Κατάμεστο το «Απόλλων» για το πρώτο θεατρικό έργο της Λίτσας Χαραλάμπους
Μέσα σε ένα Θέατρο Απόλλων που δεν έπεφτε καρφίτσα παρακολουθήσαμε το ανέβασμα του πρώτου θεατρικού έργου της Λίτσας Χαραλάμπους, «Η καρέκλα που θυμάται».
Πρόκειται για ένα έργο βαθιά συμβολικό και ρητά αλληγορικό, το οποίο αναπτύσσεται μέσα από το παραλληλισμό της μάνας και της Ερμούπολης. Το ανέβασμα τού θεατρικού έγινε με τη σκηνοθετική επιμέλεια της Ειρήνης Δράκου και υπό την αιγίδα του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου, που με αυτή την παράσταση γιόρτασαν ταυτόχρονα την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας και τη Μάνα Ερμούπολη, που φέτος κλείνει τα 200 χρόνια από την ίδρυσή της.
Η Μητέρα είναι είναι το πρώτο σχολείο αγάπης
Πριν την έναρξη της παράστασης μίλησε η πρόεδρος του Λυκείου, Ειρήνη Δεκαβάλλα, για την οποία ήταν η πρώτη ομιλία σε μεγάλη εκδήλωση του Λυκείου μετά την εκλογή της: «Με ιδιαίτερη συγκίνηση και αίσθημα ευθύνης στέκομαι σήμερα ενώπιον σας ως η νέα πρόεδρος του Λυκείου των Ελληνίδων Σύρου σε μία μέρα βαθιά συμβολική, την Παγκόσμια Ημέρα της Μητέρας. Η Μητέρα δεν είναι μόνο το πρόσωπο της οικογένειας, είναι το πρώτο σχολείο αγάπης, ανθρωπιάς και αξιών, είναι η δύναμη που στηρίζει εμπνέει, προστατεύει και δημιουργεί, όμως η μητρότητα δεν υπήρξε ποτέ μία εύκολη διαδρομή. Πίσω από το σημερινό σεβασμό προς τη μητέρα βρίσκονται μακροχρόνιοι κοινωνικοί αγώνες γυναικών, που διεκδίκησαν αξιοπρέπεια, ίσα δικαιώματα και καλύτερες συνθήκες ζωής». Η πρόεδρος συνέχισε αναφερόμενη στους πολυετείς αγώνες των γυναικών και συνέδεσε την Παγκόσμια Ημέρα με τον εορτασμό στην Ερμούπολη λέγοντας: «Οι γυναίκες αγωνίστηκαν για μειωμένο ωράριο εργασίας, για άδειες μητρότητας, επιδόματα, για προστασία της εργαζόμενης μητέρας και το δικαίωμα να μπορούν να μεγαλώσουν τα παιδιά τους χωρίς να τους στερούν την παρουσία τους. Αγωνίστηκαν ώστε η κοινωνία να αναγνωρίσει ότι η μητρότητα δεν αποτελεί αδυναμία, αλλά θεμέλιο συνοχής και προόδου και ίσως δεν υπήρχε καλύτερος τρόπος για να τιμήσουμε σήμερα το ρόλο αυτό από τη δική μας αγαπημένη Ερμούπολη, η οποία φέτος γιορτάζει 200 χρόνια από την ίδρυσή της. Η Ερμούπολη γεννήθηκε μέσα από τον πόνο του ξεριζωμού. […] Η Ερμούπολη στάθηκε σαν μητέρα, προστάτεψε, φρόντισε, ανέθρεψε, έδωσε προοπτική και σήμερα δύο αιώνες μετά έχουμε χρέος να διαφυλάξουμε αυτή την παρακαταθήκη ανθρωπιάς. Σε έναν κόσμο που δοκιμάζεται από πολέμους, προσφυγιά, κοινωνικές ανισότητες και μοναξιά, η μορφή της μητέρας εξακολουθεί να μας δείχνει το δρόμο της προσφοράς και της ανιδιοτελούς αγάπης».
