ΠΟΙΟΣ αμφιβάλλει πως η καθαριότητα δημόσιων χώρων από ιδιώτες αποτελεί πλέον είδος προς εξαφάνιση, αφού το 99% των δημοτών σφυρίζει αδιάφορα και αιτιάται το γεγονός ότι «Αφού πληρώνουμε δημοτικά τέλη καθαριότητας είναι υποχρεωμένος ο Δήμος να καθαρίζει». Υπάρχει, όμως, ευτυχώς, ένα ελάχιστο ποσοστό δημοτών της τάξης του 1% (στη συντριπτική πλειοψηφία του γυναίκες και μάλιστα κάποιας ηλικίας) το οποίο είχε (και εξακολουθεί να έχει) την άποψη ότι ο καθένας από εμάς θα πρέπει να συμβάλλει με τον τρόπο του, ώστε το νησί να είναι νοικοκυρεμένο, τουλάχιστον από πλευράς καθαριότητας. Έτσι, το ποσοστό αυτό παίρνει τη σκούπα και το φαράσι (κυκλοφορούν ακόμα στην αγορά) και σκουπίζει τον χώρο περιμετρικά του σπιτιού του, θεωρώντας την καθαριότητα δια χειρών του ως χρέος πρώτα προς τον εαυτό του και στη συνέχεια προς τον Δήμο. Είπαμε, είναι ένα μικρό ποσοστό, αλλά ας μην ξεχνάμε ότι και ένα κερί μπορεί να φωτίσει ένα σκοτεινό χώρο. Και ένα κεράκι… και ένας δημότης…
