Αρχική COVID-19 Το μετέωρο δάκρυ ενός παιδιού χρειάζεται μια δεύτερη ευκαιρία

Το μετέωρο δάκρυ ενός παιδιού χρειάζεται μια δεύτερη ευκαιρία

Από

13 Δεκεμβρίου, 2020 7:07 μμ

«ΕΙΜΑΙ ο Elie από τη Ρουάντα. Γεννήθηκα το 2011- Μιλάω Kinyarwanda –Το σπίτι μας είναι φτιαγμένο με λάσπη– Έχω τέσσερα αδέρφια και μου αρέσει πολύ το σχολείο!» (Πολλά παιδιά δεν πηγαίνουν σχολείο για να κάνουν τις δουλειές του σπιτιού)

«ΕΙΜΑΙ η Kanha από την Καμπότζη. Γεννήθηκα το2005- Μιλάω Khmer-.Έχουμε πολύ συχνά πλημμύρες στο χωριό μας και γεμίζουν τα σπίτια μας με νερό– Όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός και να βοηθάω τον κόσμο!» (Στα λίγα πηγάδια που υπάρχουν, το νερό δεν πίνεται γιατί είναι μολυσμένο από τον ασβεστόλιθο του εδάφους)

EΓΡΑΨΕ στον προσωπικό του λογαριασμό: «20 Νοεμβρίου: Παγκόσμια Ημέρα για τα Δικαιώματα του Παιδιού…Πόσοι την θυμόμαστε, αλήθεια; Θα βρεθεί έστω και ένα από τα ΜΜΕ να κάνει αναφορά; Αμφιβάλλω!» Ο δάσκαλος και συνεργάτης της εφημερίδας μας Παναγιώτης Λίτσας, παρότρυνε να θυμηθούμε τα παιδιά του κόσμου που αν και έχουν δικαιώματα με βαρύγδουπους κανόνες οι οποίοι δημοσιεύονται κάθε 20 Νοεμβρίου, ακόμη πεθαίνουν από πείνα, ακόμη γίνονται θύματα εκμετάλλευσης, ακόμη διψάνε, ακόμη μαστίζονται από αρρώστιες, ακόμη μένουν αναλφάβητα, ακόμη υφίστανται κάθε μορφή βίας: σωματική, ψυχολογική, σεξουαλική.

Η Στήλη, έχει πολλές φορές στη μακρόχρονη διαδρομή της ασχοληθεί με τα παιδιά. Βέβαια οι Παγκόσμιες Ημέρες που κρίνονται και κατακρίνονται για την ουσιαστική σημασία τους έχουν αναμφισβήτητα τη σημειολογία τους. Αποτελούν έναυσμα για να ξυπνήσουν όσο γίνεται από το λήθαργο της καθημερινότητας τη συνείδηση των ανθρώπων που καλούνται το χρόνο μια φορά να κάνουν ένα βήμα παραπέρα.

Στην προκειμένη περίπτωση δεν έχουν γίνει βήματα. Από μαθήτρια με έχουν σημαδέψει εικόνες αποστεωμένων παιδιών της Αφρικής με πρησμένες κοιλιές και τεράστια μάτια ή παιδιά από την Ασία να χάνονται στους ορυζώνες με βρώμικα πρόσωπα . Αυτές οι εικόνες και τώρα πανομοιότυπες, μας κυνηγούν σαν φαντάσματα.

ΣΤΟΝ κόσμο της ηλεκτρονικής πολυτέλειας τι έγιναν τα χαμογελαστά παιδιά ; Πού πήγαν ενόψει Χριστουγέννων οι φωτο με τα έξυπνα μουτράκια, τα τρίγωνα και τα κόκκινα σκουφιά;

ΟΙ στατιστικές για τα δικαιώματα των παιδιών μάς αφήνουν άναυδους. Σαν την Ιωδήθ . Γινόμαστε στήλη άλατος. Μήπως απέχουμε πολύ από τα Σοδομία και Γόμορρα όπου έπεσε από τον ουρανό φωτιά και θειάφι; Σόδομα και Γόμορρα γίναμε αφού τί κόσμος είμαστε εμείς που αφήνουμε εν έτει 2020 να πεθαίνουν παιδιά από την πείνα;

