«Ν’ αλλάξουμε αυτό το κρατικοδίαιτο, πελατειακό σύστημα που είναι ο καρκίνος μας»

ΕΡ: Αν δεν κάνω λάθος, αυτή είναι η τέταρτη φορά που επισκέπτεστε τη Σύρο. Τι θα περιλαμβάνει το μουσικό πρόγραμμα που θα μας παρουσιάσετε αυτή τη φορά στις 12-13 Δεκεμβρίου;

Ν.Π.: Ναι, έχω κάνει μια διπλή βραδιά στο θέατρο «Απόλλων», μία εμφάνιση στην πλατεία Μιαούλη και έχω παίξει και παλιότερα με τους Φατμέ. Και, βέβαια, έχω έρθει και πάρα πολλές φορές σαν επισκέπτης στη Σύρο γιατί λατρεύω την Ερμούπολη.

Αυτή τη φορά έρχομαι με καινούργια μπάντα, τους «ΕΥΓΕΝΕΙΣ ΑΛΗΤΕΣ» και έρχομαι μ’ έναν καινούργιο δίσκο που έχω στα σκαριά, ο οποίος θα βγει μέσα στους πρώτους μήνες του 2017. Έχουν, όμως, ήδη κυκλοφορήσει 3 τραγούδια απ’ αυτόν, οπότε θα παρουσιάσω ένα μέρος της καινούργιας δουλειάς και μια αναδρομή σε όλη μου τη πορεία, με νέο ήχο και με τα νέα ηχοχρώματα της καινούργιας μου μπάντας.

ΕΡ: Αναμφίβολα, είστε από τους πρωτοπόρους που ενσωμάτωσαν την λαϊκή και παραδοσιακή μουσική στο σύγχρονο ροκ τραγούδι. Πόσο δύσκολο ήταν αυτό το πάντρεμα;

Ν.Π.: Κοιτάξτε, δύσκολο δεν ήταν για μένα γιατί ήταν το πιο φυσικό πράγμα που μπορούσα να κάνω. Mεγάλωσα ακούγοντας ροκ και Σαββόπουλο στην εφηβεία μου, και ήμουν λάτρης του λαϊκού. Δηλαδή, ο ήρωάς μου είναι ο Τσιτσάνης αλλά και ο Βαμβακάρης και ο Παπαϊωάννου και ο Άκης Πάνου αργότερα. Το να έχουν τα τραγούδια μου επιρροές από BEATLES και από τον Τσιτσάνη ταυτόχρονα, αυτό έβγαινε αυθόρμητα. Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν ήταν σε μένα. Υπήρχε μια δυσκολία να το δεχτεί ο κόσμος. Το κοινό στην αρχή αντιδρά με μια αμηχανία. Οι ΦΑΤΜΕ ήταν ο μέσος δρόμος, ήταν μια σύνθεση δύο αντίθετων ας το πούμε ρευμάτων. Εγώ δεν τα είδα ποτέ σαν αντίθετα… Στην τέχνη, το έχει καταφέρει ο Τσιτσάνης, το έχει καταφέρει ο Χατζηδάκης να συνθέσει, να ενώσει την Ανατολή με την Δύση, το παραδοσιακό με το μοντέρνο, το’ χει πετύχει ο Σαββόπουλος, το ’χουν πετύχει πολλοί και της δικής μου γενιάς. Στην τέχνη ευτυχώς το έχουμε πετύχει πολλές φορές, οι πολιτικοί δυστυχώς δεν τα έχουν καταφέρει.

ΕΡ: Το σύγχρονο μάρκετινγκ επιβάλλει σήμερα την καθιέρωση νέων καλλιτεχνών μέσω τηλεπαιχνιδιών. Είναι περισσότερο η εικόνα που ορίζει τον καλλιτέχνη σήμερα ή ακόμα μαγεύει το μουσικό περιεχόμενο;

