Ήταν το 17ο αιώνα (!), όταν ο Ρενέ Ντεκάρτ –Καρτέσιο τον γνωρίσαμε στα σχολειά – είπε το γνωστό (σε όσους το θυμούνται) «Σκέφτομαι, άρα υπάρχω!» Από τότε πέρασαν …μερικοί αιώνες και η φράση του Γάλλου φιλόσοφου και μαθηματικού, όχι μόνο ξεχάστηκε, αλλά σταδιακά μεταλλάχτηκε παίρνοντας κατά καιρούς πολλές «μορφές» και ερμηνείες, κατά πώς …βόλευε τον καθένα μας!
Άλλος ισχυρίζεται «βρίσκω δουλειά, αμείβομαι, άρα υπάρχω»! Άλλοι, ωστόσο, δεν αρκούνται σ’ αυτό και επιμένουν «ανεβαίνω ιεραρχικά, βρίσκω διευθυντικές καρέκλες να καθήσω, άρα καλώς υπάρχω!» Κάποιοι, πάλι, επιμένουν: «Γίνομαι …όμορφος ή γίνομαι πλούσιος, άρα υπάρχω»! Υπάρχουν κι εκείνοι που θέτουν σκοπό τους να …μας σώσουν και γι’ αυτό μας καλούν να τους ψηφίσουμε και μετά …έχει ο Θεός (κι ας μην τον …ψηφίζουμε, αλλά τον αψηφούμε)! Με άλλα λόγια, μην τους είδατε, μην τους απαντήσατε! Καλή ώρα σαν τους τέσσερις «δικούς μας» που σε χαρές και τα πανηγύρια συμμετέχουν στο πλάι μας, αλλά στα δύσκολα και τις πραγματικά μεγάλες ανάγκες, είτε σφυρίζουν …κλέφτικά είτε απλώς χειροκροτούν για να μη χάσουν τη θεσούλα τους! («Κρατώ τη θεσούλα μου –και τα προνόμιά μου- άρα καλώς υπάρχω!»)
Υπάρχουν, βέβαια, κάποιοι που δεν κάνουν τίποτα, δε λένε τίποτα, δεν ζητούν τίποτα, «απλώς …υπάρχουν» κι ας τρέξουν άλλοι γι’ αυτούς! (Το περίεργο είναι, πως συχνά πολλοί από αυτούς «κερδίζουν» περισσότερα από όλους τους προηγούμενους!
Η πλειοψηφία, ωστόσο, των ανθρώπων στις μέρες μας, στην μετά-εποχή των ΜΜΕ και της πληροφορίας, των Μέσων Κοινωνικής Δικτύωσης, των ηλεκτρονικών υπολογιστών και κυρίως της Τεχνητής Νοημοσύνης, ακολουθούν πιστά το δόγμα «καταναλώνω, άρα υπάρχω»! Μπορεί η πρόοδος των επιστημών να βοήθησε στην εξέλιξη μέχρι …τελειότητας της παραγωγής των απαραίτητων για τη ζωή μας αγαθών, ωστόσο η ολοένα και μεγαλύτερη ανάγκη κατανάλωσης προϊόντων για την ικανοποίηση των ασταμάτητα αυξανόμενων απαιτήσεων του ΕΓΩ μας, έχει ως αποτέλεσμα ο σύγχρονος άνθρωπος –τον έχουν πει «homocatanaloticus»- να νιώθει συνεχώς ανικανοποίητος και σε ένα βαθμό …δυστυχής! Δεν έχει καμιά σημασία, εάν αυτά που νιώθει ότι του λείπουν δεν είναι απολύτως αναγκαία, αλλά απλώς «συμπληρωματικά» της καθημερινότητάς του! Εξάλλου, αυτός ήταν και παραμένει ο λόγος ύπαρξης της «διαφήμισης»: «Να μας πείσει «πόσο έχουμε ανάγκη» κάποια προϊόντα, γι’ αυτό και πρέπει το δίχως άλλο να τα αγοράσουμε!» Πόσες φορές δεν πεισθήκαμε και αγοράσαμε προϊόντα, για τα οποία αργότερα συνειδητοποιήσαμε ότι μας είναι …περιττά!
Για ποιο λόγο, νομίζετε, ξεκινούν δυο μήνες πριν από τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά οι διαφημίσεις σε τηλεόραση και άλλα Μέσα Μαζικής «Ενημέρωσης»; Γιορτές έρχονται, μας θυμίζουν! Αλλοίμονο, αν το ξεχάσουμε! Μικροί και μεγάλοι στημένοι και συχνά σαν αποχαυνωμένοι ονειρευόμαστε την ώρα που θα «ορμήσουμε» στα καταστήματα -μικρών και μεγάλων πόλεων- για τα δώρα που θα δώσουμε και θα πάρουμε! Για να διαλέξουμε ποιο θα προτιμήσουμε, δεν χρειάζεται να σπάμε το κεφάλι μας! Υπάρχουν οι «άλλοι» που …σκέφτονται, πριν από μας για μας! Εμείς απλώς αφήνουμε στην άκρη κάποιες άλλες ανάγκες μας και –αλλάζοντας τις προτεραιότητές μας- κάνουμε τις αγορές μας «χαρούμενοι» και «ικανοποιημένοι» που …γιορτάζουμε σφίγγοντας στις αγκαλιές μας, όχι τα αγαπημένα μας πρόσωπα στα οποία ευχόμαστε «Καλά Χριστούγεννα», αλλά τα δώρα που πρόσκαιρα θα μας δώσουν τη «χαρά» που μας λείπει τον υπόλοιπο χρόνο!
Για κάλαντα, φάτνες, τρεις μάγους, Βηθλεέμ, αγγέλους και χριστουγεννιάτικα τραγούδια θα μιλάμε;
Τα «κάλαντα» -για κάθε …πιστό «homocatanaloticus»- είναι πλέον:
«Καταναλώνω, άρα υπάρχω!
Να ‘μαι καλά, να αγοράζω!
Λεφτά αν δεν έχω τώρα να φάω,
δώρα θα πάρω κι ας τα χρωστάω!»
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