«ΈΠΕΣΕ το μάτι μου σ’ ένα αγοράκι, που ήταν πολύ μόνο του. Το πλησίασα.. με κοίταξε. Ήταν ένα ανέκφραστο προσωπάκι και από τα μάτια του έτρεχε ένα δάκρυ. Δεν έκλαιγε με λυγμούς ή αναφιλητά. Απλά, κυλούσε από το πρόσωπό του ένα δάκρυ. ..Ήταν το δάκρυ, η πρησμένη κοιλιά, τα σκισμένα ρούχα μα κυρίως το ανέκφραστο πρόσωπό του που δεν πρόκειται ποτέ να σβήσουν από μέσα μου….. Με σόκαρε η εικόνα.. .

ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΑ να το κάνω να γελάσει… το φωτογράφισα.. και πάλι τίποτα… ήταν ένα παιδάκι πεινασμένο… Δεν κατάφερα να το κάνω ν’ αλλάξει έκφραση ούτε ένα δευτερόλεπτο… Η συγκλονιστικότερη στιγμή ήταν όταν έπρεπε να φύγω. .. θα μείνει βαθιά χαραγμένη μέσα μου.. τα παιδιά εκεί δε φώναζαν, δεν έκλαιγαν, μιλούσαν ψιθυριστά… Δεν σε ενοχλούσαν… Είναι παιδιά που δεν τους δίνεται η δυνατότητα να νιώσουν …παιδιά, που έχουν απίστευτη ανάγκη το χάδι, την αγκαλιά.…

ΕΙΝΑΙ τα παιδιά ενός «κατώτερου θεού», που δεν είχαν το προνόμιο να γεννηθούν σε κάποια από τις ανεπτυγμένες χώρες του πλανήτη αλλά σε μια πολύπαθη γωνιά της «διψασμένης» αφρικανικής ηπείρου, εκεί όπου το αυτονόητο δικαίωμα σε καθαρό πόσιμο νερό, σε τροφή, μοιάζει με άπιαστο όνειρο. Είναι τα παιδιά της περιοχής Αζερνέτ της Αιθιοπίας», λέει η Ελένη από τη Θεσσαλονίκη, που ταξίδεψε στην Αιθιοπία- με τη διεθνή μη κυβερνητική οργάνωση ActionAid ως εθελόντρια – για να προσφέρει σε χιλιάδες συνανθρώπους μας πόσιμο νερό μοιραζόμενη το όραμα για έναν κόσμο χωρίς αδικία. (πηγή ΑΠΕ – ΜΠΕ) .

ΜΠΗΚΑΜΕ στον Δεκέμβρη. Τον μήνα της αγάπης. Η αναζήτηση ενός στηρίγματος στη ζωή μας είναι πιο έντονη. Γύρω μας πεθαίνουν 640 εκατ. παιδιά, λένε τα στοιχεία. Ζουν σε χάρτινες παράγκες και σκουπιδότοπους. Άλλα 600 εκατ. παιδιά,-ανάμεσα σε εκατοντάδες διαφημίσεις αφρόλουτρων και σαμπουάν- δεν έχουν πρόσβαση σε εγκαταστάσεις υγιεινής. Ακόμη 400 εκατ. δεν έχουν ασφαλές νερό. 300 εκατ. δεν έχουν καμία πληροφόρηση. 270 εκατ. δεν έχουν πρόσβαση σε στοιχειώδεις υπηρεσίες υγείας. 90 εκατ. παιδιά πεινάνε και 140 εκατ. κορίτσια, δεν έχουν πάει ποτέ σχολείο! Εύγε! Να συνεχίσω;

ΕΝΩ δαπανώνται δισεκατομμύρια σε πολεμικούς εξοπλισμούς ή για το διάστημα χωρίς να επιτύχουν κάτι επωφελές για τη γη και τον άνθρωπο, ανήμποροι να προβλέψουμε για να αντιμετωπίσουμε καταστρεπτικούς σεισμούς, ζώντας στη δίνη τυφώνων, αδιαφορούμε για τη φτώχεια, τους θανάτους από πείνα, δίψα, αρρώστιες.

