Πώς περνάει τόσο γρήγορα ο καιρός, πράγμα περίεργο. Νερό και άμμος στη χούφτα ο χρόνος! Μόνο όταν πηγαίναμε σχολείο (εξαήμερο) η απόσταση μεταξύ Δευτέρας και Σαββάτου ήτανε ατέλειωτη.
Πότε ήτανε που είχαμε προεκλογική περίοδο για βουλευτικές και αυτοδιοικητικές εκλογές; Σαν να ήτανε χθες!
Τίποτα δεν άλλαξε. Και όταν λέμε, «τίποτα δεν άλλαξε», το εννοούμε. Τίποτα απολύτως, ως προς το ύφος της προεκλογικής περιόδου και το ύφος των υποψηφίων δημάρχων, περιφερειαρχών, βουλευτών και συμβούλων.
Ένα καλούπι, που σπάει κάθε προεκλογική περίοδο και βγάζει πρόσωπα πασίχαρα, με μνήμη ελέφαντα.
Αυτό το τελευταίο πρέπει να τονιστεί ιδιαίτερα, γιατί πολλοί εξ ημών ανασκευάζουμε την άποψη πως μεγαλώσαμε και έχουμε γίνει (οπτικά) τόσο αγνώριστοι, που ούτε οι στενοί συγγενείς δεν μας γνωρίζουν στο δρόμο, διαφορετικά πώς εξηγείται το φαινόμενο να μας συναντούν και να προσπερνάνε αδιάφορα χωρίς ούτε μια «καλημέρα»;
Ξαφνικά, ως δια μαγείας, ξαναγίναμε πάλι νέοι, με τη γνωστή μας φυσιογνωμία, γι’ αυτό άλλωστε και οι γνωστοί και συγγενείς που λέγαμε μας συναντούν στο δρόμο και όχι μόνο δεν μας προσπερνάνε, αλλά αλλάζουν δρόμο για να «πέσουν πάνω μας», να μας χαιρετίσουν, να μας σφίξουν το χέρι και να ρωτήσουν με ενδιαφέρον για την υγεία μας ή την υγεία των συγγενών μας, συμπεριλαμβανομένων και των αποβιωσάντων.
Φυσικά, τίποτε το μαγικό δεν συνέβη. Απλά, έσπασε πάλι το «καλούπι» που σπάει κάθε προεκλογική περίοδο και κάθε «αγαπητό» μας πρόσωπο, ξεχασμένο μέχρι χθες, (ξανα)έγινε γνωστό και ως εκ τούτου θα εθεωρείτο αγένεια το προσπέρασμα άνευ χαιρετισμού και μάλιστα εγκαρδίου.
Είναι μια περίοδος ευφρόσυνη (κυριολεκτικά) και ανθοφορούσα (μεταφορικά), με τους υποψήφιους να διανύουν τας συνηθισμένας οδούς, αλλά όχι με το συνηθισμένο ύφος, το οποίο (είπαμε, ως εκ θαύματος) έχει αλλάξει άρδην και στη θέση τού αδιάφορου και σκυθρωπού έχει εγκατασταθεί το χαμόγελο και ο γλυκός λόγος.
Δεν θα πρέπει να αντιμετωπίζουμε αρνητικά αυτή την κατάσταση, με το σκεπτικό πως μετά τις εκλογές το ύφος θα επανέλθει στη φυσιολογική του θέση και το «καλούπι» θα κλείσει, κλειδώνοντας μέσα του τα όποια προεκλογικά (ακόμη και ευτράπελα) συμβάντα.
Αντίθετα, είναι μια χρονική περίοδος την οποία θα πρέπει να χαρούμε και να συμμετάσχουμε στη ευφροσύνη των υποψηφίων, δίνοντας τους τη χαρά τής -μέσω της συμμετοχής μας- εξασφάλισης της ψήφου μας.
Είναι και αυτή μια χαρμόσυνη περίοδος, όπως εκείνη προ των Χριστουγέννων ή του Πάσχα, την οποία περνάμε προσπαθώντας να χαρούμε τη διαφορετικότητα των ημερών, ανεξάρτητα από το γεγονός ότι μας είναι γνωστό πως την επομένη του Πάσχα ή των Χριστουγέννων η μαγεία θα εκλείψει.
Τουλάχιστον, ας απολαύσουμε τη χρονική διαδρομή μέχρι την ημέρα των εκλογών και ας αφεθούμε στα χαμόγελα και τους εναγκαλισμούς των υποψηφίων.
Δεν έχουμε να χάσουμε και τίποτα!
