Για μια ακόμη φορά καταλυτική είναι η παρέμβαση του πρώην αντιδημάρχου του πάλαι ποτέ Δήμου Ερμούπολης, αλλά και επί σειρά ετών κοινοτάρχη του Μάννα, Νίκου Ροσσολάτου, ο οποίος -παρακολουθώντας την προεκλογική πορεία των συνδυασμών- επισημαίνει πως «Ακούμε πολλά, αλλά για το μεγάλο πρόβλημα των Δημοτικών Κοινοτήτων, που είναι η αυτάρκειά τους σε προσωπικό για την επίλυση βασικών καθημερινών τους προβλημάτων, δεν ακούμε τίποτα».
Αρχικά, ο κ. Ροσσολάτος θεωρεί ότι «Όλοι οι υποψήφιοι, επικεφαλής και σύμβουλοι, είναι καλοί και έχουν όλα τα προσόντα να προχωρήσουν το νησί μπροστά, αλλά για να προχωρήσει χρειάζονται ριζοσπαστικές αλλαγές».
Εκείνο που χρόνια τώρα τον απασχολεί και έχει δει το φως της δημοσιότητας είναι η στελέχωση των Κοινοτήτων με προσωπικό τουλάχιστον δύο ατόμων, τα οποία -σε συνεργασία με τους εκάστοτε προέδρους των Κοινοτήτων- να επιμελούνται των καθημερινών προβλημάτων, όπως είναι η καθαριότητα, η αποκατάσταση μικρών ζημιών, η άμεση παρέμβαση σε καταστάσεις που προκαλούνται από καιρικές συνθήκες, όπως η πτώση ενός δέντρου ή η αποκατάσταση ενός τοιχίου κ.α
«Δεν είναι δυνατόν, σε έναν ιστορικό οικισμό, όπως αυτός της Άνω Σύρου, να γίνεται ολόκληρος αγώνας προκειμένου να βρεθεί κάποιος να μαζέψει έναν ψόφιο γάτο από τον δρόμο και να μη βρίσκει γιατί κανένας δεν είναι υπεύθυνος», λέει, χαρακτηρίζοντας «απαράδεκτη» την κατάσταση που επικρατεί και -κατά την άποψή του- λειτουργεί αποτρεπτικά στο να θέσει ο άλλος υποψηφιότητα.
«Έκαναν αγώνα να συμπληρώσουν τα ψηφοδέλτια γιατί υπήρξε απροθυμία. Μα, όταν ο άλλος βλέπει ότι οι Κοινότητες και οι Κοινοτάρχες είναι αφημένοι στην τύχη τους και μόνο πονοκέφαλο θα έχει αν εκλεγεί, γιατί να αναμειχθεί με τα κοινά;» λέει χαρακτηριστικά.
Εξαίρει τον Γιάννη Μαραγκό, τον οποίο θεωρεί υπόδειγμα κοινοτάρχη, αφού σε όλη τη διάρκεια της θητείας του στο Μάννα βρισκόταν επί ποδός 24 ώρες το 24ωρο, αλλά πρόσθεσε ότι αυτό δεν είναι θετικό σημείο για τους άλλους. «Εγώ, ως αντιδήμαρχος Καθαριότητας, στην τελευταία θητεία του δήμαρχου Γιάννη Δεκαβάλλα, είχα πιέσει και μου δόθηκε ένα μικρό απορριμματοφόρο και δύο υπάλληλοι, ειδικά για την αντιμετώπιση των προβλημάτων στο Μάννα. Αυτή την κατάσταση, που λειτούργησε άψογα, την κληροδότησα στον Γιάννη Μαραγκό, ο οποίος συνέχισε την ίδια ταχτική με άριστα αποτελέσματα. Τελικά του τα πήραν όλα και έμεινε μόνος του να τρέχει να καθαρίζει παραλίες και να πληρώνει από την τσέπη του για να αντιμετωπίζει καθημερινά προβλήματα του χωριού. Είναι λογικό αυτό; Πώς θα βάλει ο άλλος υποψηφιότητα όταν βλέπει πού πάει να μπλέξει;»
Επαναλαμβάνει ότι απαιτείται άλλη πολιτική, δηλαδή αυτονομία στις Κοινότητες, τονίζοντας την ανάγκη ο Δήμος να πιέσει προς κάθε κατεύθυνση ώστε να βρεθεί λύση σε ό,τι αφορά τις γραφειοκρατικές διαδικασίες για την πρόσληψη (έστω και εποχικού) προσωπικού ή την εξεύρεση πόρων σε περίπτωση που ανατεθεί σε εργολάβο το «πακέτο» των καθημερινών παρεμβάσεων στις Κοινότητες.
Καταλήγοντας, επανέρχεται στη συγκεκριμένη του διαπίστωση ότι «Ακούσαμε πολλά, αλλά για το θέμα αυτό δεν ακούσαμε από κανέναν τι θα κάνει και πώς θα το αντιμετωπίσει», λέει, περιμένοντας -έστω και την τελευταία (προεκλογική) στιγμή μια δεσμευτική απάντηση από τους επικεφαλής των συνδυασμών.
