝ ΕΚΕΙ, μπροστά του η  Άννα Δεκαβάλλα το γένος  Παν. Παπουτσά που γεννήθηκε το 1924 στην Ερμούπολη και μεγάλωσε σε πολύτεκνη οικογένεια.

ΒΓΗΚΕ ΣΤΗ ΒΙΟΠΑΛΗ, παιδί ακόμη στα 12της. Η σκληρή ζωή ανάγκασε την κοπέλα  να δουλέψει σε εργοστάσια.

ΜΕΧΡΙ ΠΟΥ ΠΑΝΤΡΕΥΤΗΚΕ τον Νίκο Δεκαβάλλα και σταμάτησε «την ξένη δουλειά» για να εργαστεί στο μαγαζί τού άντρα της, να γίνει μια τέλεια νοικοκυρά  και παράλληλα να αναθρέψει τα δύο παιδιά της. Την Αντωνία και τον Γιάννη που τις χάρισαν τέσσερα εγγόνια.

ΟΙ ΔΕΚΑΕΤΙΕΣ ’50-’60 ήταν δύσκολες οικονομικά. Η εργασία του συζύγου της και τα χρέη έφεραν ανέχεια στο σπιτικό της μέχρι το 1970 που άρχισαν να παίρνουν κάποιες ανάσες.

ΜΠΟΡΕΙ να μην είχε τελειώσει ούτε το δημοτικό αλλά ήταν πανέξυπνη και πολύ δυναμική.

ΑΥΤΗ Η ΑΓΡΑΜΜΑΤΗ, ακάματη  γυναίκα χάρισε στην πόλη του Ερμή τον πρώτο άρχοντα για 24 ολόκληρα χρόνια.

ΤΟΝ ΔΙΔΑΞΕ ΗΘΟΣ με την αρχαιοελληνική και αρχική έννοια.

ΜΙΑ ΣΤΑΣΗ που εστιάστηκε  σε εσωτερική παρόρμηση να είναι δίκαιος, τίμιος, συνεπής, συμπονετικός, ανθρώπινος ( όχι (π)ηθικίζοντας ήθος)  αλλά γιατί το αισθανόταν εσώτερη ανάγκη του να είναι έτσι.

 ΉΤΑΝ Ο ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ που καθόταν στην καρέκλα του δημάρχου και  όταν δεχόταν κριτική από δημότες, τους άκουγε σιωπηλός και κατέβαζε το κεφάλι.

ΜΑ ΓΙΝΟΤΑΝ ταύρος  εν υαλοπωλείω αν η αντιπολίτευση   τολμούσε να πετάξει αιχμή περί χρηστής διοίκησης.

ΜΕΓΑΛΩΣΕ ΕΝΑ ΓΙΟ που άφησε παρακαταθήκη στον τόπο του έργα θεμελιώδους αξίας που δεν έφτασαν δυο ογκώδεις τόμοι να τα καταγράψουν.

ΓΑΛΟΥΧΗΣΕ ένα παιδί που έμεινε στην ιστορία ως «ο δήμαρχος της καρδιάς μας» γιατί η πρώτη μεταΔεκαβάλειος εποχή μέχρι στιγμής κατέρριψε τον μύθο «ουδείς αναντικατάστατος»  αν σκεφτούμε ότι παρέδωσε πριν αποχωρήσει στο ταμείο του δήμου 4.224.000 ευρώ από τα οποία τα 1.600.000 ήταν για λειτουργικά και τα υπόλοιπα για έργα .

 ΈΝΑ ΔΗΜΟ που είχε αξιολογηθεί με βάση την πολυκριτήρια ανάλυση της μεθόδου promethee στη δεύτερη θέση πανελλαδικά ως τα οικονομικά αποτελέσματα μεταξύ των δήμων της Ελλάδας το 2004 και το 2005 στη τέταρτη θέση.

ΜΙΑ ΥΨΗΛΗ αξιολόγηση που βασίστηκε στην φερεγγυότητα και στην αποδοτικότητα  αφήνοντας βαριά παρακαταθήκη στους επόμενους  οι οποίοι «κατόρθωσαν» στα δυο πρώτα χρόνια όχι μόνο να αφανίσουν τα χρήματα, όχι μόνο να μη κάνουν κανένα δικό τους έργο  αλλά  να τον καταστήσουν ελλειμματικό και με χρέη στους πιστωτές του.

ΣΕ ΜΙΑ ΕΠΟΧΗ που το ήθος, ο σεβασμός και η ευγένεια στην δημοτική αρχή είναι είδος προς αναζήτηση επιβραβεύεται το γεγονός ότι  ο Γιάννης Δεκαβάλλας επέλεξε στην πολιτική να τον αγαπούν παρά να τον φοβούνται.

