ΑΠΟ το 2008, δηλαδή εδώ και 18 ολόκληρα χρόνια, υπάρχουν φωνές διαμαρτυρίας, ιδιαίτερα από τις στήλες της εφημερίδας μας, για την απαράδεκτη κατάσταση στο μαυσωλείο Πετροκόκκινου, με την πεσμένη και σπασμένη (βανδαλισμένη) λήκυθο, αλλά «φωνή βοώντος εν τη ερήμω», πόσο μάλλον σε ένα κοιμητήριο στο οποίο επικρατεί απόλυτη σιωπή.
Όπως επανειλημμένα έχουμε γράψει, τα θραύσματα της ληκύθου τοποθετήθηκαν σε ένα τελάρο οπωροκηπευτικών(!) και αφέθηκαν στο κωδωνοστάσιο του ιερού ναού αγίου Γεωργίου, αφύλακτα και προσβάσιμα σε οποιονδήποτε ήθελε να τα εξαφανίσει.
Σήμερα μαθαίνουμε ότι ένα τμήμα της ληκύθου δεν υπάρχει πια, με αποτέλεσμα να γίνεται ακόμη πιο δύσκολη (αν όχι αδύνατη) η αποκατάσταση.
Αναμενόμενο, μετά από 18 χρόνια αδιαφορίας για την κληρονομιά μας, που δεν είμαστε άξιοι ούτε να τη διατηρήσουμε ανέπαφη, όπως οφείλουμε.
