ΤΩΡΑ που ο Σεπτέμβριος μάς κλείνει πονηρά το μάτι πάμε να χαϊδέψουμε τις αγωνίες μας με τον τρομακτικό αριθμό των εκδηλώσεων που ζήσαμε, που σπαζοκεφαλιάσαμε  και που χάσαμε μερικές φορές το μπούσουλα από τον προβληματισμό τί να παρακολουθήσουμε.

Η φράση του γνωστού ηθοποιού Γιώργου Μιχαλάκη -τον οποίο κυριολεκτικά απολαύσαμε στο θεατρικό έργο «Ερωτικά Γράμματα»  που δίδαξε ότι μπορείς να κάνεις  θέατρο με δύο ηθοποιούς και ένα λιτό σκηνικό –  όταν απαντούσε στην ερώτηση Πώς κρίνει τον πολιτιστικό οργασμό  κάθε θέρους ότι «Είναι πάρα πολλές οι εκδηλώσεις.. δεν μπορεί ο κόσμος να τις ακολουθήσει…   επαινώ την προσπάθεια αλλά είναι πάρα πολλές… θέλει λίγο λιγότερες… χρειάζεται συντονισμός» απηχεί σε χιλιάδες γνώμες.

Ο ηθοποιός μετέφερε την άποψη πάμπολλων  που θεωρούν ότι δεν μπορεί ο κόσμος να μεταβολίσει μέσα σε τρεις μήνες τόσο πολιτισμό.

ΔΙΟΤΙ δεν είναι μόνο η τέχνη, είναι και ο λόγος, είναι και οι παρουσιάσεις βιβλίων, είναι οι ετήσιες συναντήσεις κάθε φορέα, είναι τα πανηγύρια του Αυγούστου, είναι τα εγκαίνια έργων, είναι τα αφιερώματα σε αειμνήστους αγαπημένους, είναι ακόμη και τα μνημόσυνα επιφανών που σου εγείρουν υποχρεώσεις.

 ΕΔΩ και πολλά χρόνια διοργανώνονται τόσες πολλές εκδηλώσεις, που σαστίζεις.

ΠΕΡΑ από το γεγονός ότι τα φεστιβάλ αποτελούν  την πιο βαρύγδουπη επιγραφή για να δώσει κανείς έμφαση στο γεγονός, αρχής γενομένης από τα φεστιβάλ κλασικής μουσικής μέχρι φεστιβάλ τζαζ και φεστιβάλ ρεμπέτικου. Δηλαδή, λίγο κρασί, λίγο θάλασσα και το… Φεστιβάλ μου

ΕΥΤΥΧΩΣ που οι γιορτές με τα θαλασσινά και τα τσίπουρα παρέμειναν γιορτές και δεν μετατράπηκαν σε  φεστιβάλ.

ΓΙΑ να είμαι ακριβοδίκαιη αυτός ο προβληματισμός αφορά όλη την Ελλάδα.

ΑΠΟ το ένα άκρο της πατρίδας μας μέχρι το άλλο επικρατεί το φαινόμενο του οργασμού των πολιτιστικών εκδηλώσεων που το χρησιμοποιούν ως πόλο έλξης τουριστών.

ΕΙΔΙΚΑ ΤΑ ΦΕΣΤΙΒΑΛ  τα οποία δεν είναι εύκολο εγχείρημα (η απόσταση μεταξύ εμπορικών δημοφιλών γεγονότων με καλλιτεχνική επίφαση και αυθόρμητων εκδηλώσεων μπαίνουν κάτω από την ίδια ομπρέλα, με αποτέλεσμα να συγχέεται η ουσία),  είναι δημοφιλή σε όλο τον κόσμο.

Η απαρχή τους βρίσκεται στην αρχαία Ελλάδα, και σήμερα  το πλήθος τους ξεπερνά τα 10.000, με τα μισά από αυτά να χαίρουν διεθνούς αναγνώρισης.

Η ΡΑΓΔΑΙΑ ΑΥΞΗΣΗ ΤΟΥΣ αφορά σε όλες τις ηπείρους και οφείλεται τόσο στην προσφορά  όσο και στη ζήτηση ώστε πλέον να έχει μπει στη ζωή μας ο φεστιβαλικός τουρισμός που έχει ταυτιστεί με την προώθηση υψηλών επιπέδων πολιτιστικών γεγονότων και θεωρείται το γρηγορότερα αναπτυσσόμενο τμήμα της τουριστικής βιομηχανίας.

ΘΕΜΑ,  που δημιουργεί ελπίδες ως προς την προώθηση του συριανού τουρισμού.

ΤΟ ΝΗΣΙ ΜΑΣ μπορεί να βασιστεί στον  Πολιτιστικό Τουρισμό όντας γνωστό  εδώ και χρόνια για τον πλούτο του πολιτισμού, των ηθών και εθίμων.

ΔΕΝ ΜΕΝΕΙ παρά να παρά να χτίσει διαυγείς στόχους και να ελκύσει διαχρονικά ποιοτικότερους τουρίστες, ενώ μοιραία θα αναβαθμιστούν και οι παρεχόμενες υπηρεσίες αλλά και οι υποδομές.

