ΕΤΣΙ είναι η ζωή, που τραβά πότε την ανηφόρα (συνήθως) και πότε την κατηφόρα.
Το διαπίστωσαν όσοι βρέθηκαν εκείνο το Σάββατο έξω από τα «Επείγοντα» του Νοσοκομείου, περιμένοντας την τελική έκβαση του τραγικού επιλόγου που γράφηκε έξω από το Lidl για τον 57χρονο Σταύρο, ο οποίος κυριολεκτικά «σφηνώθηκε» στο φορτηγό και έχασε τη ζωή του.
Και όση ώρα συγγενείς και φίλοι περίμεναν με την οδύνη χαραγμένη στα πρόσωπα, την αναμενόμενη θλιβερή είδηση από το στόμα των γιατρών, την ίδια στιγμή, σε απόσταση μόλις πέντε μέτρων, στον κεντρικό δρόμο, γινόταν πανδαιμόνιο από κορναρίσματα και χαρούμενες φωνές, καθώς μια ατέλειωτη σειρά αυτοκινήτων περνούσε, μεταφέροντας την εκκλησία το γαμπρό και τη νύφη.
Και θυμοσοφικά ακούστηκε «Αυτή είναι η ζωή, είτε το θέλουμε είτε όχι». Και όντως, έτσι ήταν.
Από τη μία φάνταζε μαύρη κι άραχλη και από την άλλη φωτεινή και χαρούμενη. Σε απόσταση μόλις λίγων μέτρων!
