Είναι συνηθισμένο, κάθε που αλλάζει ο χρόνος και προσθέτουμε άλλον έναν στην …καμπούρα μας, να νιώθουμε μια νοσταλγία για το χτες και ιδιαίτερα για τα «μακρινά» παιδικά μας χρόνια! Πόσοι δεν είπαν «να ξαναγινόμαστε, έστω για λίγο, παιδιά κι ας είχαμε τόσες και τόσες ελλείψεις» ή για να θυμηθούμε το παλιό τραγούδι του Γιώργου Κοινούση «να ξαναγινόμαστε πάλι πιτσιρίκοι, με κοντοπαντέλονο, μπάλα και ξυλίκι»! Εποχές που νιώθαμε χαρούμενοι και ικανοποιημένοι με τα λίγα που είχαμε αδιαφορώντας για όσα μας λείπανε και δεν ήταν λίγα! «Στο βρεγμένο το ψωμί ζάχαρη με λάδι, τρέχαμε στις γειτονιές μεσημέρι-βράδυ!» Στις ημέρες μας, που σε κάθε γωνιά θα βρούμε κι ένα «φαστφουντάδικο», ίσως φαίνεται παράξενο που τότε τα παιδιά «χόρταιναν» με τόσο απλό «κολατσιό» και μάλιστα το χαίρονταν! Ακριβώς εκεί ήταν το μυστικό της «ευτυχίας», στη χαρά που έδιναν τα λίγα κι όχι στην αγωνία για αναζήτηση των πολλών που έλειπαν! Ο τραγουδοποιός ήταν σαφής ως προς αυτό! «Παίζαμε και γελούσαμε, ξυπόλητοι γυρνούσαμε!»
Σήμερα τα παιδιά τρέφονται με λογής-λογής τροφές, έχουν πολλά παιχνίδια, συχνά ηλεκτρονικά, ενώ δεν είναι λίγα τα εκείνα που από μικρή ηλικία κυκλοφορούν με το δικό τους «έξυπνο κινητό»! Θα περίμενε κανείς να είναι πολύ πιο ευτυχισμένα και ικανοποιημένα, όμως βλέπουμε πολλά παιδιά να γκρινιάζουν και να είναι συνεχώς ανικανοποίητα! Σε ένα μεγάλο βαθμό, λένε οι ψυχολόγοι, οφείλεται στο γεγονός ότι αρκετοί γονείς προσφέρουν στα παιδιά τους περισσότερα από όσα χρειάζονται και μάλιστα πριν ακόμη τα ζητήσουν Αποτέλεσμα; Όσο παίρνουν παιχνίδια και δώρα στα χέρια τους, τόσο περισσότερο ανικανοποίητα νιώθουν και πιέζουν για …ακόμη περισσότερα! Ίσως η έλλειψη που ένιωθαν οι γονείς στη δική τους παιδική ηλικία να τους ωθεί ασυνείδητα να θέλουν να προσφέρουν όσα εκείνοι στερήθηκαν! Ακριβώς, όπως έγινε μετά την γερμανική κατοχή! Έχοντας ζήσει την πείνα και τις στερήσεις της δεκαετίας του ’40, φρόντισαν να δώσουν στα παιδιά τους ό,τι στερήθηκαν, με αποτέλεσμα, σε λίγα χρόνια τα ελληνόπουλα να είναι από τα πλέον …παχύσαρκα της Ευρώπης! Ε, το ίδιο γίνεται σήμερα με τα παιχνίδια και όσα άλλα δίνουν οι γονείς ή απαιτούν τα παιδιά!
Όλα αυτά σε συνδυασμό με το γεγονός ότι -ακόμη και στις μικρές πόλεις- δεν συναντάμε πια ούτε τις γειτονιές που ξέραμε ούτε και τις αλάνες που βγαίνανε τα παιδιά και «ξεδίνανε» μεσημέρι-βράδυ, έχουν οδηγήσει σε μια πρωτόγνωρη και για πολλούς ανεξήγητη επιθετικότητα, που συχνά οδηγεί είτε σε μικροκαταστροφές είτε σε «επιθέσεις» εναντίον άλλων ανηλίκων! Αν σκεφτούμε πόσο λίγο κινούνται, γυμνάζονται ή αθλούνται τα σημερινά παιδιά, πόσες ώρες στέκονται «ακίνητα, αμίλητα» μπροστά σε μια οθόνη (κινητού, τάμπλετ, ΗΥ ή και ηλεκτρονικής παιχνιδομηχανής…) και το σημαντικότερο, πόσα από αυτά περιμένουν μάταια μια καλή κουβέντα, ένα χάδι, ένα δείγμα αγάπης από τους κατά κανόνα πολυάσχολους γονείς τους, τότε δεν πρέπει να μας φαίνεται παράξενο το γεγονός ότι αναζητούν –συχνά λάθος- τρόπους για να τραβήξουν την προσοχή και το ενδιαφέρον μας, αλλά και να για να εκτονώσουν την «καταπιεσμένη ζωτικότητα και ενεργητικότητά τους»!
Αντί, λοιπόν, να καταγγέλλουμε και να καταδικάζουμε κάθε είδους παιδική-νεανική παραβατικότητα, ας αναρωτηθούμε πρώτα τι έχουμε κάνει εμείς οι «μυαλωμένοι και ώριμοι ενήλικες», ας αναζητήσουμε πρώτα τις δικές μας ευθύνες και ύστερα να παραστήσουμε τους «άτεγκτους εισαγγελείς» των «μικρών παραβατών» που δεν αποτελούν τίποτε περισσότερο από τον καθρέφτη της κοινωνίας που εμείς ετοιμάσαμε για λογαριασμό τους! Από κει και πέρα «ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθον βαλέτω»!
Όχι, πέστε μου, άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι και σας φιλώ
Μ. Προπέτης
