Βρέθηκε κυριολεκτικά «ουρανοκατέβατος» στην φωταγωγημένη πλατεία… Κόσμος πολύς σουλατσάριζε, όπως τότε που ήταν «νυφοπάζαρο»! Δυνατή μουσική ακουγόταν, δυσκολευόταν να καταλάβει τα λόγια του τραγουδιού… Λίγες λέξεις σκόρπιες έπιασε το αυτί του… Κάποιος δίπλα του σιγοτραγουδούσε: «Κι άλλος στης Σύρας τα στενά αίμα και δάκρυα πίνει…» Χαμογέλασε και προχώρησε στην πινακίδα ανακοινώσεων. Έκπληκτος είδε ένα σκίτσο που του έμοιαζε αρκετά –ομολογουμένως επιτυχημένη προσπάθεια του καλλιτέχνη- και άρχισε να διαβάζει:
Ερμούπολη, 22 Ιουλίου 2033
Επίσημα εγκαίνια του εκθετηρίου με προσωπικά αντικείμενα και φωτογραφίες του μεγάλου συριανού ποιητή! Στην εκδήλωση θα παρευρεθούν υπουργοί, βουλευτές, πολιτικές αρχές και χορηγοί.
Η μπάντα του δήμου θα αποδώσει μελοποιημένα ποιήματα!
Παραξενεμένος και σαστισμένος πλησίασε στο εκθετήριο. Το βρήκε κλειστό με λουκέτο, ήταν ακόμη νωρίς ! Θυμήθηκε τα δικά του χρόνια, τότε που οι πόρτες στα σπίτια δεν κλείδωναν, τα κλειδιά ήταν πάνω στις κλειδαριές και καθένας, φίλος, γείτονας ή γνωστός είχε το ελεύθερο να μπει! Σήμερα δεν είναι μόνο οι πόρτες κλειστές, αλλά και οι καρδιές των ανθρώπων! Περίεργος πλησίασε το κεφάλι στο τζάμι της πόρτας προσπαθώντας να διακρίνει τα εκθέματα , που θα θυμίζουν σε νεώτερους κομμάτια από τη ζωή του.
Βρέθηκε μέσα στην αίθουσα -το πνεύμα και η σκέψη μπορούν να ξεπεράσουν κάθε υλικό εμπόδιο- κι άρχισε να …εξερευνά τον χώρο. Στάθηκε μπροστά στο παλιό ξύλινο θρανίο από τα χρόνια του Κουκουλά. Τσάντα πολυχρησιμοποιημένη, ξύλινη κασετίνα, τετράδια με τον «φοίνικα» και μολύβια ξυσμένα με το μαχαιράκι… Στον τοίχο φωτογραφίες, πολλές φωτογραφίες! Μαθητής με τη μητέρα του, με πηλίκιο και κοντό παντελονάκι, οικογενειακή με τη μητέρα και τα αδέρφια του… Οικογενειακές αναμνήσεις από τη Σύρο κι αργότερα από την Αθήνα! Φωτογραφίες από τον στρατό και πολλές νεώτερες σε εκδηλώσεις παρουσίασης βιβλίων του … Υπήρχαν και άλλες φωτογραφίες, στις οποίες λογής-λογής «επίσημοι και αιρετοί» καμάρωναν στο πλάι του , όμως τις προσπέρασε αδιάφορα! Στάθηκε συγκινημένος σε μια φωτογραφία από γιορτή του αγαπημένου του σχολείου, παρέα με παλιούς συμμαθητές και συμμαθήτριες… Δεν άντεξε για πολύ, προχώρησε στον πάγκο με το αντίγραφο των βαθμών όλων των παιδιών της τάξης του. Κοίταξε τους βαθμούς του και χαμογέλασε! Λίγο πιο πέρα τα βιβλία του είχαν την τιμητική τους! Ποιητικές συλλογές, μυθιστορήματα, διηγήματα, φωτογραφικά άλμπουμ και αφιερώματα στη θεατρική ιστορία της Ερμούπολης! Έρευνες, μελέτες, περισυλλογή και «κόπος» τόσων χρόνων βρίσκονταν μέσα σε τούτα τα βιβλία!
Ένα απλό, λιτό γραφείο με λιγοστά πράγματα, χαρτί, μολύβια στυλό και μερικές πένες , έτσι για τη συλλογή… Πάντα ήταν λάτρης φανατικός του χειρόγραφου, άφηνε για άλλους πληκτρολόγια γραφομηχανής ή υπολογιστή, σαν κι αυτόν που ήταν στη διάθεση των επισκεπτών, για να μπορούν να τον βλέπουν να απαγγέλλει ποιήματά του ή να παρουσιάζει βιβλία του…
Σκέφτηκε πως πλησίαζε η ώρα των «επίσημων εγκαινίων» κι αποφάσισε να αποχωρήσει. Ποτέ δεν ήταν άνθρωπος των «τελετών», των «επίσημων παρουσιάσεων» που συνοδεύονται με «ταρατζούμ» και πλήθος φωτογραφιών…
Βγαίνοντας είδε με έκπληξη λιγοστό κόσμο, την πλατεία ελάχιστα φωταγωγημένη κι από το διπλανό cafe άκουσε σε υψηλή ένταση τα λόγια ενός άγνωστου, ρυθμικού τραγουδιού: «Δε γουστάρω να σ’ ακούω, δε γουστάρω να μου λες! Σαν το θέλω εγώ θα πάω, όπου θέλω κι αγαπάω κι εσύ κάνε ό,τι θες!»
Νέοι καιροί, νέα ήθη σκέφτηκε και κοίταξε ξανά την πινακίδα ανακοινώσεων: «Ολονύκτιο beachparty με ξέφρενη μουσική»!
Και τα «εγκαίνια»; Μάλλον ιδέα του ήταν! Ίσως μια άλλη χρονιά… Σήκωσε τους ώμους, έδεσε τα χέρια στην πλάτη κι απομακρύνθηκε, όπως ήρθε, μονολογώντας: «Ευτυχώς, καλύτερα έτσι! Ποτέ δε ζήτησα τιμές, παράτες και δεκάρικους λόγους! Όπως φαίνεται, στις μέρες μας ισχύει ακόμη αυτό που έγραψα πριν από χρόνια: «Δεν αρκεί που αγίασες! Πρέπει να κάνεις και θαύματα!)
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
(Στη μνήμη του Μάνου που «έφυγε» πριν από 7 χρόνια, 22 Ιουλίου 2018, για τη «γειτονιά των αγγέλων»)