ΚΑΘΕ δευτερόλεπτο ξεψυχάει ένα παιδί εξ αιτίας της έλλειψης τροφής, των ασθενειών και των συνθηκών ζωής. Σε τριάντα μέρη του πλανήτη έχουμε μόνιμες αιματοχυσίες. Το αίμα που ρέει μπορεί να «συναγωνιστεί» τον Αμαζόνιο.

ΣΤΗ χειρότερη θέση βρίσκονται οι χώρες της Κεντρικής Αφρικής, αλλά και άλλα μέρη της γης που μαστίζονται κυρίως από χρόνια εμφύλια διαμάχη.

ΒΕΒΑΙΩΣ δεν υποτιμάμε τον κορωνοϊό όπου οι νεκροί έχουν ξεπεράσει (μέχρι τώρα που γράφεται το άρθρο) το 1.467.987 με 63.236.804 κρούσματα παγκοσμίως. Μια πρωτόγνωρη πανδημία η οποία έχει προκαλέσει τρόμο σε ένα κόσμο που ενώ δεν έχει εξοικειωθεί με τέτοιες θανατηφόρες ασθένειες είναι εξοικειωμένος με θανάτους παιδιών από την πείνα γιατί όσοι ζουν στον λεγόμενο αναπτυγμένο κόσμο μπορεί να πεθαίνουν ακόμη και από παχυσαρκία αλλά όχι από πείνα.

ΕΙΚΟΣΙ εκατομμύρια παιδιά έχουν χάσει τη ζωή τους, έχουν μείνει ορφανά, άστεγα ή ανάπηρα εξαιτίας των πολέμων της τελευταίας δεκαετίας. Μόνο από τις νάρκες που βρίσκονται θαμμένες στη γη, 8.000-10.000 παιδιά το χρόνο χάνουν τη ζωή τους ή μένουν ανάπηρα. Δύο εκατομμύρια πεθαίνουν κάθε χρόνο από ιλαρά, κοκίτη, τέτανο, διφθερίτιδα, φυματίωση, πολιομυελίτιδα, γιατί δεν έχουν κάνει τ’ απαραίτητα εμβόλια. Συνολικά 12 εκατομμύρια παιδιά κάθε χρόνο και – μάλιστα – 33.000 κάθε μέρα πεθαίνουν από αιτίες που θα μπορούσαν να είχαν προβλεφτεί. Τουλάχιστον 55 εκατομμύρια παιδιά σε 49 ευρωπαϊκές χώρες κακοποιούνται ή παραμελούνται σε όλη τη διάρκεια της παιδικής τους ηλικίας.

Ο Ασέφα Μπεκέλε, τονίζει ότι η λύση του προβλήματος είναι ζήτημα πολιτικής απόφασης. «Όσο προφανής και γυμνή είναι η πραγματικότητα, η τραγωδία αυτή παραμένει σιωπηλή, κανείς δεν την αναγνωρίζει, όλοι την ανέχονται, ίσως γιατί είναι πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι φτωχοί.. Ο υποσιτισμός των παιδιών οφείλεται στην ακραία φτώχεια, την ανισομερή και άνιση οικονομική ανάπτυξη, στην ανισότητα μεταξύ των φύλων και το διαλυμένο σύστημα διανομής τροφής.

Η πείνα είναι κυρίως προϊόν της καπιταλιστικής ανάπτυξης και της εγκληματικής αμέλειας των κυβερνήσεων των καπιταλιστικών κρατών που είναι το απότοκο της πολιτικής εξυπηρέτησης των συμφερόντων της εγχώριας ολιγαρχίας και των ιμπεριαλιστών….. Ποτέ στην ιστορία της η ανθρωπότητα δεν είχε τόσες πολλές επιστημονικά τεχνικές δυνατότητες ώστε οι άνθρωποι να ζουν μια αξιοπρεπή ζωή.