ΕΙΔΙΚΑ στην πρωτεύουσα του νομού Κυκλάδων  η  παράδοση έχει απαιτήσεις.

ΈΤΣΙ, το Διεθνές Φεστιβάλ Αιγαίου με όπερες και μοναδικά μπαλέτα (η Ηλέκτρα ήταν μαγευτική), το Διεθνές Φεστιβάλ Αργεντίνικου Τάνγκο, το φεστιβάλ κλασικής μουσικής, το φεστιβάλ κιθάρας, το φεστιβάλ Ακορντεόν, η εθνική λυρική σκηνή,  σηματοδοτούν σημαντικά στοιχεία της Ερμούπολης.

ΟΙ παραδοσιακές βραδιές στα χωριά με σημείο αναφοράς το πανηγύρι του 15γουστου στον Πάγο  όπως και οι αξιοπρεπέστατες θεατρικές παραστάσεις των ερασιτεχνικών συριανών θιάσων( «Φονικό σενάριο», «Ηλέκτρα»,  «Άμλετ», «δυόμιση φόνοι κι ένα μπουλντόκ» ) αποτελούν αναπόσπαστα μέρη του τόπου.

ΠΡΟΣΘΕΤΩ συναυλίες και θεατρικά γνωστών και άγνωστων καλλιτεχνών και ξεχωριστές εκδηλώσεις όπως το «Eye’s Walk digital Festival», το Διεθνές φεστιβάλ κινουμένων Σχεδίων «Animasyros” και φυσικά για τα παιδιά το «Syroskids».

ΣΗΜΕΙΩΝΩ και τις αξιόλογες  εικαστικές εκθέσεις.

ΝΑΙ, λοιπόν είναι να απορεί κανείς  πώς γίνονται όλα αυτά.

ΜΕ ΤΙ χρήματα, ειδικά τούτη την εποχή που δεν διατίθενται κρατικά κονδύλια.

ΠΟΙΟΙ είναι οι ιδιώτες που στηρίζουν οικονομικά κάποιες εκδηλώσεις και γιατί;

ΤΟ ΚΟΙΝΟ  που διατηρεί την αγορά της τέχνης επαρκεί;

ΠΟΣΟΙ νέοι και μεγαλύτεροι θεατές μπορούν  να πληρώνουν  δύο και τρεις εκδηλώσεις την εβδομάδα;

ΔΙΟΤΙ για να πας στο θέατρο, στο αγαπημένο θερινό σινεμά ή σε συναυλίες πρέπει να δώσεις ένα ποσόν.

Ό,ΤΙ ΚΑΙ ΝΑ ΠΩ, η υπερπροσφορά τέχνης είναι ένα παράδοξο γεγονός, γιατί η τέχνη δεν μπαίνει σε καλούπια και ίσως σε εποχή φρικτής  κρίσης είναι και ένας καινούργιος δρόμος που δεν λαμβάνει υπόψη τους διαδρόμους… υπουργείων.

ΊΣΩΣ τελικά ακριβώς επειδή υπάρχει κρίση να αντέχει και η Σύρος τόση τέχνη παρά το γεγονός ότι η πρώτη ανάγνωση σε όλο αυτό οδηγεί σε μια οργισμένη αντίδραση .

ΔΗΛΑΔΗ, ένα νησί όταν ακολουθεί την οικονομική κατάπτωση  με ανθρώπους γύρω μας σιωπηλά να υποφέρουν, τη Στέγη Εφήβων κι Ανηλίκων να αναζητά επειγόντως Στέγη για να μη βρεθούν στο δρόμο τα παιδιά που μετά από τόσους κόπους βρήκαν ένα σπίτι  ή την Κατ’ Οίκον Νοσηλεία να χρειάζεται στήριξη, δεν αντέχει τόση τέχνη.

Η ΔΕΥΤΕΡΗ ΣΚΕΨΗ οδηγεί στον Νίτσε που έλεγε  ότι «η αλήθεια είναι άσχημη κι έχουμε την τέχνη για να μη μας σκοτώσει η αλήθεια».

ΜΕ ΒΑΣΗ ποια ποσόστωση πρέπει να θέτουμε όρια στις εκθέσεις ζωγραφικής, στις παρουσιάσεις βιβλίων, στις συναυλίες;

ΜΗ ΞΕΧΝΑΜΕ ότι η φτώχεια  δεν επηρεάζει μόνο το κοινό αλλά και τους καλλιτέχνες που προφανώς επιβιώνουν με απερίγραπτες  θυσίες, ματώνοντας και  κατεβάζοντας τις τιμές.

ΕΠΙΠΛΕΟΝ ας σκεφτούμε ότι η παραλλαγή καθοδηγεί το κοινό σε «ψαγμένα» μονοπάτια.

ΆΛΛΩΣΤΕ από τον πολιτισμό κανείς δεν κακόπαθε.  ΆΡΑ,  δεν υπάρχουν όρια.

