ΑΓΑΝΑΚΤΗΣΗ και οργή πλημμύρισε, για μια ακόμη φορά, τον αναγνώστη της εφημερίδας μας Χριστόφορο Ρουσσουνέλη, μετά την τελευταία επίσκεψή του στη Γυάρο, συμμετέχοντας σε ομάδα ξένων και Ελλήνων που επισκέφτηκαν το «Νταχάου της Μεσογείου», διαπιστώνοντας πως εξακολουθεί η απόλυτη αδιαφορία της Πολιτείας για την αξιοποίηση του «Ιστορικού Τόπου», παρά τις κατά καιρούς πομπώδεις εξαγγελίες.
Ο ΙΔΙΟΣ, όπως κάθε φορά που επισκέπτεται το νησί, φρόντισε να έχει μαζί του δυο ανθοδέσμες τις οποίες κατέθεσε με θρησκευτική ευλάβεια μία στις φυλακές και μία στο νεκροταφείο, αποδίδοντας, όπως είπε χαρακτηριστικά, τον ελάχιστο φόρο τιμής σε όλους εκείνους τους αγωνιστές που βασανίστηκαν και δολοφονήθηκαν προασπιζόμενοι στην πράξη και όχι στο λόγια την ιδέα της ελευθερίας.
ΑΔΥΝΑΤΕΙ να κατανοήσει, πώς είναι δυνατόν ένας τόπος μαρτυρίου χιλιάδων αγωνιστών, μεταξύ αυτών εξέχουσες προσωπικότητες των γραμμάτων και των τεχνών, να θυμίζει βομβαρδισμένο τοπίο, με τα κτήρια των φυλακών και των γύρω από αυτές εγκαταστάσεων να καταρρέουν παραδομένα στον χρόνο και τις άγριες καιρικές συνθήκες που επικρατούν εκεί.
ΟΤΑΝ το Νταχάου, και όλα τα ναζιστικά στρατόπεδα συγκέντρωσης και εξόντωσης εκατομμυρίων ανθρώπων, κατά κύριο λόγο εβραίων, έχουν αναδειχθεί πραγματικά σε ιστορικούς τόπους θυσίας, με παράλληλη εκμετάλλευσή τους, αφού οι επισκέπτες καταβάλλουν εισιτήριο εισόδου, το κολαστήρι της Γυάρου παραμένει αναξιοποίητο με τις υποσχέσεις να πλανώνται πάνω από την άγονη και αφιλόξενη γη, την ποτισμένη με αίμα και ιδρώτα αγωνιστών της ελευθερίας, που χρόνια περιμένουν μάταια να γίνει τόπος προσκυνήματος και -με τον τρόπο αυτό- δικαίωσης του αγώνα τους.
ΡΗΜΑΓΜΕΝΑ τα πάντα, με ζώα να σταβλίζονται στις φυλακές, με τις χάσκουσες πόρτες των κτηρίων να μοιάζουν ανοιχτά στόματα νεκρών που άφησαν την τελευταία τους πνοή και θάφτηκαν στο εκεί επίσης εγκαταλελειμμένο νεκροταφείο, παρά τις μερικές παρεμβάσεις για να αμβλυνθεί η προγενέστερη άθλια εικόνα του.
ΛΕΕΙ πως «ένιωσε μια μαχαιριά στην καρδιά», αντικρίζοντας ξανά την ίδια εικόνα, ή μάλλον χειρότερη εικόνα κάθε φορά που επισκέπτεται τον «κρανίου τόπο». Λέει, επίσης, ότι αισθάνεται ντροπή καθώς βλέπει αλλοδαπούς επισκέπτες να σχολιάζουν αρνητικά το ελληνικό κράτος που έχει γυρίσει την πλάτη σε έναν τόπο μαρτυρίου, δηλαδή έχει γυρίζει την πλάτη στους χιλιάδες αγωνιστές που βασανίστηκαν και θυσιάστηκαν για την Δημοκρατία, αυτήν που γεννήθηκε στην Ελλάδα και μεταλαμπαδεύτηκε σε όλο τον κόσμο.
ΡΗΜΑΔΙΟ τα πάντα, με τον κατσικόδρομο από τις φυλακές μέχρι το νεκροταφείο να γίνεται απαγορευτικός σε άτομα που έχουν και το ελάχιστο πρόβλημα για πεζοπορία, αφαιρώντας τους έτσι το δικαίωμα προσκυνήματος σε ένα από τα πλέον αντιπροσωπευτικά σημεία του νησιού.
ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ στην επίσκεψη του μητροπολίτη Σύρου Δωρόθεου Β΄ στη Γυάρο τον Μάιο του 2020 και την μαρτυρία του όταν δήλωσε «Προσεύχομαι, ο Θεός να τους έχει αιώνια στη μνήμη Του και εύχομαι να μην επιτρέψει να δημιουργηθούν ξανά τέτοιοι τόποι εξορίας ανθρώπων, που θα στερούνται το αναφαίρετο δικαίωμα του ελευθέρως πιστεύειν και εκφράζεσθαι».
ΚΑΙ απορεί ο Χριστόφορος Ρουσσουνέλης, πώς είναι δυνατόν η επίσημη Πολιτεία, δεκαετίες τώρα, να μην καταλαβαίνει πως για να κρατηθεί ζωντανή αυτή η Ιστορική Μνήμη και να αποτραπούν παρόμοιοι τόποι μαρτυρίου θα πρέπει να υπάρχουν και τα ανάλογα ερεθίσματα στις γενιές που ακολουθούν, με την ανάδειξη και αξιοποίηση όλου του υλικού που μας έχει αφήσει πίσω της η Ιστορία και φυσικά σημαντικό μέρος αυτού του υλικού είναι η αξιοποίηση και ανάδειξη του κολαστηρίου της Γυάρου.
ΕΥΧΕΤΑΙ κάποια στιγμή να σημάνει εγερτήριο συνειδήσεων και επιτέλους να αναδειχθεί αυτός ο τόπος σε πραγματικό Ιστορικό όχι με λόγια και κούφιες υποσχέσεις, αλλά με έργα που θα δικαιώσουν όλους εκείνους στους οποίους χρωστάμε τα αγαθά της Δημοκρατίας για την οποία αγωνίστηκαν.
