Γύρω στα μέσα Φεβρουαρίου συναντήθηκα στο super market με τον διευθυντή της εφημερίδας μας. Με ρωτάει από το απέναντι ράφι «θα το κάνεις;» «Θα το κάνω, γιατί θέλω το κραγιόν μου πίσω!» Γέλασε ο διευθυντής, γέλασαν και οι πελάτες. Και το κινέζικο να μου δώσουν, και το ρώσικο να μου δώσουν, και τσιπάκι της KGB να μου βάλουν, εγώ το εμβόλιο θα το κάνω! Οι νεολαίοι συνωστίζονται στις πλατείες διεκδικώντας τη ζωή τους πίσω, η αφεντιά μου θέλει το κραγιόν της πίσω. Κάθε ένας κάτι θέλει ή κάτι αρνείται να λάβει. Δικαίωμα του.
Πριν από 15 ημέρες γκλιν γκλον στο κινητό, έλαβα μήνυμα που ζητούσε επιβεβαίωση στο ραντεβού για το εμβόλιο κατά του COVID 19. Επιβεβαίωσα! Περίχαρης άρχισα να το διατυμπανίζω η ανόητη (!) σε γνωστούς και φίλους. Έφαγα την καρπαζιά της αρκούδας. Θα πας; Δεν φοβάσαι; Αυτό θα κάνεις; Θα πεθάνεις! Πες, πες, έφτασε η παραμονή πριν το εμβόλιο. Κάθισα στο γραφείο μου, έγραψα σε ένα μικρό χαρτάκι τους κωδικούς της τράπεζας και σε ένα άλλο συνέταξα μια πρόχειρη διαθήκη. Άνθρωπος είμαι, κιότεψα! Την άλλη μέρα ήμουν το Κ.Υ. Ερμούπολης, δυο ευγενέστατοι άνθρωποι με ανέλαβαν. Η κυρία μου λέει «πάρτε ανάσα, – τέλος»! Ακολούθησα τις οδηγίες τους, επέστρεψα σπίτι και περίμενα. Έπλασα ψωμί, μαγείρεψα αρακά λαδερό και σπανακόρυζο. Περίμενα … 12 ώρες μετά τον εμβολιασμό είχα λίγο πονοκέφαλο και ένιωθα μια σάχλα. Αυτό που νιώθεις όταν σε τριγυρίζει κρυολόγημα … Κλείνοντας το 24ώρο τα συμπτώματα έφυγαν. Γλίστρησα στο γραφείο μου, άλειψα στο χαράκι μαρμελάδα φράουλα και το κατάπια, τη διαθήκη την έλουσα με σπανακόρυζο για να γλιστράει το χαρτί με το σπανάκι, μη μου κάτσει.
Όλο αυτό το διάστημα μέσα από τη λαίλαπα της ενημέρωσης, της παραπληροφόρησης, μέσα από τις κραυγές της κοινωνικής δικτύωσης, έψαχνα να ανακαλύψω ένα ψήγμα λογικής. Το βρήκα στα λόγια μιας γιατρού καρκινοπαθούς. Με τράβηξε από το μανίκι και μου είπε « … ο οργανισμός μου άντεξε τα φαρμάκια που λαμβάνουμε από τις χημειοθεραπείες, το εμβόλιο θα φοβηθώ;» Σκέπτομαι την επιστήμη της, είναι γιατρός, θυμάμαι τα λόγια της, σκέπτομαι την επιστήμη μου, και χαμογελώ με πίκρα. Τα κατάφερες επικοινωνία, έγδυσες τους ανθρώπους! Μέσα σε ελάχιστους μήνες ΟΛΟΙ ΜΑΣ αποκτήσαμε ειδικότητα που άλλοι άνθρωποι κοπιάζουν χρόνια για να λάβουν, λιώνοντας τις φούστες και τα παντελόνια τους πάνω σε καθίσματα πανεπιστημιακών ιδρυμάτων και ερευνητικών κέντρων, αλλά ΕΜΕΙΣ γίναμε ειδικότεροι των ειδικών. Είμαστε γνώστες του αντικειμένου, στηριζόμαστε στην «Ατομική Ευθύνη», αποφασίζουμε για τον εαυτό μας και καθορίζουμε με τη στάση μας τη μοίρα του συνόλου της κοινωνίας μας. Αντιστεκόμαστε στα ποσοστά της επιστήμης, τα νούμερα λένε ψέματα, οι επιστήμονες μας κρύβουν την αλήθεια. Υποθέτω ότι το μαχαίρι λαβώνει για πάντα όταν ο γιατρός ανακοινώνει σε κάποιον ότι πάσχει από την επάρατη νόσο. Υποθέτω πως ο ασθενής αντιλαμβάνεται ότι απέναντι δεν έχει τον γιατρό, δεν έχει την επιστήμη, έχει αυτόν που κρατάει το 51% και ο ασθενής πρέπει να δώσει μάχη ζωής για να κλέψει το 2% και να ζήσει. Τα θεραπευτικά πρωτόκολλα ακολουθούνται πιστά, το τελευταίο πράγμα που ενδιαφέρει τον ασθενή είναι η σύσταση των φαρμάκων … Αυτός θέλει να ζήσει και θα κάνει ότι απαιτείται για να κερδίσει τη μάχη.
Η ελεύθερη βούληση είναι το σημαντικότερο συστατικό μιας δημοκρατικής κοινωνίας. Η κριτική σκέψη και η αμφισβήτηση είναι οι πυλώνες της επιστήμης. Επιστήμονας δεν γεννιέσαι, γίνεσαι μέσα από πολύ διάβασμα. Παράκληση μου, αναζητήστε τη λογική και αποφασίστε για την κοινωνία του αύριο. Ελπίζω την πρωτοχρονιά του 2022 οι Ελληνίδες, να βγάλουμε τη μάσκα και να βάλουμε το κραγιόν μας!
