ΦΥΣΙΚΑ, κύριε Αγησίλαε, όποιος πρόλαβε τον Κύριο οίδε και μάλιστα πριν τη Δευτέρα Παρουσία. Μη βλέπεις εσύ που πήρες σύνταξη από τα σαράντα οκτώ σου επειδή, λέει, ήσουνα στρατιωτικός.
Τι στρατιωτικός δηλαδή, επιλοχίας με ευεργετικό. Καραβανάς που δεν θα έκανες χαΐρι στη ζωή σου και ανέλαβες να εκπαιδεύεις φαντάρους. Και μάλιστα νεοσύλλεκτους, του χεριού σου, για να μην έπεφτε η σφαλιάρα σύννεφο αν ήσουνα σε καμιά ιδιωτική επιχείρηση και σε είχανε του κλώσου και του μπάτσου, αν δεν σε είχανε πετάξει μετά το δεύτερο μήνα της πρόσληψής σου.
ΤΟ ξέρω ότι στα λέω χοντρά, αλλά έχε χάρη που οδηγώ και είναι πίσω η γυναίκα σου, που τη σέβομαι, διαφορετικά θα τα χοντραίναμε περισσότερο. Σύνταξη από τα σαράντα οκτώ, για να σε πληρώνει το δημόσιο μέχρι τα ενενήντα σου, γιατί έχετε παράδοση στην οικογένεια περί μακροβιότητας. Καλά κάνει η Κυβέρνηση και αλλάζει το νόμο και τώρα η σύνταξη θα δίνεται στα σαράντα. Όχι, κύριε Αγησίλαε, όταν λένε «σύνταξη στα σαράντα» δεν εννοούνε τα χρόνια, αλλά το μνημόσυνο. Θα σου κάνουνε τα σαράντα και θα σου δίνουνε τη σύνταξη. Θα μου πεις, τι να την κάνεις τη σύνταξη μακαρίτης άνθρωπος, αλλά μήπως ο μακαρίτης συνταξιούχος θα νοιάζεται για το ύψος της σύνταξης ή πόσο είναι χλοερός ο τόπος αναπαύσεως στον οποίο θα βρίσκεται;
ΓΙΑΤΙ νομίζεις πως η Ελλάδα κατάντησε χώρα συνταξιούχων; Γιατί υπάρχουνε συνταξιούχοι τριαντάρηδες. Μάλιστα, τριαντάρηδες, Είχανε διοριστεί στο δημόσιο πέντε χρονών. Τότε είχανε μέσον τον υπουργό, τότε διοριστήκανε. Είκοσι πέντε χρόνια υπηρεσίας, αγοράσανε και το χρόνο της θητείας τους στον στρατό και βρήκανε με πλήρη σύνταξη. Καθαρίζανε 2.500 ευρώ το μήνα, χώρια το επικουρικό. Τώρα βέβαια γκρινιάζουνε, γιατί λέει τους πήγανε τη σύνταξη στα 1.500 και δεν μπορούνε να ζήσουνε. Ξέρεις τι είναι να κάθεσαι όλη μέρα, να μην κάνεις τίποτα και να σου ακουμπάνε 1.500 ευρώ, χώρια το επικουρικό; Σου δημιουργεί ψυχολογικά προβλήματα το καθισιό και πώς θα τα αντιμετωπίσεις με 1.500 ευρώ; Εύκολο είναι;
ΜΗΝ ξινίζεις τα μούτρα, κύριε Αγησίλαε. Είσαι τώρα εβδομήντα και σε πληρώνουμε είκοσι δύο συναπτά έτη. Και τι κάνεις; Μαμ, κακά, κοκό (που λέει ο λόγος) και νάνι. Νήπιο. Ούτε ο Μπέντζαμιν Μπάτον στην ταινία «Η Απίστευτη Ιστορία του Μπέντζαμιν Μπάτον», που γεννήθηκε γέρος και πέθανε βρέφος, δεν είχε τόση πέραση. Εσένα έπρεπε να κάνουνε ταινία, όχι εκείνον.
