Λαϊκή Συριανή ποίηση από τον Μανώλη Τσαγκάτο
Σαν πήρε βρε ο Χάροντας
το Μάρκο το δερβίση,
ιέρειες λιβάνιζαν
με περσικό χασίσι!
Τρελό χορό εστήσανε
Αριστοφάνης και βατράχια,
ντουμάνια σαν μυρίσανε
του Μάρκου απ’ τα βράχια.
Τραγούδια σαν ακούσανε
του Μάρκου μες τον Άδη,
οι ποιητές ζηλεύανε
κρυφά μες στο σκοτάδι.
Τα άσματα μαγέψανε
Ευριπίδη και Αισχύλο,
το Βαμβακάρη κάνανε
καλύτερό τους φίλο.
Φραγκοσυριανοί σαν μάθανε
πώς τον τιμούν στον Άδη,
το Μάρκο θέλουν άγαλμα
στης Σύρας το λιμάνι.
Εκείνος απ’ τον ουρανό
με πίκρα απορούσε,
βρε μασκαράδες ζωντανό
κανείς δε με τιμούσε.
Αφιερωμένο με σεβασμό στον αξέχαστο ρεμπέτη, Μάρκο Βαμβακάρη, ελπίζοντας ότι εκείνος θα χαίρεται τώρα μ’ αυτούς τους λιτούς, ανιδιοτελείς,
καλοπροαίρετους στίχους μου.
