Μία ακόμη μάταιη σταύρωση, χιλιάδες νεκροί στον κόσμο.. Τόσα παιδιά στην τραγωδία των Τεμπών, πόσοι μετανάστες στον βυθό της θάλασσας της Πύλου, πόσα σώματα μ’ ανοιξιάτικη θωριά, πόσες φωνές που κρεμάστηκαν σ’ ένα «αχ» για πάντα, πόσα μάτια, ορθάνοιχτα χωρίς όμως να κοιτούν !
Πόσο σκοτάδι, πόσο φως σπαταλημένο, πόσες ψυχές που στέγνωσαν απότομα σαν γρήγορες ψιχάλες, πόσα στόματα παιδικά που ο πόλεμος και οι αρρώστιες τα νεκροφίλησαν ως το πρώτο και τελευταίο φιλί τους, πόσες αγκαλιές που άνοιξαν αλλά δεν πρόλαβαν να κλείσουν το χρόνο, πόσα σπαταλημένα λόγια που φυλλορρόησαν εις μάτην…Και ο Κώστας Βάρναλης: «Δεν είν ’αλήθεια πιο χρυσή σαν την αλήθεια της σιωπής./ Χίλιες φορές να γεννηθείς, τόσες θα σε σταυρώσουν!». («Το φως που καίει»).
Η σταύρωση καθορίζει τη μοίρα των ανθρώπων, γι’ αυτό η μελαγχολία των ημερών είναι τόσο υποβλητική. Γιατί σου δίνει μια πρώτη εμπειρία ορίων και καθιστά εν τοις πράγμασι τη χαρά και τη λύπη ως τρόπο ζωής αφού δεν υπάρχει άλλη δυνατότητα για να ανιχνεύσεις, να παρατηρήσεις αληθινά έναν κόσμο παρά από το ύψος ενός σταυρού. Από το ύψος των δοκιμασιών. Εκτός κι αν μετράμε την καλή τύχη με δεδομένα της αγοράς και με υποχρεωτικό το happyend όπως στις αμερικάνικες ταινίες.
Αφού ο λόγος για κινηματογράφο να μην αφήσουμε την πρωταγωνίστρια των ημερών. Την τηλεόραση και την κυριαρχία της όπου η ελευθερία της σκέψης και της κριτικής παραμένει ένα μεγάλο ζητούμενο. Ο καθένας έχει πολλά να διδαχθεί από την πορεία στην ελευθερία που μας προτείνει η Μεγάλη Εβδομάδα. Αρκεί να ζητήσει την ελευθερία, να βρει την αλήθεια του …..