Ν.Π.: Η εικόνα πάντα έπαιζε ρόλο, δεν είναι κάτι καινούργιο, τουλάχιστον από την δεκαετία του ’60 και μετά. Τα τηλεπαιχνίδια και τα ριάλιτι, αν κρίνουμε εκ του αποτελέσματος, δεν μας έχουν δώσει και τίποτα ουσιαστικό. Πόσοι καλλιτέχνες κατάφεραν να αναδειχθούν μέσα από αυτά; Είναι μετρημένοι στα δάχτυλα ενός χεριού αυτοί που κατάφεραν να κάνουν μια διαδρομή μετά από ένα ριάλιτι. Τα σόου έχουν μια εφήμερη κατανάλωση, δημιουργούν την επιτυχία της μιας βραδιάς και μετά όλα ξεχνιούνται. Αν παρατηρήστε τα τελευταία χρόνια, όλα τα καινούργια αστέρια που υπάρχουν στο τραγούδι, κανείς απ’ αυτούς δεν έχει βγει από ριάλιτι. Πάρτε παράδειγμα τον Χαρούλη, την Μποφίλιου, τον Μαραβέλια κ.ά.

ΕΡ: Εδώ και πολλά χρόνια έχουμε περάσει στην αγορά του YOUTUBE και του διαδικτύου ως μέσο προβολής και διάδοσης της δουλειάς των καλλιτεχνών. Ποια είναι πλεονεκτήματα και ποια μειονεκτήματα;

Ν.Π.: Ναι ακριβώς, την τελευταία 10ετία έχουν γίνει κοσμογονικές αλλαγές ως προς την μουσική κι έχει συμβεί το εξής: το ίντερνετ από την μια κατέστρεψε την δισκογραφία και απ’ την άλλη έδωσε την ευκαιρία στους νέους μουσικούς να κινηθούν πιο αυτόνομα. Από την μία, δηλαδή, χάσαμε πολλά κι από την άλλη κερδίσαμε πολλά. Είναι μια νέα ισορροπία! Ένας φίλος μου γιατρός, μου έλεγε πρόσφατα ότι ο καινούργιος ορισμός που δόθηκε για την υγεία λέει ότι είναι η δυνατότητα προσαρμογής ενός οργανισμού να ανταποκριθεί σε νέες συνθήκες, να κάνει αντισώματα ώστε να μπορεί να επιβιώσει. Οπότε, κάπως έτσι το βλέπω κι εγώ. Νομίζω έδειξα μεγάλη προσαρμοστικότητα. Σημασία για μένα έχει ότι εξακολουθεί να υπάρχει η δίψα του κόσμου για το τραγούδι. Η ανάγκη του κόσμου να ακούσει ένα τραγούδι που θα τον εκφράζει και θα τον συγκινεί, αυτό είναι το πιο σπουδαίο.

Δόξα τον Θεό, εγώ συνεχίζω και γράφω, έχω προσαρμοστεί στην εποχή αλλά δεν εγκαταλείπω την ιδέα του άλμπουμ. Μου αρέσει όλο το υλικό να συγκεντρώνεται σε ένα άλμπουμ για να πάει στα ελάχιστα δισκάδικα που έχουν απομείνει. Θα υπάρχει βέβαια και στο i-tube για όποιον θέλει να το κατεβάσει. Αλλά, κυρίως, το πιο σημαντικό κομμάτι της δουλειάς μας είναι οι συναυλίες. Όλο αυτό ολοκληρώνεται με την επαφή με τον κόσμο, με μια ζωντανή παράσταση.

ΕΡ: Τι είναι αυτό που σας ωθεί για να παράγετε νέο έργο και από πού αντλείται την έμπνευσή σας;

Ν.Π.: Αυτό που με ωθεί από 15 χρονών, όταν άρχισα να γράφω τα πρώτα μου τραγούδια, ήταν οι αγωνίες και οι σκέψεις μου. Η αντίδρασή μου σ’ αυτό που βίωνα σε κάθε εποχή, σε κάθε ηλικία. Τα πρώτα μου τραγούδια ήταν τα όνειρά μου για ελευθερία, για ανεξαρτησία. Μετά ήρθε ο έρωτας, η φιλία, το ταξίδι της ζωής, το ταξίδι της αυτογνωσίας, ιστορίες που ακούω από ανθρώπους, ταινίες, βιβλία, μουσικές που με συγκινούν και με ενεργοποιούν, η ιδέα για κάτι καινούργιο. Αυτά είναι τα ερεθίσματα και ελπίζω να μην σταματήσω ποτέ, μέχρι τελευταία στιγμή να συνεχίζω να γράφω. Ένας απ’ τους ήρωές μου, π.χ., είναι ο Λέοναρντ Κοέν, ο οποίος ολοκλήρωνε τον τελευταίο του δίσκο, ενώ ήξερε ότι θα πεθάνει. Για μένα αυτός είναι ο απόλυτος καλλιτέχνης.