Η Ερμούπολη στάθηκε σαν μητέρα
Κλείνοντας, η κ. Δεκαβάλλα εξέφρασε τις ευχαριστίες της σε όλους τους συντελεστές, από τους ηθοποιούς μέχρι το τεχνικό προσωπικό του Θεάτρου και πιο ειδικά στη συγγραφέα Λίτσα Χαραλάμπους και στη σκηνοθέτιδα, Ειρήνη Δράκου: «[…] Τίποτα από όσα θα δείτε σήμερα δεν θα ήταν εφικτό χωρίς τους ανθρώπους που έδωσαν πνοή σε αυτό το αφιέρωμα. Η αποψινή εκδήλωση, όπως κάθε δράση του Λυκείου μας είναι καρπός μίας κοινής προσπάθειας.[…] Ένα μεγάλο ευχαριστώ από καρδιάς στην κ. Ευαγγελία Χαραλάμπους, γενική γραμματέα του Λυκείου, που με τη δυνατή γραφή της ένωση την ιστορία 200 χρόνων της πόλης με το ιερό πρόσωπο της μητέρας. Στην κ. Ειρήνη Δράκου, ειδική γραμματέα του Λυκείου, που σκηνοθέτησε την παράσταση και μετέτρεψε τις λέξεις και τα συναισθήματα σε εικόνες».
Μία πόλη που γεννήθηκε από την ανάγκη να ριζώσει στα σπλάχνα της η ομορφιά
Για το έργο μίλησε και η συγγραφέας και γενική γραμματέας του Λυκείου, Λίτσα Χαραλάμπους, η οποία ανέπτυξε το σκεπτικό που αναπτύσσεται στο έργο λέγοντας: «Αν μπορούσε μία καρέκλα, άλλοτε γεμάτη, άλλοτε άδεια, μα ποτέ ξεχασμένη, ίδια σε όλες τις εποχές, αν μπορούσε να μιλήσει θα σας έλεγε ιστορίες. Μέσα από αυτές τις μικρές ανθρώπινες ιστορίες, ξετυλίγεται ένα ταξίδι 200 χρόνων. Μία παλιά καρέκλα γίνεται σύμβολο μνήμης, γίνεται μάρτυρας του χρόνου, γιατί η ιστορία μιας πόλης γράφεται με γεγονότα και με τις καρδιές εκείνων που την κράτησαν ζωντανή. Μέσα σε κάθε άνθρωπο στο διάβα των χρόνων υπάρχει πάντα μία μορφή: Η Μάνα. Αφορά ιστορίες ανθρώπων που έφτασαν εδώ κυνηγημένοι με μπόγους στους ώμους και τη θάλασσα πίσω τους και εκεί όπου υπήρχε μόνο γη και θάλασσα άρχισαν να χτίζουν μία πόλη, πάνω της στάθηκαν γυναίκες που δεν γνώριζαν η μία την άλλη και όμως μοιάζουν. Ιστορίες μανάδων που κράτησαν τα παιδιά τους όρθια όταν η ζωή έγινε δύσκολη. Θα δείτε, κυρίες και κύριοι, απόψε μάνες που έφυγαν χωρίς να ξέρουν αν θα φτάσουν, μάνες που έμειναν και έχτισαν, μανάδες που δούλεψαν στα εργοστάσια, έμαθαν τα παιδιά γράμματα, έχασαν πατρίδες, άντεξαν την πείνα, έζησαν με συντροφιά τα καράβια. Κάθε μία άφησε εδώ ένα κομμάτι της ζωής της και έτσι σιγά, σιγά γεννήθηκε και μεγάλωσε η πόλη που σήμερα λέγεται Ερμούπολη, μία πόλη που γεννήθηκε από την ανάγκη να ριζώσει στα σπλάχνα της η ομορφιά, που χτίστηκε με χέρια, με αγκαλιές, με ψωμί που μοιράστηκε, με νανουρίσματα, που ακούστηκαν μέσα στη σιωπή. Διακόσια χρόνια τώρα η μάνα είναι η αρχή και το τέλος. Ο θεμέλιος λίθος, που δεν φαίνεται αλλά κρατά τα πάντα. Απόψε θα δείτε ιστορίες που κανένα βιβλίο δεν γράφει για την προσωπική ζωή τους αλλά οι ιστορίες αυτές χαράχτηκαν σε χέρια, σε μάτια, σιωπές και σε καρδιές που άντεξαν. Θα τη δείτε να περνά μέσα από το χρόνο, να αλλάζει ρούχα, να αλλάζει εποχές, με την ίδια ψυχή πάντα και ίσως κάπου μέσα σε αυτές τις εποχές να αναγνωρίσετε τη δική σας μητέρα».
