Η συζήτηση «εφ’ όλης της ύλης» στο παραλιακό καφέ της Ερμούπολης και τα συμπεράσματα έρχονται το ένα μετά το άλλο! Κυρίαρχο θέμα η έλλειψη φιλότιμου από τους σημερινούς Έλληνες, μεγάλους και μικρούς!
Νοσταλγία για τρόπους συμπεριφοράς που ξεχάστηκαν στο πέρασμα του χρόνου, αλλά και συνήθειες που τώρα πια θεωρούνται ξεπερασμένες! «Πέρασε το Πάσχα κι ούτε που το καταλάβαμε» λέει ο …παλιός της παρέας! «Όλα έτοιμα τα θέλουμε σήμερα! Τα κουλουράκια από το ζαχαροπλαστείο ή το σουπερμάρκετ, τα βαμμένα αβγά , ακόμα και το πεζοδρόμιο έξω από την πόρτα μας περιμένουμε να φροντίσει ο δήμος να το καθαρίσει! Πού είναι εκείνα τα χρόνια που κάθε νοικοκύρης και κάθε νοικοκυρά φρόντιζαν όχι μόνο να σκουπίσουν και να καθαρίσουν το χώρο έξω από την πόρτα τους, αλλά σε συνεννόηση με τη γειτονιά να τον ασπρίσουν με ασβέστη, για να νιώθουν όμορφα, εορταστικά οι γείτονες, αλλά και οι περαστικοί! Σήμερα κανείς δεν έχει χρόνο! Όλοι τρέχουν, κάτι έχουν να κάνουν, οπότε, πού καιρός για τέτοιες …αγγαρείες! Εξ άλλου, σου λένε, γι’ αυτό υπάρχει ο δήμος, γι’ αυτό πληρώνουμε! Ας έρθουν οι υπάλληλοι να καθαρίσουν κι επιτέλους να πάρουν τον κάδο δίπλα από την πόρτα μας, ας τον πάνε παρακάτω, στου γείτονα! Μακριά από μας κι όπου θέλουν, ας τον πάνε! Γι’ αυτό σας λέω, πάει πια το φιλότιμο, χάθηκε από μικροί και μεγάλοι!»
Ποιος να διαφωνήσει με τα συμπεράσματα του …παλιού της παρέας; Άλλωστε, όλοι κάποιο παρόμοιο παράδειγμα έλλειψης φιλότιμου θα έχουμε να αφηγηθούμε! Να, τις προάλλες κάποιος γονιός παραπονιόταν ότι άλλες παιδικές χαρές είναι κλειδωμένες για να επισκευαστούν τα σπασμένα παιχνίδια κι άλλες γεμάτες σκουπίδια! Δεν αναρωτήθηκε, όμως, ποιοι σπάνε, ποιοι -μικροί και συνοδοί – φεύγουν αφήνοντας πίσω τους σκουπίδια; Πού είναι το δικό τους «φιλότιμο»;
Προ ημερών συνάντησα τον Μπάμπη -τον θυμάστε τον ξάδερφο;- αρκετά νευριασμένο, επειδή δεν βρήκε θέση για το αυτοκίνητό του κι έπρεπε να ψωνίσει, ε, να πιει και τη μπιρίτσα του! «Καθένας παρατάει όπου βρει το αυτοκίνητό του κι αδιαφορεί για τις άλλοι! Αλλά, ποιος έχασε το φιλότιμό του για να το βρουν οι συριανοί οδηγοί;» Όταν τον ρώτησα, πού άφησε τελικά το αυτοκίνητό του, πολύ ήρεμα απάντησε: «Πού να το αφήσω, ξάδερφε; Εκεί, στη θέση για ΑΜΕΑ! Αφού, έτσι κι αλλιώς, τροχονόμοι δεν περνούν, αν δεν φανεί κάποιο «επίσημο πρόσωπο», το άφησα κι όταν τελειώσω τις δουλειές και τη μπιρίτσα, θα το πάρω και θα επιστρέψω στη γειτονιά μου! Ελπίζω μόνο να μην έχει βγάλει κάποιος …αφιλότιμος τις γλάστρες που αφήνω για να κρατώ τη θέση πάρκινγκ μπροστά στο σπίτι μου!»
Και πού να έρθει το καλοκαίρι! Τότε που όλοι θα τρέχουμε στις παραλίες να βρούμε χώρο για να …απλωθούμε δίπλα στο κύμα, αλλά οι «επαγγελματίες» θα έχουν γεμίσει με τις ομπρελάρες και τις ξαπλώστρες τους το μεγαλύτερο μέρος της αμμουδιάς κι εμείς θα τα βάζουμε με τον δήμο που όχι μόνο δεν καθαρίζει τακτικά, αλλά αφήνει τους «εκμεταλλευτές της παραλίας» να κερδοσκοπούν σε βάρος μας! Άλλοι …αφιλότιμοι κι αυτοί!
Κανονικά τα λεξικά στη λέξη «ΦΙΛΟΤΙΜΟ» θα έπρεπε να εξηγούν: «Αυτό που πρέπει να έχει κάποιος, για να το απαιτήσει από τους άλλους!» Για τον σύγχρονο Έλληνα, τον πάλαι ποτέ «φιλότιμο Ρωμιό», η εξήγηση θα έπρεπε να είναι: «ΦΙΛΟΤΙΜΟ: Αυτό που πρέπει να έχουν όλοι οι άλλοι, αλλά να μην απαιτούν από μας!» Όχι …παίζουμε!
Αρχίζω να πιστεύω πως έχει δίκιο ο ξάδερφος ο Μπάμπης: «Στην Ελλάδα ζεις; Δεν υπάρχει φιλότιμο, δεν υπάρχει ελπίς!»
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