ΚΑΙ όμως εκατομμύρια το χρόνο ζουν στην εξαθλίωση. Την ίδια στιγμή απίστευτος πλούτος συγκεντρώνεται σε λίγα χέρια. Τα κέρδη πχ. μιας πολυεθνικής εταιρίας αντιστοιχούν στο Ακαθάριστο Εγχώριο Προϊόν 70 χωρών. Αυτήν ακριβώς την κατάσταση στην ανθρωπότητα θέλει να διασφαλίσει η νέα ιμπεριαλιστική τάξη πραγμάτων, επιχειρώντας να υποδουλώσει χώρες και λαούς που αναζητούν λύση και διέξοδο για ένα δίκαιο και ειρηνικό μέλλον».

ΥΠΟΛΟΓΙΖΕΤΑΙ ότι η Αφρική θα συνεχίσει να έχει ένα δισεκατομμύριο υποσιτιζόμενα και πεινασμένα παιδιά ως το 2050 αν συνεχιστεί η ίδια κατάσταση.

ΠΟΙΑ είναι η ειρωνεία; Ότι παιδιά πένονται, δίπλα σε διαμάντια και χρυσό! Όπως στην Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Μια χώρα με διαμάντια, χρυσό και ουράνιο για τα οποία- επειδή κόπτονται Κίνα και Ρωσία- στέλνουν όπλα και αξιωματικούς τροφοδοτώντας έτσι έναν σκληρό εμφύλιο πόλεμο μεταξύ μουσουλμάνων και χριστιανών με αποτέλεσμα τα παιδιά να είναι τα μεγαλύτερα θύματα γιατί οι συγκρούσεις μπλοκάρουν την ανθρωπιστική βοήθεια κι έτσι δύο στα τρία παιδιά να πεθαίνει.

ΛΕΝΕ πως ενώ έχουν βελτιωθεί οι δείκτες παγκοσμίως και παρότι η Αφρική παράγει περισσότερα τρόφιμα από ποτέ, αυτό δεν οδηγεί σε καλύτερη διατροφή.

ΑΛΛΑ να ήταν μόνο η Αφρική; Το 29,9% κάτω των 5 ετών παρουσιάζει αναπτυξιακή καθυστέρηση και στην Ασία. Τα μισά από τα 1,2 δισεκατομμύρια παιδιά που ζουν εκεί, διαβιούν υπό συνθήκες φτώχειας.

ΚΑΙ ενώ μιλάμε για άλλες χώρες παρακολουθώντας τα στατιστικά στοιχεία σκέπτομαι ότι στην Ελλάδα του σήμερα, του πολιτισμού, της τέχνης και της ευρωπαϊκής ένωσης, η απογοήτευση είναι βαθιά. Γιατί εκτός από το τεράστιο δημογραφικό πρόβλημα υπάρχουν παιδιά που πηγαίνουν πεινασμένα στα σχολεία, που κρυώνουν, που οι γονείς τους παρακαλούν να μην αρρωστήσουν γιατί δεν έχουν χρήματα για φάρμακα. Στα 23 εκατομμύρια παιδιά στην ΕΕ, (1 στα 4) που αντιμετωπίζουν φτώχεια, η πατρίδα μας κατατάσσεται τρίτη στην παιδική φτώχεια πίσω από τη Ρουμανία και τη Βουλγαρία. Φυσικά μη ξεχνούμε και τις αναξιοπρεπείς συνθήκες διαβίωσης ανηλίκων προσφύγων.

ΕΠΕΙΔΗ ξεκινήσαμε το θέμα με αφορμή τον εορτασμό των παγκόσμιων ημερών, μη ξεχάσουμε και την Παγκόσμια Ημέρα Καταναλωτή την οποία υποδεχτήκαμε διθυραμβικά στις 15 του περασμένου Μάρτη. Οποία ειρωνεία! Αυτή η μέρα γιορτάστηκε με περισσότερους πεινασμένους! Δεν είναι γερή γροθιά στο στομάχι να είμαστε γνώστες ότι εκατομμύρια παιδιά στον κόσμο πεθαίνουν από ασιτία ενώ χιλιάδες άνθρωποι- λόγω παχύσαρκων παιδιών- δαπανούν χρήματα για απώλεια βάρους;

ΠΑΝΤΩΣ μέχρι σήμερα, τα ποσά που είχαν υποσχεθεί να διαθέσουν δωρήτριες χώρες προκειμένου να χρηματοδοτηθεί η χορήγηση επισιτιστικής βοήθειας, δεν δίνονται. Οι δωρήτριες χώρες δεν έχουν διαθέσει καθόλου κεφάλαια.