ΑΠΛΑ η ποσότητα δεν σημαίνει ποιότητα οπότε το κοινό αναγκάζεται  να επιλέγει και να απορρίπτει.

ΤΟ ΖΗΤΟΥΜΕΝΟ είναι να βάζει  τον πολυμορφικό πολιτισμό στην καθημερινότητά του, να βγαίνει  από το σπίτι του .

ΝΑ ΔΙΝΕΤΑΙ η ευκαιρία σε όλους να διαπιστώνουν την τρέχουσα  κατάσταση και τους προβληματισμούς μέσα από τα μάτια των καλλιτεχνών .

ΓΙΑΤΙ για να υπάρχουν τόσες εκδηλώσεις θα υπάρχει και το αντίστοιχο κοινό. Ακόμη και αυτό που πηγαίνει μόνο στις δωρεάν προσφερθείσες.

Η ΤΕΧΝΗ, όσο κι αν δεν αρέσει σε πολλούς, θέλει χρήματα και όταν αυτά δεν υπάρχουν λόγω των συνθηκών, οι εκπτώσεις είναι παρούσες.

ΥΠΑΡΧΟΥΝ πάντα αυτοί που ξεχωρίζουν και καλείται το κοινό να τους ανακαλύψει  και να  βρει αυτό που θέλει .

ΑΝ ΚΑΛΛΙΕΡΓΕΙΤΑΙ το ενδιαφέρον για την τέχνη και τον πολιτισμό, τότε καλλιεργείται και η  κουλτούρα.

 ΣΚΕΦΤΗΚΑΤΕ ποτέ ότι υπάρχουν  άριστοι μουσικοί, αλλά καθόλου εκπαιδευμένο κοινό, αφού θεωρείται πολυτέλεια να μάθει κάποιος μουσική μόνο και μόνο γιατί του αρέσει;

ΑΥΤΗ η ποικιλία πολιτιστικών εκδηλώσεων παραπέμπει στο ερώτημα «Πόσες, αλήθεια, από τις πάμπολλες παραστάσεις που είδατε φέτος κατάφεραν  να σας συναρπάσουν με την έννοια της ίδιας της τέχνης που είναι να προκαλεί έντονη συγκίνηση, να καθηλώνει και να συγκλονίζει»;  

ΜΗΠΩΣ μετρώνται στα δάχτυλα των χεριών;

ΜΗΠΩΣ ισχύει η άποψη του  Άρθουρ Μίλερ. «Η τέχνη θέλει μόνο καθαρό αέρα, μοναξιά και καμία αδελφότητα»ΜΗΠΩΣ είχε δίκιο που  έβλεπε από τη ζωγραφική έως τη μουσική και το θέατρο μια τάση για απομόνωση που καραδοκεί στην καρδιά κάθε δημιουργού;

ΠΑΝΤΩΣ εκτιμώ ότι η Σύρος έχει ανάγκη τόση τέχνη πολιτισμού.

ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ σίγουρη αν την υπομένουν οι καλλιτέχνες με τόσο ασφυκτικές οικονομικά  συνθήκες μιας και ο κάθε χώρος έχει τους θαμώνες του και χάρη σε αυτούς επιβιώνει.

ΦΥΣΙΚΑ για την κριτική τής κάθε εκδήλωσης υπάρχει το διαδίκτυο όπου οι πολλοί δεν αντιστέκονται στην παγίδα της εποχής να κρίνουν τα πάντα με μια ψυχαναγκαστικά κεραυνοβόλα διατύπωση γνώμης. Χωρίς τεκμήρια, χωρίς  αναλύσεις.

ΕΝ ΤΕΛΕΙ, καλός ο οργασμός εκθέσεων, καλλιτεχνικών σχημάτων και ομιλιών, αλλά πού απευθύνονται όλα αυτά;

ΣΙΓΟΥΡΑ σε ένα κοινό που σε εποχές δύσκολες βρίσκει καταφύγιο στον πολιτισμό με την όποια μορφή.

ΤΟ ζήτημα είναι αν η τέχνη αντέχει άλλη Σύρο.

ΔΙΟΤΙ η τέχνη δε προσφέρει μόνο έναν τρόπο θεάματος της ζωής και της έκφρασης των ανθρώπων.

ΠΑΝΩ απ’ όλα βάζει στη ζωή μας ποιητικότητα και είναι αυτή που ίσως  θα μας υπενθυμίσει το λυρικό ύφος και το παιχνίδι αυτού του κόσμου.

ΈΝΑ παιχνίδι που όπως λέει ο Nietzsche, μέσα του είμαστε όλοι αιώνιοι, έστω και για μια στιγμή.

ΠΡΟΚΕΙΤΑΙ για άλλο έναν τρόπο να κατανοήσουμε το συλλογικό ασυνείδητο, όπως αυτή διατυπώνεται  μέσα από την παράδοση και τη σύγχρονη τρίτη διάσταση.

Καλό χειμώνα αγαπητοί