Δόκιμος ο όρος «πάροχος», τον οποίο βάλαμε ουσιαστικά στο καθημερινό λεξιλόγιό μας όταν το άβατο των κρατικών μονοπωλίων -όπως η ΔΕΗ και ο ΟΤΕ- καταργήθηκε και στην αγορά εμφανίστηκαν ανώνυμες εταιρείες (οι πάροχοι) που συναγωνίστηκαν οικονομικά και αποτελεσματικά τα κρατικά μονοπώλια.
Πάροχος, όμως, για όσους δεν το έχουν καταλάβει ακόμα, είναι και η εκάστοτε κυβέρνηση και μάλιστα παραμονές εκλογών.
Τι σημαίνει «πάροχος»; Σημαίνει, κάποιος, φυσικό ή νομικό πρόσωπο, που παρέχει προϊόν, υπηρεσία κ.ά.
Υπάρχουν, λοιπόν, «πάροχοι», εκείνοι λ.χ που μας παρέχουν ηλεκτρική ενέργεια ή τηλεπικοινωνιακές υπηρεσίες, με δελεαστικές τιμές των υπηρεσιών τους, έναντι εκείνων των τέως κρατικών μονοπωλίων, όπως υπάρχουν και οι προεκλογικές κρατικές παροχές, έναντι εκείνων των προ προεκλογικών περιόδων.
Ποια είναι η διαφορά για τις τελευταίες;
Οι «παροχές», προ εκλογικών περιόδων, βρίσκονται σε μόνιμη (σχεδόν) βάση στον προθάλαμο αναμονής, με τον «πάροχο» (την εκάστοτε κυβέρνηση δηλαδή) να υπόσχεται κυριολεκτικά «λαγούς με πετραχήλια», ενώ στις προεκλογικές περιόδους, αρχίζει να βγάζει σιγά σιγά κάποιους λαγούς και κάποια πετραχήλια από το καπέλο, με τον θαυματοποιό πρωθυπουργό να επαίρεται για τα επιτεύγματα των παρεχόμενων… παροχών, ως… πάροχος.
Εμείς, οι «από κάτω», δηλαδή οι «πελάτες» (μιας και μιλάμε για πάροχο, φυσικό επόμενο είναι να υπάρχουν και πελάτες), ζυγίζουμε την κατάσταση και είτε επικροτούμε τον «πάροχο» είτε τον αποδοκιμάζουμε, ανάλογα βέβαια με το ύψος των παροχών, ιδιαίτερα μάλιστα όταν αυτές μένουν στα χαρτιά και εξαφανίζονται στην πράξη.
Με λίγα λόγια, ζούμε πλέον στην εποχή των παρόχων, είτε αυτοί είναι κρατικοί λειτουργοί είτε είναι εταιρείες είτε είναι ιδιώτες, μιας και τα κάθε είδους μονοπώλια τείνουν να εκλείψουν, αλλά όχι σε προεκλογικές περιόδους, όπως αυτή που διανύουμε στον παρόντα χρόνο.
Η μόνη διαφορά είναι πως στην περίπτωση αποτυχίας του οποιουδήποτε ιδιώτη «παρόχου», εκείνος επωμίζεται τη ζημιά και υπόκειται στις όποιες οικονομικές κυρώσεις, ενώ στην περίπτωση αστοχίας του κυβερνητικού παρόχου τη ζημιά δεν την επωμίζεται εκείνος ούτε υπόκειται σε καμία κύρωση, αφού και την οικονομική ζημιά και τις κυρώσεις τις επωμίζονται εκείνοι που τον πίστεψαν και δέχτηκαν τις παροχές, χωρίς να εξετάσουν από προήλθαν και ποιος θα τις καλύψει.
