Ήταν -και παραμένει σε μεγάλο βαθμό- θέμα συζήτησης και προβολής στην ηλεκτρονική και την έντυπη ενημέρωση: «Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο και ο αδερφός του πρωταθλητές του ΝΒΑ !» Και να οι δηλώσεις υπερηφάνειας για τα «δικά μας παιδιά», να τα συγχαρητήρια μηνύματα από πολιτικούς που μέχρι χτες αγνοούσαν την ύπαρξή τους ή αρνούνταν να τους θεωρήσουν Έλληνες, χωρίς να απουσιάζουν κι οι λογής λογής πρόεδροι (συλλόγων, σωματείων, οργανισμών…) που ευκαιρία ψάχνουν για ένα λεπτό προβολής!
Εκείνο, όμως, που προκαλεί απορία είναι: Τόσοι έμπειροι Έλληνες «κυνηγοί ταλέντων» (scouters στην αμερικανο-καθομιλούμενη), πώς δεν ξεχώρισαν τα παιδιά αυτά, ιδιαίτερα τον Γιάννη με τα προσόντα που τον έκαναν να υπερέχει και ήρθαν «οι άλλοι» από την Αμερική για να διακρίνουν το φοβερό και εξελίξιμο ταλέντο τους; Μήπως ισχύει ακόμη το «ουδείς προφήτης στον τόπο του»;
Η περίπτωση του Γιάννη δεν είναι μοναδική ούτε τη συναντάμε μόνο στον αθλητισμό. Μου έλεγε τις προάλλες φίλος, επισκέπτης και λάτρης του νησιού: «Είναι κρίμα για τη Σύρα με τόσες προσωπικότητες που διακρίθηκαν στα γράμματα και τις τέχνες, προσωπικότητες που είναι αναγνωρισμένες πανελληνίως, κάποιες και παγκοσμίως, στο νησί τους είτε να μην τους θυμούνται (κάποιοι να αγνοούν και το όνομά τους) είτε να μην έχει γίνει κάτι ουσιαστικό μέχρι σήμερα για να προβάλλεται το έργο και η προσφορά τους!»
Τα λόγια του με έβαλαν σε σκέψεις. Αλήθεια, τόσοι και τόσοι έκαναν γνωστό το όνομα της Σύρας και ποια είναι η αναγνώριση της προσφορά τους; Να αναφέρουμε ενδεικτικά μερικά ονόματα; Τα αδέρφια Κλώνος και Κυπάρισσος Στέφανος, καταξιωμένοι επιστήμονες (ανθρωπολόγος ο πρώτος, κορυφαίος φυσικομαθηματικός της εποχής του ο δεύτερος) με σπουδές στο ιστορικό Γυμνάσιο της Ερμούπολης, πείτε μου, αλήθεια, πόσοι Συριανοί άκουσαν ή διάβασαν γι’ αυτούς; Μια οδός υπάρχει μόνο με το όνομά τους και στην οποία κανείς δε στάθηκε ποτέ να αναρωτηθεί για ποιο λόγο δόθηκε το όνομά τους στο δρομάκι!
Να μιλήσουμε για λογοτέχνες; Ποιον να θυμηθούμε, ποιον να ξεχάσουμε! Τον Εμμανουήλ Ροΐδη, το Γεώργιο Σουρή, τον Δημήτριο Βικέλα, τον Τιμολέοντα Αμπελά ή την έξοχη ποιήτρια Ρίτα Μπούμη-Παππά;
Κι αν όλοι αυτοί είναι «μιας άλλης, περασμένης εποχής» –αυτό δεν είναι δικαιολογία για να τους αγνοούμε- τι να πούμε για το Μάνο Ελευθερίου, ποιήματα του οποίου τραγούδησαν και τραγουδάνε μικροί και μεγάλοι; Ποιητικές συλλογές, χιλιάδες στίχοι μελοποιημένοι από κορυφαίους συνθέτες, διηγήματα, λευκώματα, πολύτομη μελέτη για το θέατρο στην Ερμούπολη, μυθιστορήματα… και τι δεν έγραψε ο μεγάλος αυτός λογοτέχνης που δεν έχανε ευκαιρία να μιλά για το νησί του και να το στηρίζει! Αν ρωτάτε τι έκανε η ιδιαίτερη πατρίδα του για να τον τιμήσει, τρία χρόνια μετά την «αναχώρησή του», μάλλον θα σας απογοητεύσω! Ούτε φωνή ούτε ακρόαση! Κοινώς …«αναμείνατε στο ακουστικό σας»!
«Ουδείς προφήτης στον τόπο του» κι αυτή τη φορά;
Εύχομαι οι λογής λογής υπεύθυνοι κι αρμόδιοι να με διαψεύσουν εμπράκτως, έτσι για να μη λένε, ντόπιοι και «ξένοι» ότι αγνοούμε ή δεν τιμούμε όλους εκείνους που με την προσωπικότητα και το έργο τους προέβαλαν και τίμησαν το νησί μας!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
