Η στήλη μας «Πάμε ένα ταξίδι» αναδεικνύει, κυρίως, ζητήματα που αφορούν και συνδέονται άμεσα ή έμμεσα με την τουριστική δραστηριότητα. Θα πω «ευτυχώς» διότι στη μέχρι τώρα πορεία, δόθηκαν αφορμές ώστε να ασχοληθούμε ορισμένες φορές με τους εργαζόμενους στον τομέα του τουρισμού. Επίσης, σε άσχετο χρόνο, θίξαμε το πώς θα πρέπει να είναι η λογική και ευγενική συμπεριφορά των επισκεπτών στον τόπο που περνούν τις διακοπές τους. Σήμερα θα επανέλθουμε, θα ξεσκονίσουμε κάποια ζητήματα, με αφορμή αναρτήσεις αγανακτισμένων ιδιοκτητών καταλυμάτων αλλά και με αφορμή συζητήσεις απελπισίας εργαζομένων στα καταλύματα.
Φαντάζομαι ότι δεν υπάρχει Έλληνας που να μην έχει δει έστω και μια φορά την ελληνική κωμωδία του 1970 « Η θεία μου η χίπισσα», σε σενάριο και σκηνοθεσία του Αλέκου Σακελάριου με πρωταγωνιστές τους Ρένα Βλαχοπούλου, Ανδρέα Μπάρκουλη, Νόρα Βαλσάμη, Γιάννη Μιχαλόπουλο και Βασίλη Τσιβιλίκα. Ατάκες και σκηνές μοναδικές που μας έχουν κάνει να γελάσουμε για τα καλά. Η Βλαχοπούλου ερμηνεύοντας την καθαρίστρια ξενοδοχείου με έναν ανεπανάληπτα φυσικό τρόπο, καταφέρνει όχι μόνο να κάνει τον θεατή να γελάσει, αλλά να τον κάνει να χαμογελάσει, καθώς μέσα από τον ρόλο αναδύονται πικρές αλήθειες για τη δυσκολία του επαγγέλματος.
Αφήνοντας πίσω τον 20ο αιώνα, διερευνούμε το πρώτο τέταρτο του 21ου αιώνα. Απ’ όσα είδα σε φωτογραφίες και απ’ όσα μου καταγγέλθηκαν, αναρωτιέμαι τι συμβαίνει με τους επισκέπτες μας, τι συμβαίνει με τους νεοέλληνες. Δεν υπάρχει αγωγή, δεν υπάρχουν όρια; Τι αντιμετωπίζουν οι εργαζόμενοι καθαριότητας στα καταλύματα; βαλίτσες, τσάντες, παπούτσια, ρούχα (καθαρά και χρησιμοποιημένα), εσώρουχα, πετσέτες, μαγιό όλα μα όλα στο πάτωμα. (!) Ποτήρια, σερβίτσια κάτω από τα κρεβάτια…. Υποστρώματα, στρώματα, καναπέδες λερωμένα με χυμούς φρούτων και φαγητά …. Ατελείωτη λάντζα (ούτε εστιατόριο) σε ενοικιαζόμενα δωμάτια που η κουζίνα τους, όπως όλοι γνωρίζουμε, είναι πολύ μικρή, ειδικά κατασκευασμένη για να ψήνει ο φιλοξενούμενος ένα τοστ, να ζεσταίνει ένα έτοιμο φαγητό, ή να παρασκευάζει κάτι γρήγορο και δροσερό. Όχι για να κάνεις μουσακά! Ρούχα πεταμένα σε όλα τα πατώματα με αποτέλεσμα οι εργαζόμενοι να μην μπορούν να εκτελέσουν σωστά, γρήγορα και αποτελεσματικά τα καθήκοντα τους. Μαξιλάρια στις μπανιέρες και στις τουαλέτες …. Παράθυρα ερμητικά κλειστά, χωρίς να μπαίνει μέσα καθαρός αέρας, με τα air condition και τα φώτα να λειτουργούν στο φουλ ακόμα και όταν οι παραθεριστές είναι εκτός καταλύματος. Χαλασμένα έπιπλα, σπασμένα αντικείμενα, ζημιές στα μπάνια.
Συμπεριφορά επιεικώς απαράδεκτη, με χειρότερη βαθμολογία στο γυναικείο φύλο ειδικά στις νεαρές ηλικίες 18 – 25. Προς μεγάλη έκπληξη τα αγόρια στην αντίστοιχη ηλικία είναι πιο ευγενικά, πιο καθαρά, πιο οργανωμένα και συνεργάσιμα.
Αναρωτιέμαι ποιος άγραφος νόμος λέει ότι επειδή πληρώνεις ένα δωμάτιο, έστω και φτηνό, έχεις δικαίωμα να καταχραστείς την φιλοξενία του οικοδεσπότη; Ποιος λέει ότι επειδή πληρώνεις έχεις δικαίωμα να καταστρέφεις την περιούσια του ξενοδόχου; Πού βρήκες γραμμένο ότι επειδή είσαι σε διακοπές μπορείς να αφήσεις τους τρόπους και την αγωγή σου και να συμπεριφέρεσαι ανάγωγα σε αυτούς που σε εξυπηρετούν; (φυσικά αυτό προϋποθέτει να έχεις τρόπους και αγωγή). Ποιος σου είπε ότι ο εργαζόμενος είναι υποχρεωμένος να μαζεύει από το πάτωμα το βρακί σου επειδή εσύ λησμονείς ότι ακόμα και τα ζώα έχουν κανόνες υγιεινής; Και πού είδες γραμμένο ότι ως πελάτης δεν είσαι υποχρεωμένος να διευκολύνεις στην εύρυθμη υπηρεσία που σου παρέχει η καθαρίστρια, η καμαριέρα, ο καθαριστής, ή όποιος άλλος εργαζόμενος; Ποιος σε πληροφόρησε ότι όλοι αυτοί οι άνθρωποι σπάνε πλάκα με το να καθαρίζουν τη δική σου βρωμιά; Είναι άνθρωποι με οικογένειες, με προβλήματα, που κάνουν μια δύσκολη εργασία και οι οποίοι δικαιούνται μιας ευγενικής συμπεριφοράς. Λυπάμαι που θα χαλάσω την καλοκαιρινή ξεγνοιασιά και ζαχαρένια σας, αλλά ΔΟΥΛΟΙ δεν υπάρχουν!
