Είναι γνωστό στους …λίγο μεγαλύτερους το βιβλίο του Νίκου Τσιφόρου «Τα παλιόπαιδα, τα ατίθασα», στο οποίο ο συγγραφέας σατίριζε περιστατικά και χαρακτήρες ενηλίκων, συνήθως με «παραβατική συμπεριφορά», της ελληνικής κοινωνίας από τις αρχές του 1950 μέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960.
Στις ημέρες μας, όταν μιλάμε για ατίθασα παιδιά, δεν αναφερόμαστε σε ενήλικες, αλλά σε παιδιά που «καθημερινά μάς εκπλήσσουν δυσάρεστα με τις αντιδράσεις τους. Ψάχνουμε συχνά αφορμές για να δείξουμε με το δάχτυλο το «κακό παιδί» της διπλανής πόρτας, που άλλοτε αναστατώνει τη γειτονιά, άλλοτε προκαλεί με το θράσος του ή την επιθετική συμπεριφορά του! «Κατακρίνουν, γελάνε, μα ποτέ δε ρωτάνε γιατί», έλεγε ένα παλιό τραγούδι! Ακριβώς αυτό συμβαίνει με τους «σοφούς» μεγάλους, που δεν έχουν συνειδητοποιήσει, ότι αποτελούν κακό πρότυπο για τα παιδιά, που απλώς επαναλαμβάνουν ό,τι βλέπουν! «Μην κάθεσαι στο σχολείο να φας ξύλο», έλεγε ένας γονιός στο γιο του! «Ξεκίνα πρώτος, για να είσαι εσύ ο μάγκας, ο από πάνω»! Όταν, όμως, κάποιοι της «παρέας» του τον ξυλοφορτώσουν, τότε πρώτος θα κατηγορήσει τη σημερινή νεολαία, για την επιθετική συμπεριφορά της και τα …άγρια ένστικτά της!
Προ ημερών είχαμε ένα τέτοιο περιστατικό με ομάδα νεαρών που επιτέθηκαν σε έναν άλλο και τον χτύπησαν αλύπητα, μέχρι που ήρθε το ασθενοφόρο! Κι όλα αυτά «κάποιος» τα έγραφε σε βίντεο με το κινητό του, γιατί άραγε, για να επιδεικνύει το κατόρθωμα; Από την άλλη, πώς βρέθηκε αυτό το βίντεο στη διάθεση του τηλεοπτικού σταθμού, που δεν έχασε αφορμή να το προβάλει από την αρχή μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο; Μήπως με τη σειρά τους τα τηλεοπτικά μέσα «ενημέρωσης» δίνουν αφορμές και «ιδέες» στα «παλιόπαιδα» της εποχής μας; Αλήθεια, δεν υπάρχουν σήμερα παιδιά και νέοι που διακρίνονται στην Ελλάδα και το εξωτερικό και μας κάνουν υπερήφανους; Αυτά γιατί δεν προβάλλονται, για να δώσουν θετικά μηνύματα στη νεολαία μας; Μαθητές και μαθήτριες συμμετέχουν και διακρίνονται σε προγράμματα μαθηματικής παιδείας, ρομποτικής, σε αγώνες στίβου, βραβεύονται σε διεθνείς διαγωνισμούς κι όμως όλα αυτά περνούν στα …ψιλά γράμματα! Δεν είναι «πιασιάρικες» ειδήσεις, γι’ αυτό και αποφεύγουν επιμελώς να τις δημοσιοποιήσουν! Έτσι δεν γίνεται σε κάθε εθνική εορτή, όταν δημοσιογράφοι στήνονται έξω από σχολεία και ρωτούν τα παιδιά «τι εορτάζουμε σήμερα»; Οι σωστές απαντήσεις «κόβονται», οι λάθος προβάλλονται μετά …πολλών σχολίων του ευφυούς δημοσιογράφου!
Τελικά, μήπως εμείς οι «σοφοί» μεγάλοι είμαστε οι πρώτοι υπεύθυνοι για τη συμπεριφορά των σημερινών παιδιών; Εξάλλου «παλιόπαιδα κι ατίθασα» υπήρχαν και στη δική μας και σε προηγούμενες εποχές! Κάποτε, όταν ήμαστε εμείς νέοι, οι μεγάλοι αποκαλούσαν τους νέους …τεντιμπόηδες! Άλλοτε τους …κούρευαν με την ψιλή και τους διαπόμπευαν! Γιατί σήμερα …βγαίνουμε από τα ρούχα μας και απλώς τους κατηγορούμε; Κάλλιστα θα μπορούσαν να μας απαντήσουν: «Εικόνα σου είμαι, κοινωνία, και σου μοιάζω»!
Έτυχε πρόσφατα να βρεθώ στο μετρό Αθηνών και είδα μία μητέρα με το τρίχρονο παιδί της να κάθεται στο διπλανό κάθισμα, την ώρα που πολλοί μεγάλοι και γέροντες στέκονταν όρθιοι! Είναι πιθανόν η ίδια μητέρα να κατηγορεί τα σημερινά παιδιά, ότι «δεν δείχνουν σεβασμό στους μεγαλύτερους», τη στιγμή που η ίδια με τον τρόπο της του έδειξε πώς πρέπει να συμπεριφέρεται!
Μήπως ζούμε την εποχή της υποκρισίας; Μήπως, προτού αρχίσουμε να κατηγορούμε «τα σημερινά παλιόπαιδα, τα ατίθασα», θα πρέπει να κάνουμε την αυτοκριτική μας, αναλογιζόμενοι όχι μόνο τις δικές μας ευθύνες για το πώς μεγαλώσαμε τα παιδιά μας, αλλά και για το τι χρωστάμε να τους δώσουμε για να τα βοηθήσουμε;
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι,
και σας φιλώ με αγάπη,
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
