Τέτοιες χρονιάρες μέρες τον «παλιό καλό καιρό», τότε που οι άνθρωποι ένιωθαν κοντά , χαμογελούσαν και δίχως υποκρισία εύχονταν ο ένας τον άλλο, βγαίναμε τα παιδιά με πρόσωπα που έλαμπαν από χαρά να πούμε τα κάλαντα του Άι Βασίλη και να ευχηθούμε σε κάθε σπιτικό και νοικοκύρη «Καλή Χρονιά»!
Άλλοτε με τα συριανά κάλαντα –«εις αυτό το νέον έτος Βασιλείου εορτή ήρθα να σας χαιρετήσω ψάλλωνπρέπουσαν ευχή…» και άλλοτε με τα γνωστά στο πανελλήνιο «Άγιος Βασίλης έρχεται και δεν μας καταδέχεται…» Η χαρά μεγάλωνε, όχι τόσο για το μικρό χαρτζιλίκι που μαζεύαμε, όσο για τις ευχές που δίναμε και παίρναμε σε κάθε σπίτι. Μικροί και μεγάλοι νιώθαμε την ομορφιά των ημερών, ομορφιά που γινόταν αφορμή να νιώσουμε ξανά την ανάγκη να ανταλλάξουμε ευχές, χαρά και αγάπη!
Βέβαια, δεν ξεχνούσαμε και τον Άγιο Βασίλη κι εκείνος με τη σειρά του δεν ξεχνούσε εμάς! Κάθε παιδί, ακόμη και στις φτωχές οικογένειες, εύρισκε σε μια γωνιά το «δωράκι» του! Μια απλή κούκλα, ένα μικρό τόπι, ένα παντελονάκι, μια φουστίτσα, ένα παιχνίδι για την αλάνα ή για το σπίτι τις κρύες ημέρες του χειμώνα… Δεν πλημμύριζαν τα σπίτια από λογής-λογής φανταχτερά ή ακριβά δώρα, αλλά κι αυτό το ένα δωράκι ήταν αρκετό για να δώσει χαρά σε μας τα παιδιά! Όταν, μάλιστα, η ανταλλαγή των δώρων γινόταν μαζί με το καλωσόρισμα του νέου χρόνου, με την οικογένεια όλη γύρω από το γιορτινό τραπέζι, ε, τότε ήταν η ευτυχία που «πλημμύριζε » το κάθε σπιτικό! Μπορεί στα κάλαντα να λέγαμε για τον Άι Βασίλη ότι «δεν μας καταδέχεται», ωστόσο μικροί και μεγάλοι δεν παραλείπαμε να ευχαριστήσουμε τον Άγιο, η γιορτή του οποίου ήταν η αφορμή να νιώσουμε τη ζεστασιά και την αγαλλίαση, όπως λίγες ημέρες πρωτύτερα στο χριστουγεννιάτικό μας τραπέζι!
Έρχονται στιγμές -καθώς παρακολουθώ τηλεόραση, εφημερίδες, ιστοσελίδες, μέσα κοινωνικής δικτύωσης, αλλά και απλές συζητήσεις στο δρόμο και τις καφετέριες- που αναρωτιέμαι: Πόσοι μικροί, αλλά και μεγάλοι, στις ημέρες μας θυμόμαστε τον Άι Βασίλη; Πόσοι δίνοντας και παίρνοντας δώρα σαν κι αυτά που οι διαφημίσεις διαλέγουν πριν από μας για μας, αφήνουμε τη σκέψη να τρέξει και να θυμηθεί τον αγαπημένο Άγιο των παιδικών μας χρόνων; Δεν αμφιβάλλει κανείς, ότι η ζωή μας «ρυθμίζεται» από την καθημερινότητα της κατανάλωσης! Την προσωπικότητά μας πλέον την καθορίζουν οι καταναλωτικές μας επιλογές, καθώς και αυτό που «δείχνουμε» στους γύρω μας! Η αναφορά στο ημερολόγιο «Βασιλείου του Μεγάλου» είναι μια απλή υπενθύμιση για να μην ξεχάσουμε τα …δωράκια μας, αυτά που θα δώσουμε κι αυτά που περιμένουμε με την ελπίδα να είναι «αντάξια» των προσδοκιών μας και το δίχως άλλο κάποιο από αυτά που προβάλλονται καθημερινά σε όλα τα ΜΜΕ! Όλη η έγνοια μας είναι αυτή! Τα δώρα μας! Για τον Άι Βασίλη θα μιλάμε; Ας έρχεται όποτε κι από όπου θέλει, όπως λένε τα κάλαντα κι όποιος τον θυμάται, ε, ας τον «καταδέχεται»!
Κι έτσι κυλούν οι μέρες -αλήθεια πόσοι τις νιώθουν και τις βιώνουν ως γιορτινές;- γλεντάμε, χαιρόμαστε και έπειτα, περνούν γρήγορα στο χτες και λίγοι τις θυμόμαστε, μιας και «μπουχτισμένοι» από κουραμπιέδες, φοινίκια, γλέντια και δώρα, αναζητούμε νέους τρόπους να ικανοποιήσουμε τις ατελείωτες επιθυμίες μας!
Εύχομαι, την ώρα που διαβάζετε τούτες τις γραμμές να νιώθετε ευτυχείς, όχι για τους κουραμπιέδες, τα φοινίκια, τα γλέντια και τα δώρα που πήρατε και δώσατε, αλλά για την αγάπη και τις ειλικρινείς ευχές που ανταλλάξατε με την οικογένειά σας και με όλους εκείνους που αγαπάτε!
Σας χαιρετώ όλοι, σας φιλώ με αγάπη
και εύχομαι το 2026
να σας χαρίσει Υγεία, Αγάπη κι Ευτυχία!
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
