ΟΣΑ χρόνια κι αν περάσουν το ζητούμενο της κάθε εποχής ήταν, είναι και θα είναι πως ο μισθοσυντήρητος και ο χαμηλοσυνταξιούχος βρίσκονται κάτω από τα όρια της φτώχειας και πως οι τιμές των τροφίμων καλπάζουν δεν πλησιάζονται.
Ανατρέξετε σε δημοσιεύματα του 1950, του 1960, του 1990, του 2000… μέχρι και των ημερών μας, για να διαπιστώσετε των λόγων το αληθές.
Αλλά, κατά τον ίδιο περίεργο τρόπο υπήρχε, υπάρχει και θα υπάρχει η απορία «Καλά όλα κι άγια, αλλά πώς γίνεται να πεινάει το 70% του πληθυσμού και ο ΧΥΤΑ (χώρος Υγειονομικής Ταφής απορριμμάτων) να έχει τινάξει την μπάνκα στον αέρα και τα απορρίμματα να γίνονται όλο και περισσότερα σε όγκο;
Μάλιστα, δε λείπουν και εκείνοι που κάνουν λόγο για απόρριψη αντικειμένων ή και ειδών πρώτης ανάγκης σε τέτοιο βαθμό που θεωρείται πρόκληση.
Ίσως, λένε, είναι φαινόμενο προς διερεύνηση, ακόμη και για εκείνους που δεν βλέπουν καθαρά τα είδη διατροφής ή πρώτης ανάγκης που απορρίπτονται και όντως προκαλούν ερωτηματικά για την πραγματική πενία και την ανέχεια.
