Φράση που ακούμε όλο και πιο συχνά στις ημέρες μας! Στις «ειδήσεις» ή τις συζητήσεις στα καφενεία και τις παρέες! Κοινό θέμα η ολοένα και αυξανόμενη παιδική επιθετικότητα! Τη μία παρενόχληση στους χώρους του σχολείου ή του δρόμου! Την άλλη «επιθέσεις» σε κτήρια, σπίτια, δεντράκια! Κάποιες φορές δημόσια με τους περαστικούς να κοιτούν απαθείς και φεύγοντας να …φτύνουν στον κόρφο τους μουρμουρίζοντας «ιδού η σημερινή νεολαία»! Τις προάλλες «παίζοντας» κάποια παιδιά έριξαν για …πλάκα κροτίδα σε κάδο απορριμμάτων με αποτέλεσμα να πάρει φωτιά με κίνδυνο να γίνουν παρανάλωμα του πυρός γειτονικά αυτοκίνητα! Σε προβολή παιδικής ταινίας κάποια παιδιά ξεσηκώθηκαν φωνάζοντας και πετώντας στον αέρα ποπ-κορν κι ό,τι είχαν αγοράσει προκαλώντας ένα μικρό χάος , την ίδια ώρα που αρκετά από αυτά συνοδεύονταν από γονείς! Και δώστου σχόλια, απεγνωσμένες παρατηρήσεις και συμπεράσματα στους ιστότοπους και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης για το «πού βαδίζει σήμερα η νεολαία»! Όλοι –ή σχεδόν όλοι- σπεύδουν να ρίξουν τον «λίθον του αναθέματος» στη σημερινή «ανυπάκουη και δίχως σεβασμό νέα γενιά»!
Είναι, όμως, έτσι τα πράγματα; Είναι τόσο …ανάγωγα τα παιδιά κι αν είναι, πώς προέκυψε αυτό; Μήπως γεννήθηκαν με το …γονίδιο της αγένειας και της ανυπακοής; Κι αυτοί που «κατακρίνουν, γελάνε, μα ποτέ δε ρωτάνε γιατί» πιστεύουν πως είναι άμοιροι ευθυνών; Ποιος από αυτούς είναι «αναμάρτητος» για να ρίξει πρώτος τον «λίθο»;
Όσοι από μας γκρινιάζουμε ή κατηγορούμε -γονείς, εκπαιδευτικοί, φορείς, Πολιτεία- είμαστε σίγουροι ότι δώσαμε στα παιδιά τα σωστά «εφόδια» για να αναπτυχθούν χαρούμενα, δίχως άγχος και με όνειρα για ένα καλύτερο μέλλον; Αντί να αναζητούμε τρόπους «παραδειγματικής τιμωρίας», ας αναρωτηθούμε πού οφείλεται η επιθετικότητά τους! Μήπως στη θέση της αλάνας, που είχε κάποτε η κάθε γειτονιά, προσφέραμε κάποια εναλλακτική λύση για να παίξουν, να τρέξουν, να χαρούν και να εκτονωθούν από τα πολλά «πρέπει» που κουβαλούν από το σπίτι και το σχολείο; Πόσα παιδιά έχουν ελεύθερο χρόνο να ασχοληθούν με κάποιο «χόμπι» που θα τα ευχαριστεί; Τους προσφέραμε ένα έξυπνο κινητό ή ένα τάμπλετ και …ησυχάσαμε!
Ας μην μιλήσουμε για τα παιχνίδια τους! Πόσα «παιχνίδια» -εμπνευσμένα από τις υποτιθέμενες παιδικές σειρές- δεν τα μυούν στην επιθετικότητα εναντίον υποτιθέμενων «αντιπάλων»; Κι ύστερα απορούμε «γιατί εκδηλώνεται τόση επιθετικότητα»! Πόση αλήθεια κρύβουν οι στίχοι της η Αλκμήνης Ψιλοπούλου:
«Ποιος δίνει σημασία στα παιδιά,
στα από εύθραυστο γυαλί; Γίνονται κομματάκια
από αγάπη και μίσος, από αισθήματα κατανόησης που δεν ζήτησαν,
μόνο ένα πάρκο ζήτησαν να παίξουν ελεύθερα! Είναι τα παιδιά του μπετόν*…»
Δίνουμε στα παιδιά ταινίες, σειρές, βιβλία -κατά κανόνα κόμικ- που άμεσα ή έμμεσα τα παροτρύνουν σε βίαιες ενέργειες! Από τον «Κλούβιο και τη Σουβλίτσα», από την «Λιλιπούπολη» και την «Τενεκεδούπολη», έως το «Καπλάνι της βιτρίνας» (αλήθεια, τα θυμάστε όλα αυτά;) φτάσαμε σήμερα σε ταινίες «κατακτητών» είτε του διαστήματος είτε κάποιας «κακής χώρας»! Συνδυάστε όλα αυτά με την καθημερινή πίεση από το υπερβολικά εξετασιοκεντρικό εκπαιδευτικό σύστημα, την έλλειψη χώρων άθλησης και παιχνιδιού, καθώς και τον περιορισμένο ελεύθερο χρόνο κι απαντήστε με το χέρι στην καρδιά: Τι κάναμε εμείς οι «σοφοί, οι μυαλωμένοι, οι ευγενείς και υπάκουοι ενήλικες», γονείς, εκπαιδευτικοί, φορείς και Πολιτεία για να βλέπουμε τα παιδιά και να τα καμαρώνουμε, αντί να κατακρίνουμε και να απειλούμε, δήθεν …ανησυχώντας για το «αύριο της πατρίδας μας»;
Ήμαστε εμείς στη δική μας παιδική ηλικία τόσο φρόνιμοι και υπάκουοι, δίχως να ακούμε από τους μεγαλύτερους παράπονα αντίστοιχα με αυτά που λέμε εμείς σήμερα στα παιδιά;
Ας κάνουμε πρώτα την αυτοκριτική μας και ύστερα αρχίζουμε ξανά να ανησυχούμε για τα «παλιόπαιδα τα ατίθασα»!
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
* Από την ποιητική συλλογή ΙΔΙΑΙΤΕΡΗ ΠΑΤΡΙΔΑ
( Αλκμ. Ψιλοπούλου- Εκδ. ΚΑΚΤΟΣ)