ΕΔΩ υπάρχει και τρίτη ειρωνεία. Αυτές οι διαπιστώσεις δημοσιοποιήθηκαν λίγα εικοσιτετράωρα μετά την ανακοίνωση ότι το Παγκόσμιο Επισιτιστικό Πρόγραμμα του ΟΗΕ τιμήθηκε με το βραβείο Νόμπελ Ειρήνης 2020!

ΤΙ μπορούμε εμείς, οι απλοί άνθρωποι να κάνουμε με αφορμή έστω τον εορτασμό για τα δικαιώματα του παιδιού ή ενόψει Χριστουγέννων εν καιρώ πανδημίας;

ΜΕ δεδομένο ότι δεν πρέπει να αφήσουμε την αλληλεγγύη να μένει σπίτι μιας και για δεύτερη φορά μέσα στον ίδιο χρόνο αλλάζουμε τρόπο ζωής, ας σκεφτούμε αποφασιστικά!

Κατά αρχάς ας αναζητήσουμε μια από τις πολλές ανθρωπιστικές οργανώσεις εξάλειψης της φτώχειας που να μας εμπνέει εμπιστοσύνη και ας αναλάβουμε μια δράση που να μας ταιριάζει.

ΑΣ δημοσιοποιήσουμε τις εντυπώσεις μας από την κίνησή μας αυτή δίνοντας έτσι, φωνή στους φτωχούς.

ΑΣ διαμαρτυρηθούμε για τον διεθνή ρόλο των ΗΠΑ. Η πλουσιότερη και ισχυρότερη χώρα στον κόσμο, μετά βίας συμμετέχει στην παγκόσμια προσπάθεια εξάλειψης της φτώχειας. Ας πιέσουμε ο καθένας με τον τρόπο του για να γίνουμε πολλοί ώστε να εκπληρώσει τις υποσχέσεις της και να διαθέσει το 0,7% του ΑΕΠ της γι’ αυτόν τον στόχο.

ΚΑΙΡΟΣ το ΔΝΤ που χρησιμοποιείται σαν φοροεισπρακτικός μηχανισμός να αποκαταστήσει το ρόλο του, βοηθώντας όλες τις 182 χώρες – μέλη και όχι μόνον τις πλούσιες χώρες.

ΟΙ οργανώσεις του OHE δεν είναι αποτελεσματικές επειδή οι ισχυρές χώρες δεν θέλουν να τους παραχωρήσουν περισσότερες εξουσίες.

ΟΙ επιστήμονες ας πειστούν να εργαστούν για την επίλυση των προβλημάτων των φτωχών .

ΕΝ ΤΕΛΕΙ όλα εξαρτώνται από εμάς. Μη πει ο καθένας: «Μα εγώ θα σώσω τον κόσμο;» Ναι, αν το τελικό αποτέλεσμα είναι ομαδικό.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ να γίνουμε ανάδοχοι ενός παιδιού και να αλλάξουμε τη ζωή του με 0,82 ευρώ τη μέρα. Ιδού μερικά παραδείγματα:

Ο Δημήτρης Σιμόπουλος με την κόρη του έγινε ανάδοχος ενός παιδιού το οποίο κατάφερε να επισκεφτεί. «Δεν ξέρω αν θα υπάρξει ξανά τέτοια στιγμή αλλά ήταν μοναδική. Να βλέπεις να έρχεται από μακριά ένα παιδάκι το οποίο μέχρι πρότινος το ήξερες μόνο από μια φωτογραφία… Είμαι πολύ ευτυχισμένος που καταφέραμε και κάναμε αυτό το μεγάλο ταξίδι…. Αξίζει τον κόπο να προσπαθήσουμε να κάνουμε τον κόσμο μας λίγο καλύτερο».