ΟΙ ΑΡΧΕΣ που πήρε από την οικογένειά του  ήταν ότι όταν σε αγαπούν εμπνέονται, εμπιστεύονται και εκτιμούν.

ΌΣΟΙ συνεργάστηκαν μαζί του λένε ότι εργάστηκαν σκληρά γιατί τον σέβονταν, και φυσικά τον ακολουθούσαν γιατί τους ενέπνεε για να εργαστούν.

ΔΙΟΛΟΥ ΤΥΧΑΙΟ που για µία εικοσαετία, οι αιρετοί της Αυτοδιοίκησης των Κυκλάδων τον εµπιστεύτηκαν στην προεδρία της τοπικής τους Ένωσης .

ΟΥΤΕ ΤΥΧΑΙΟ είναι ότι διετέλεσε πρόεδρος του Συνδέσµου Νησιωτικών ∆ήµων και Κοινοτήτων Ελλάδας που εκπροσωπούσε 92 νησιωτικούς Οργανισµούς Τοπικής Αυτοδιοίκησης.

Η ΖΩΗ λοιπόν αντάμειψε στη συνέχεια την Άννα Δεκαβάλλα γιατί τόσο η κόρη της όσο και ο γιος της, της  χάρισαν πολλές χαρές και ήταν η μεγαλύτερη πηγή δύναμής της.

ΥΠΗΡΞΕ μια τυχερή μητέρα. Μετέδωσε στα παιδιά της αξίες αδιαπραγμάτευτες οι οποίες στη συνέχεια έγιναν ο καθρέπτης της .

Η ΥΠΕΡΗΦΑΝΕΙΑ ΤΗΣ ήταν μεγάλη όταν εισέπραττε  εγκωμιαστικά σχόλια.

ΠΑΝΤΑ έλεγε: «Έχω πολύ καλά παιδιά» γιατί δεν την ένοιαζαν οι τίτλοι αλλά ότι πρόσφερε στην κοινωνία δυο χρήσιμους ανθρώπους.

ΠΕΡΙΟΠΤΟΣ ήταν η  θέση που της έδινε ο Γιάννης στις εκλογικές νίκες του, αφού πριν η ίδια είχε αφιερώσει ατέλειωτες ώρες στο εκλογικό του Κέντρο.

Ο ΓΙΑΝΝΗΣ, που σπούδαζε στη Νομική σε εποχές δύσκολες οικονομικά και οι γονείς του που φρόντιζαν να μη του λείψει τίποτα τον ρωτούσαν «Έχεις χρήματα;» κι  εκείνος απαντούσε «έχω» κι ας μην  είχε.

 Η ΆΝΝΑ ΔΕΚΑΒΑΛΛΑ έφυγε τρεις μέρες πριν κλείσουν ακριβώς 30 χρόνια από το θάνατο του άνδρα της.

ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΕ τον μάταιο τούτο κόσμο πλήρης ημερών, ευτυχισμένη με τα παιδιά της να  της αφιερώνουν πολλές ώρες.

ΗΤΑΝ ΕΚΕΙΝΕΣ οι ώρες που η ζεστασιά και η φροντίδα είχαν αλλάξει πλευρά. Τώρα ήταν αυτά που πρόσεχαν τη μητέρα τους.

ΕΙΝΑΙ ΓΝΩΣΤΟ ότι τα ραντεβού του, ο πρώην δήμαρχος  τα έκλεινε πάντα ώρες μετά τη μεσημεριανή ή βραδινή «βάρδια του».  «Αν θέλεις να συναντηθούμε μετά τις 9.30 το βράδυ γιατί τότε θα έχω τελειώσει από τη μητέρα μου», έλεγε.

ΓΙ ΑΥΤΟ κι όταν χρειαζόταν να φύγει ταξίδι η ανησυχία της γερόντισσας εκφραζόταν με «τι  θα κάνω τώρα που θα λείπει ο γιος μου» .

Ο ΓΙΟΣ ΤΗΣ που τη λάτρεψε και ακόμη συζητιέται η φράση του όταν, όντας  η πρώτη που κάλεσε μόλις απόκτησε το πρώτο κινητό του τηλέφωνο, είπε: «Μαμά σε καλώ από το κινητό τώρα»!

ΚΑΙ τώρα η μάνα ήταν στο φέρετρο με τα χέρια σταυρωμένα.

ΌΜΩΣ ΜΙΑ ΜΑΝΑ δεν κάθεται ποτέ με τα χέρια σταυρωμένα και αυτό είναι   που κάνει έναν μεγάλο να κλαίει σαν παιδί.

Η ΜΑΝΑ δεν είναι πια εδώ… Οι μητέρες δεν θα έπρεπε να πεθαίνουν. Ο χαμός  τους, όσο νωρίς ή πολύ αργά έρθει, δεν είναι ποτέ ένας κανονικός χαμός .

