ΑΝΤΕ, να σε χαρώ, κύριε Δημητράκη μας. Να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος των ευρωεκλογών (κάτι είναι και αυτό) , να ξυπνήσουνε λίγο τα αίματα, που έχουνε αδρανήσει σε βαθμό κακουργήματος μετά τις εθνικές και αυτοδιοικητικές εκλογές!
ΝΑ ΑΡΧΙΣΟΥΝ τις περιοδείες τους οι υποψήφιοι ευρωβουλευτές (και μέσω διαδικτύου), δίκην περιφερόμενου θιάσου, και σφίγγουν χέρια, και να μοιράζουν αφειδώς χαμόγελα και “καλημέρες”, που αν τις μάζευε το απορριμματοφόρο του Δήμου θα έπρεπε να κάνει εκατό δρομολόγια προς τον ΧΥΤΑ στο Κοράκι.
ΕΤΣΙ, για το γαμώτο, να γελάσει και λίγο το χείλι κάθε πικραμένου με αυτά που θα ακούει, για όσα έγιναν, για όσα δεν έγιναν και για όσα πρόκειται να γίνουν, μέσω της Ευρωβουλής. Γιατί γελάς από τώρα, κύριε Δημητράκη μας; Κρύψε το γέλιο για την προεκλογική περίοδο, γιατί θα χρειαστεί απόθεμα που τώρα δεν έχουμε, γιατί εκείνο των περασμένων εκλογών έχει εξαντληθεί προ πολλού.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ, λείπει από αυτή τη ζωή η Ελενίτσα η Λυμπερίου, που -θα το θυμάσαι, δεν μπορεί, διότι έχεις κι εσύ κάποια ηλικία, με περασμένα τα δεύτερα “ήντα”- έταζε μέχρι και γέφυρα που θα ένωνε τη Σύρα με την Τήνο. Και γελούσαμε μαζί της με τα όσα αλλοπρόσαλλα και ανέφικτα έλεγε η γυναίκα.
ΑΛΛΑ δεν θα γελάμε με τα όσα αλλοπρόσαλλα και αστεία θα μας λένε οι ευρωβουλευτές, που με σοβαροφανές ύφος προσπαθούνε να μας πείσουνε ότι αυτά που επαγγέλλονται μπορούν να γίνουν, αρκεί να υπάρχει σωστή διαχείριση και συμμάζεμα της χώρας.
ΚΑΤΑ μία παράξενη συγκυρία, δεν μπορεί, θα το έχεις προσέξει κύριε Δημητράκη μας, σε όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις -ευρωεκλογές, εθνικές ή αυτοδιοικητικές- υπάρχει διάχυτη μια αισιοδοξία γι’ αυτό το ρημάδι το “αύριο”, που σε κάνει να αισθάνεσαι ότι ζεις σε άλλο νησί, σε άλλη χώρα ή ακόμη και σε άλλον πλανήτη, τον οποίο έχουν ανακαλύψει μόνο οι υποψήφιοι.
ΕΚΕΙΝΟ που δεν μας λέει κανένας είναι το “σήμερα”. Πώς θα το βγάλει το “σήμερα” αυτός ο πολίτης, που του έχουνε αλλάξει τα φώτα με τους λογαριασμούς του ρεύματος, της ύδρευσης και των απανωτών χαρατσιών, αποφασίζοντας μονίμως γι’ αυτόν χωρίς αυτόν, αλλά τα παίρνουν μονίμως μόνο από αυτόν.
ΜΗΝ ακούσετε πολιτικό να διαβεβαιώνει “Δεν θα ληφθούν άλλα μέτρα”, την έχετε βαμμένη από χέρι, κύριε Δημητράκη μας. Κάτι θα βρούνε. Αυτή η αγελάδα που αρμέγουνε έχει πολλά βυζιά που κατεβάζουνε το “γάλα” που θέλουνε.
ΑΚΟΥΓΑΜΕ τις προάλλες από “υπεύθυνα χείλη” πως δεν πρόκειται να ληφθούν άλλα μέτρα και δεν θα επιβληθούν άλλα χαράτσια, γιατί (άκουσον, άκουσον) ο λαός, λέει, δεν σηκώνει άλλα βάρη.
ΣΗΚΩΘΗΚΕ η τρίχα (της κεφαλής μας) όρθια, κύριε Δημητράκη μας. Και πριν αλέκτωρ λαλήσει, λαλήσαμε εμείς. Ειδοποιήθηκαν όλοι οι επιχειρηματίες, με ένα νέο νομοσχέδιο, θα πληρώνουνε στο κράτος σαν είναι υπάλληλοι του εαυτού τους, προκειμένου λέει να ενισχυθεί… ούτε πού θυμάμαι πια τι θέλουνε να ενισχύσουνε, κύριε Δημητράκη μας.
ΑΥΤΟ το Κράτος δεν ενισχύει πια τίποτα. Τα φορτώνει όλα στον μικρομεσαίο και τον χαμηλοσυντήρητο (υπάλληλο ή συνταξιούχο) και έχει το κεφαλάκι του (μοσχαρίσιο) ήσυχο. Σου λέει, “Πού να τρέχω τώρα να πιάνω μεγαλοφοροφυγάδες, να κοψομεσιάζομαι, αφού μπορώ να τα πάρω ξαπλωμένος στον καναπέ, βλέποντας τον Πρετεντέρη και τον Χατζηνικολάο και να αναγαλλιάζει η ψυχούλα μου”.
ΓΙ’ αυτό σου λέω, κύριε Δημητράκη μας. Να ξεκινήσει η προεκλογική περίοδος των ευρωεκλογών, να σκάσει πάλι λίγο γέλιο στα χείλια του κάθε πικραμένου. Διότι το 95% των χειλιών των Ελλήνων μέσα στην πίκρα είναι. Πίκρα, άλλο πράμα. Δηλητήριο. Να σου το δίνουνε το κώνειο, να σε βλέπουνε να το πίνεις και να σου λένε “στην υγειά σου”. Τέτοιο χάλι.
ΜΙΑ ανάσα, κύριε Δημητράκη μας, οι ευρωεκλογές εκλογές. Μια όαση στην έρημο. Να ξεφύγουμε από την καθημερινότητα και το άγχος. Να μουντζώνεις με τα δυο σου χέρια προς κάθε κατεύθυνση και το ‘φχαριστιέται η καρδούλα σου.
ΓΙΑΤΙ, πώς θα αντέξεις να περάσουνε άλλα τέσσερα χρόνια (πέντε λένε να το κάνουνε) μέσα στη μιζέρια και στη μουτζούφλα; Όσο και να το κάνεις, τις δύσκολες ώρες και μέρες, θυμάσαι τις υποσχέσεις και τα ευτράπελα που σου σερβίρανε προεκλογικά και σκάει χαμόγελο το χείλι, μαζί με μια νέα μούντζα, η οποία όμως τότε δεν θα έχει αντίκρισμα.