ΝΑ γιατί πάει κατά διαόλου η Ελλάδα. Από κάτι σαν και σένα. Ορίστε; Αφού σου δώσανε τη σύνταξη στα σαράντα οκτώ τι έπρεπε να κάνεις; Σωστά. Τι; Κόπανος ήσουνα να τους έλεγες όχι, δεν τη θέλω; Εσύ θα έσωζες την Ελλάδα; Και «όχι» να έλεγες εσύ, «ναι» θα του λέγανε οι άλλοι που στη δίνανε. Μην ξεχνάμε. Εδώ ολόκληρο δημοψήφισμα που βγήκε «όχι», το κάνανε μέσα σε μια νύχτα ναι» και θα κωλώνανε τώρα στη σύνταξή σου κύριε Αγησίλαε; Γιατί, αν την κόβανε σ’ εσένα θα έπρεπε να την κόψουνε και σε κάμποσες χιλιάδες κολλητούς τους, οπότε καλά έκανες και την πήρες, αλλά μη μας λες κιόλας ότι δούλεψες τόσα χρόνια και πως αυτή ήταν η αμοιβή των κόπων σου! Το ότι δούλευες, και μάλιστα ψιλό γαζί, τη μαμά πατρίδα, αυτό μάλιστα. Λούφα και παραλλαγή στα ελληνικά στρατά τόσα χρόνια. Το ‘παιζες και σκληρό καρύδι για να την κάνεις με αλαφρά πηδηματάκια και να δουλεύουνε οι άλλοι για σένα. Μέχρι ορτινάτσα είχες να σου καθαρίζει τις αρβύλες και το αυτοκίνητο. Εμ, κοτζάμ επιλοχίας, ντροπής πράγματα να καθαρίζει μόνος του τις αρβύλες, που βρωμούσανε κιόλας και δεν άντεχες τη μυρωδιά γιατί έχεις ευαίσθητη μύτη, λόγω μεγέθους.
ΟΠΟΤΕ, μετά από τόσα χρόνια συνταξιούχος, δεν θα μας φανεί καθόλου παράξενο να ζητήσεις συνταξιοδότηση συντάξεως όταν κλείσεις αισίως τα 25 χρόνια ως συνταξιούχος, καθόσον καταβάλλεις και το κάτι τι σου στο ταμείο που είσαι ασφαλισμένος, οπότε δικαιούσαι την όποια αποζημίωση μετά από τόσα χρόνια στην ξάπλα.
ΚΑΙ βέβαια θα σταματήσω να κατέβεις, κύριε Αγησίλαε και σκορδοκαΐλα μου αν δεν ξαναμπείς στο αυτοκίνητο. Πώς είπες; Θα βρεις άλλο κορόιδο να σε πηγαινοφέρνει; Και βέβαια δεν θα είναι καθόλου δύσκολο, κύριε Αγησίλαε. Στην Ελλάδα αυτό συμβαίνει πάντα: Ένας τραβάει κουπί και δέκα τον βλέπουνε και του δίνουνε οδηγίες.
ΚΑΙ μη μου πεις ότι έχεις τραβήξει ποτέ κουπί στη ζωή σου, γιατί δεν το ‘χω σε τίποτα να σου φορέσω το τιμόνι κολάρο και να μείνει χήρα η γυναίκα σου να παίρνει εκείνη τη σύνταξη και να μη σου κάνει μνημόσυνο ούτε στα σαράντα, τέτοιος γρουσούζης που είσαι! Και προσοχή στο κενό μεταξύ αυτοκινήτου και πεζοδρομίου. Δεν το λέω σ’ εσένα κύριε Αγησίλαε. Στη γυναίκα σου το λέω.
Ο Ρίμος
