Τέτοιες μέρες που «αντρειεύει το κρύο», θυμόμαστε την παροιμία: «Κάνει κρύο, καιρός για δύο»! Άλλοτε πάλι θυμόμαστε το παλιό τραγούδι: «Κι όταν το τζάκι μένει σπίτι μας σβηστό, θα με θερμαίνει το φιλί σου το ζεστό»! Εμ, βέβαια, εκεί που έφτασαν οι τιμές στο ρεύμα, το πετρέλαιο, ακόμη και στα ξύλα για το τζάκι, ποιος τολμά να ανάψει καλοριφέρ ή ακόμη και τζάκι; Καθένας και καθεμία ψάχνει εναλλακτική λύση σε μια αγκαλιά, μόνο που προϋπόθεση απαραίτητη είναι να υπάρχει το … «έτερον ήμισυ», διαφορετικά, μόνος ή μόνη θα «τουρτουρίζει από το κρύο», εκτός κι αν βάλει αγγελία «ζητείται έτερον ήμισυ για …αλληλοζέσταμα»!
Εδώ, λοιπόν, «κολλάει» ο σημερινός τίτλος «κάνει κρύο, πού καιρός για δύο»! Το πρόβλημα με τον σημερινό άνθρωπο είναι ότι δεν βρίσκει εύκολα τον δεύτερο, οπότε δίνει τη μοναχική του μάχη με το κρύο και τον χειμώνα! Μη νομίζετε, όμως, πως η μοναξιά του είναι αποτέλεσμα της απουσίας του άλλου! Συχνά τυχαίνει να είναι σε συντροφιά, ακόμη και μεγάλη, κι όμως να νιώθει περισσότερη μοναξιά από όση θα ένιωθε σε μια ερημιά, στην κορυφή ενός βουνού με μόνη παρέα τον …Προφήτη Ηλία!
Ο τρόπος που η ζωή μας έχει διαμορφωθεί, μας οδηγεί σε μια ιδιότυπη «μοναξιά»! Τα καθημερινά «πρέπει», οι απαιτήσεις της εργασίας, το καθημερινό άγχος, από κοντά και η τεχνολογία των υπολογιστών, του διαδικτύου, των μέσων κοινωνικής δικτύωσης προσφέρουν κάθε είδους «διασκέδαση», χωρίς να είναι απαραίτητη η παρουσία του άλλου. Κακά τα ψέματα, αυτό που σήμερα αποκαλούμε συντροφιά, τις περισσότερες φορές είναι απλή συνύπαρξη μοναχικών ατόμων που καθένα ασχολείται με τον εαυτό του, τις σκέψεις του, τα προβλήματά του ή το «έξυπνο» κινητό του! (Από τότε που έγιναν «έξυπνα» τα κινητά, έπαψε ο άνθρωπος να χρησιμοποιεί το μυαλό του και τη δική του εξυπνάδα!)
«Κάνει κρύο, καιρός για δύο», λέει η παροιμία, αλλά πού είναι αυτοί οι δύο, πρόθυμοι να συνυπάρξουν για να …ζεστάνει ο ένας τον άλλο; Έχουμε περάσει, χωρίς να το συνειδητοποιούμε, από το «εμείς» του Μακρυγιάννη στο «εγώ» του νεοέλληνα, που συνήθισε να έχει συντροφιά την «εθνική του μοναξιά»!
Ο Νικηφόρος Βρεττάκος στο ποίημά του «μοναξιά δεν υπάρχει» αναφέρει μεταξύ άλλων: «…Εκεί που βαστώντας το μαστό της μητέρας του μ’ ανοιγμένα τα δυο μακάρια χειλάκια του κοιμάται ένα βρέφος, μοναξιά δεν υπάρχει»! Δυστυχώς, εκεί έχουμε φτάσει ή τουλάχιστον τείνουμε: Κόβουμε τους «δεσμούς» που μας ενώνουν, οικογενειακούς, συγγενικούς, φιλικούς, εθνολογικούς! Δεσμούς που κάποτε μας έδιναν την ευκαιρία «οι δύο να γινόμαστε ένα» για να αντιμετωπίσουμε κρύο, παγωνιά, προβλήματα και οποιαδήποτε αδιέξοδα, δίχως να έχουμε μοναδική συντροφιά τη …μοναχικότητά μας!
«Κάνει κρύο, καιρός για δύο», αλλά πόσοι μέσα στο καθημερινό κυνηγητό και το άγχος να …προλάβουν «βρίσκουν το χρόνο» να αναζητήσουν το «alterego» για να «ζεσταθούν» ή να αφήσουν τη σκέψη τους να «συναντήσει» τον άλλο που ενδεχομένως με τη σειρά του να σκέφτεται το ίδιο, σαν να συνυπάρχουν ενώ δεν είναι ο ένας δίπλα στον άλλο; Είναι η σκέψη που μας κάνει να μην νιώθουμε μόνοι, όταν γνωρίζουμε πως κάπου, κάποιος μάς συλλογίζεται!
Λένε πως η χαρά είναι συχνά δίπλα μας, αλλά δεν την βλέπουμε, δεν την νιώθουμε! Αρκεί να απαλλαγούμε από τις συνήθειες που «ανεπαισθήτως χτίζουν γύρω μας τα τείχη της μοναξιάς» και τότε θα χαρούμε, θα χαμογελάσουμε, θα δούμε δίπλα μας τον «άλλο» με τον οποίο θα μοιραστούμε τη χαρά, τη λύπη, ακόμη και το κρύο!
«Καιρός για δύο»! Σοφή παροιμία, έτσι;
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι και σας φιλώ
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