ΠΩΣ ΜΕΤΑΒΑΛΛΕΤΑΙ ο άνθρωπος όταν δεν είναι πια παιδί κανενός!

ΠΟΣΟ ΠΙΣΩ μπορεί να πάει ο πόνος του χαμού της! Πόσες σκέψεις γεννιούνται αν ήταν ευτυχισμένη, αν την κάναμε περήφανη, αν ήμασταν δίπλα της  όταν μας ήθελε..

ΤΟ σίγουρο είναι ότι θα σηκώνουμε  για όλη μας τη ζωή  την «προίκα» που μας έδωσε.

ΥΠΑΡΧΕΙ ένα κοινό γνώρισμα στους ανθρώπους που έχουν χάσει τη μητέρα τους. Κάτι απροσδιόριστο… Καταλαβαίνεις. Καταλαβαίνεις τι πέρασε ο άλλος. Καταλαβαίνεις  τα «γιατί» που μένουν αναπάντητα.

ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΚΕΙ, ακόμη και αν περάσουν άπειρα χρόνια… δεν ξεπερνιέται. Μπορεί να μάθεις να ζεις με τον χαμό αλλά πάντα υπάρχουν στιγμές που θα θέλεις την παρουσία της.

ΕΔΩ δεν ισχύει πως «ο χρόνος είναι γιατρός». Απλά ο πόνος παύει να είναι αφόρητος. Βαθαίνει και βρίσκει πάντα καταφύγιο στην ψυχή.  Αξεπέραστη η πληγή και το κενό δεν αναπληρώνεται ..

ΤΟ ΜΕΤΑΒΛΗΤΟ της ύπαρξης και το απρόσμενο  «σοκ», η αβεβαιότητα, η απώλεια  και η προσαρμογή.  Αισθάνεσαι να χάνεις το έδαφος κάτω από τα πόδια σου.

ΓΙΑΤΙ ΜΙΑ ΝΕΑ πραγματικότητα έχει διεισδύσει στη ζωή σου.

ΈΝΑ ΠΑΡΑΛΛΗΛΟ σύμπαν εξελίσσεται  χωρίς να το έχεις ζητήσει . Είναι τότε που σκέφτεσαι ότι δεν πρέπει να βλέπεις  το «τέλος» για να αξιολογήσεις τη διάρκεια της ζωής η οποία τελικά δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα σύνολο αποχαιρετισμών.

 ΤΑ ΑΙΣΘΗΜΑΤΑ είναι εκείνα που θα μνημονεύουμε  περισσότερο από τα πρόσωπα που αγαπήσαμε.

ΌΤΑΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ τη μητέρα γίνεται θρύψαλα ένα κομμάτι του εαυτού μας.

ΚΑΙ Ο ΓΙΑΝΝΗΣ ΔΕΚΑΒΑΛΛΑΣ όπως όλοι εμείς που έχουμε χάσει την μητέρα μας δεν θα την αποχωριστεί ποτέ γιατί η εικόνα της όχι μόνο θα σκεπάζει τον ύπνο του,  αλλά πάντα μαζί της θα συναγωνίζεται κάθε ηλιόλουστη μέρα που της χάρισε τέτοιο χαμόγελο στις κορνιζωμένες  πια φωτογραφίες.

ΓΙΑΤΙ ΚΑΙ Η ΑΥΡΑ ΤΗΣ θα τον συνοδεύει ως εκεί που δε φέγγει  τίποτα πια και με μια λυτρωτική συγκατάνευση θα τον αγκαλιάζει στο σκοτάδι, όπως όλες οι αλήθειες που έζησε μαζί της και  θα τον παρηγορούν εξίσου αληθινά, που σαν σαστισμένο παιδί άθελά του τον ανακάτεψαν  στον κόσμο των μεγάλων.

ΣΕ ΕΝΑ ΚΟΣΜΟ που όσα δεν έχει θα τον ενώνουν πάντα μαζί  της.

ΘΑ ΕΡΧΕΤΑΙ  στον ύπνο του και θα την  αγκαλιάζει ζητώντας της να μη τον εγκαταλείψει και θα κλαίει σαν έρημο παιδί, αφού στα όνειρά του δεν θα τον βλέπει κανείς, για να τον σχολιάζει .

ΠΑΝΤΑ ΣΤΑ ΒΗΜΑΤΑ ΤΟΥ θα του δίνει  την ευχή της, όπως έκανε πάντα  και…

ΚΑΠΟΤΕ ΠΑΛΙ θα έρχονται στιγμές που- όπως όλοι οι ορφανοί της γης -αποκαρδιωμένος  από τις δυσκολίες θα αναρωτιέται αν είναι τόσο όμορφος ο καινούργιος κόσμος που διάλεξε να πάει, για ν’ αρνηθεί εκείνον …..