Η κ. Χαραλάμπους, μέσα από αυτό το έργο, χώρισε την ιστορία της πόλης σε έξι περιόδους και αντιστοίχησε αυτές τις περιόδους με τις αντίστοιχες θεατρικές πράξεις του έργου κάνοντας ειδική αναφορά στη μάνα των πρώτων οικιστών – εκεί παρουσιάζεται πρώτη φορά και η καρέκλα, φτιαγμένη από ό,τι απέμεινε από τη βάρκα, που έφερε την οικογένεια στη Σύρο – στη μάνα των εργοστασίων, αλλά και εκείνη της αστικής τάξης, που προέρχονται από δύο διαφορετικούς κόσμους και όμως βρίσκουν κοινή γλώσσα πάνω στη μητρότητα, στη μάνα της προσφυγιάς, μία φιγούρα ξεριζωμένη, που βρίσκει τη δύναμη να ξανά αρχίσει από το μηδέν για τα παιδιά της, στην μαρτυρική φιγούρα της μάνας της κατοχής, που μας θύμισε τις πιο μαύρες στιγμές της ιστορίας της πόλης μας, τότε που 8000 συριανοί χάθηκαν από το λιμό, στη μάνα και τη γυναίκα του ναυτικού, που ζει μέσα στην αναμονή και τη λαχτάρα, για την τύχη είτε του συντρόφου, είτε του παιδιού της, σε αυτό το σημείο, όπως και στο κομμάτι που αφορά την προσφυγιά η κ. Χαραλάμπους δίνει και μία αυτοβιογραφική νότα στο έργο και τέλος στη σύγχρονη μάνα, τη μάνα που δεν προλαβαίνει, εκείνη που δεν είναι αντιμέτωπη τόσο με την επιβίωση, όσο με το στίβο της ποιότητας ζωής και εκείνη που εν τέλει δίνει τη σκυτάλη στη νέα μάνα, αυτή του αύριο, αυτή διαμορφώνεται τώρα και εν τέλει την Ερμούπολη που έρχεται. Η καρέκλα, που αποτέλεσε το κεντρικό σημείο αναφοράς της παράστασης και ήταν το μοναδικό σκηνικό καθόλη τη διάρκεια φιλοτεχνήθηκε ειδικά για την παράσταση από το γνωστό για τις δημιουργίες του καλλιτέχνη, Ζαννή Ρούσσα, ο οποίος εμπνεόμενος από την ιστορία της κ. Χαραλάμπους έφτιαξε μία καρέκλα φτιαγμένη από κομμάτια βάρκας, αξιοποιώντας ένα κομμάτι λαγουδέρας και άλλα τμήματα σκάφους. Στο θεατρικό εμφανίστηκαν οι ηθοποιοί Χαριτίνη 
Κιρλή, Νίκος Ραγκούσης, Σταύρος Γιαννακόπουλος, Λίτσα Παππά-Μάνη, Μαρία Ίρση, Αργυρώ Πανταζή, Μύριαμ Μαραγκού, Άλκης Κόλλιας, Ματίνα Ψάλτη, Σπύρος Νικολάου, Άννα Βαρθαλίτου, ΠέγκυΤσαλκάνη. Μουσικά η παράσταση πλαισιώθηκε από το Νίκο Απέργη, τον Απόστολο Μάρη, τον Ιορδάνη Γυμνόπουλο και το ΜαθιοΞεπατεράκη. Την εκδήλωση με την παρουσία τους τίμησαν ο δήμαρχος, Αλέξης Αθανασίου, η αντιδήμαρχος Πολιτισμού, Θωμαή Μενδρινού, ο αντιδήμαρχος Οικονομικών, Δημήτρης Κοσμάς, ο πρώην πρόεδρος του Δημοτικού Συμβουλίου και ανεξάρτητος δημοτικός σύμβουλος Μάνθος Μανθόπουλος, ο π. Κωνσταντίνος Κοντός, ο π. Βασίλειος Φρατζίσκος και πολλοί άλλοι.