ΕΡ: Μου κάνετε την τέλεια πάσα. Έχετε συνεργαστεί με τα μεγαλύτερα ονόματα της ελληνικής εγχώριας μουσικής. Σας έχει μείνει κάποιο απωθημένο για κάποια συνεργασία;

Ν.Π.: Έχω ένα τραγούδι στον καινούργιο μου δίσκο που έχει τίτλο «πανηγύρι» και μιλάει γι’ αυτό. Μιλάω για ένα πάρτυ που γίνεται στον ουρανό και παίζουν μαζί ο Χέντριξ με τον Χαλκιά, ο Λένον με τον Τσιτσάνη, ο Ζαμπέτας με τον Ζάπα. Σ’ ένα τέτοιο πάρτυ θα ήθελα να βρεθώ και να παίξω με όλους αυτούς.

ΕΡ: Σε όλο αυτό το γκρίζο περιβάλλον που ζούμε και λόγω της οικονομικής κρίσης, πιστεύετε ότι οι άνθρωποι του πολιτισμού μπορούν μέσα από το έργο, τον λόγο και τη στάση ζωής τους να επηρεάσουν θετικά τον κόσμο;

Ν.Π.: Καταρχάς, το ίδιο το έργο μας είναι το σπουδαιότερο που μπορούμε να προσφέρουμε. Αυτό που περιμένω απ’ έναν καλλιτέχνη είναι να κάνει καλή δουλειά, με έμπνευση, εργατικότητα και αυταπάρνηση. Τώρα, το τι απόψεις έχει στην πολιτική, είναι ένα άλλο θέμα. Υπάρχουν παραδείγματα μουσικών που αγαπάω πολύ τη δουλειά τους, αλλά διαφωνώ εντελώς με τις απόψεις τους.

Εγώ αισθάνομαι περήφανος για τη στάση που έχω κρατήσει μέσα στην κρίση γιατί θεωρώ ότι ο χυδαίος λαϊκισμός έπαιξε καταστροφικό ρόλο αυτά τα χρόνια. Δυστυχώς, δεν ήταν προνόμιο μόνο των πολιτικών. Ήταν και οι δημοσιογράφοι και δυστυχώς κι ένα μεγάλο μέρος των καλλιτεχνών. Απλά, οι πολιτικοί υπόσχονταν τα πάντα στους πάντες, ξέροντας πολύ καλά ότι δεν μπορούν να εκπληρώσουν όλες αυτές τις υποσχέσεις.

Θεωρώ ότι η κρίση ήταν μια ευκαιρία να κάνουμε αυτοκριτική. Εμείς, αντί να κοιτάξουμε το πρόσωπό μας στον καθρέφτη, γι’ άλλη μια φορά ρίξαμε την ευθύνη στους άλλους. Εμείς επί 7 χρόνια τσακωνόμαστε μεταξύ μας και πάμε προς τα πίσω, αντί να πάρουμε μια γενναία απόφαση ν’ αλλάξουμε. Ν’ αλλάξουμε αυτό το κρατικοδίαιτο, πελατειακό σύστημα που είναι ο «καρκίνος» μας.

Εγώ αισθάνομαι πολύ καλά με τον εαυτό μου και γι’ αυτό έγινα και στόχος, όταν έβγαλα πέρσι το τραγούδι «Θα περάσει κι’ αυτό», λίγο πριν το δημοψήφισμα. Δέχτηκα άφθονη λάσπη και χολή για ένα τραγούδι ενάντια στον διχασμό και σ’ αυτό το μαύρο σύννεφο που είχε σκεπάσει όλη τη χώρα. Ελπίζω να μην δικαιωθώ απόλυτα για τον στίχο που λέει: «Νικητές και νικημένοι χάσαμε μαζί.». Ελπίζω να μην φτάσουμε στην τελική ήττα».