Μαριάννα Καπνού: «Δεν βρίσκω λόγια που να περιγράφουν τα συναισθήματά μου έπειτα από αυτό το ταξίδι. Μπορώ, όμως, να πω με σιγουριά ότι δεν υπάρχει μεγαλύτερη χαρά, από το να ξέρεις ότι συνέβαλες στο να έχει ένα παιδί καλύτερη ζωή και να το βλέπεις με τα μάτια σου. Και είδα ένα πανέμορφο αγοράκι, τον Khang, να έχει μια δεύτερη ευκαιρία σε αυτή τη ζωή».

ΝΑ επισημάνω ότι αναδοχή δεν σημαίνει υιοθεσία. Σημαίνει προσωπική σχέση με το παιδί, στο οποίο γίνεσαι Ανάδοχος, σε όποια χώρα και να βρίσκεται. Σημαίνει υποστήριξη του παιδιού και των ανθρώπων της περιοχής του, ώστε να επιτευχθούν θετικές αλλαγές στη ζωή τους.

ΑΝ δεν θέλουμε την αναδοχή μπορούμε να ενισχύσουμε τα παιδιά αυτά μέσα από μια προσωπική μας στιγμή.

ΤΙ θα λέγατε να προσφέρουμε μια καθημερινή ή αγαπημένη μας συνήθεια;

Έναν καφέ που δε θα πιούμε, ένα γεύμα με φίλους ή ακόμα το ταξίδι που αναβλήθηκε λόγω covid 19.

NA προσφέρουμε σε ανθρώπους που στερούνται βασικά αγαθά. Μπορούμε να ζητήσουμε από τους φίλους μας αντί δώρου σε ένα γάμο, σε μια βάφτιση, σε μια γιορτή να στείλουν τα χρήματα στα παιδιά ήρωες που μάχονται να ζήσουν.

ΕΠΕΙΔΗ κάθε παιδί έχει δικαίωμα να ζει σαν παιδί μπορούμε να βοηθήσουμε και με μια χρηματική δωρεά.

ΑΚΟΜΗ και αν ισχύει ότι η φτώχεια υπάρχει, όχι γιατί δεν μπορούμε να ταΐσουμε τους φτωχούς, αλλά επειδή δεν μπορούμε να χορτάσουμε τους πλούσιους, εμείς οι καθημερινοί άνθρωποι με μια δωρική κίνηση μπορούμε να βοηθήσουμε για έναν κόσμο πιο δίκαιο.

ΤΟ κόστος για τον καθένα μας είναι μηδαμινό σε σχέση με το κόστος της αδράνειας.

ΑΣ το επιδιώξουμε ακόμη και σε περιβάλλον αδιαφορίας , πολέμων και απληστίας για δόξα και χρήμα.

ΆΛΛΩΣΤΕ τα πεινασμένα παιδιά δε διαμαρτύρονται.

ΑΚΟΥΣΑΜΕ κανένα κλάμα; Δεν ακούσαμε ούτε κιχ. Μόνο μια σταγόνα δάκρυ βλέπουμε.

ΣΕ ένα πρόσωπο που είναι μόνο πελώρια μάτια, εκεί, όπως μας κοιτάζουν, με ένα αθόρυβο ακροπατητί, «κτουπ», φεύγουν!

ΟΥΤΕ ένα παράπονο.

ΈΣΤΩ ένα νεύμα με τα μάτια τους. Τίποτα!

ΜΟΛΙΣ κλείσουν τα πέντε δευτερόλεπτα, τίποτα.

ΣΒΗΝΟΥΝ όπως το κερί. Χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση!

ΚΑΙ εμείς τα κοιτάμε και μετράμε τα κόκαλά τους και τον εξαϋλωμένο πια, σκελετό τους.

ΑΥΤΟ μας μένει από την εικόνα τους. Κόκαλα, πρησμένη κοιλιά και δυο τεράστια, δυο πελώρια μάτια!

ΣΑΝ να μας δίνουν υπόσχεση ότι θα πεθαίνουν χωρίς να καταστρέφουν την αρμονία του συστήματος.