Έφυγε από τη ζωή η γυναίκα που ήθελε να αλλάξει τον κόσμο με βιβλία επειδή πίστευε ότι τα βιβλία είναι πόρτες για να ανοίξεις και να δεις τον κόσμο. Σε βοηθούν να αναπτύξεις ιδέες και συναισθήματα.
“Η Μυρσίνη Ζορμπά υπήρξε σπουδαία προσωπικότητα που τίμησε με το πέρασμά της από τη Σύρο, το βιομηχανικό μας μουσείο το οποίο υπηρέτησε πιστά ως διευθύντρια με τις καινοτόμες και πρωτοποριακές ιδέες της . θα τη θυμόμαστε ως μια γυναίκα που πέρασε μια ζωή γεμάτη αγώνες για την δημοκρατία και τα ανθρώπινα δικαιώματα. Μια γυναίκα με βαθιά γνώση που λάτρεψε και υπηρέτησε όσο λίγοι το βιβλίο αλλά και τον πολιτισμό γενικότερα» δήλωσε φανερά συγκινημένος στο logotypos.gr ο πρώην δήμαρχος Σύρου Ερμούπολης Γιάννης Δεκαβάλλας καθώς επί των ημερών του αυτή η σπουδαία προσωπικότητα είχε διατελέσει Διευθύντρια του Βιομηχανικού Μουσείου Ερμούπολης αφήνοντάς μας πολύτιμη παρακαταθήκη. Γι αυτό μας τιμάει που είχε υπηρετήσει σ’ αυτόν το ναό πολιτισμού για δύο περίπου χρόνια.
Η Μυρσίνη Ζορμπά που υπήρξε Υπουργός Πολιτισμού, Ευρωβουλευτής, πρώτη Διευθύντρια του Εθνικού Κέντρου Βιβλίου και Εκδότρια έφυγε από τη ζωή το βράδυ της περασμένης Πέμπτης μετά από πολύχρονη μάχη με την επάρατη νόσο.
Η είδηση του θανάτου της έγινε γνωστή ψηφιακά στον προσωπικό της λογαριασμό μέσα από ένα υπέροχο δικό της τελευταίο κείμενο που κοινοποίησε ο πιο δικός της άνθρωπος: Ο καθηγητής και συγγραφέας Αντώνης Λιάκος.
«Η λέξη που ταιριάζει σε αυτόν τον σύντομο ορίζοντά μου είναι η ανυπαρξία. δεν περιγράφεται, γιατί είναι ένας ου τόπος, ου χρόνος. την περασμένη εβδομάδα στη συζήτηση με τον γιατρό κατάλαβα ότι διακόπτουμε τις χημειοθεραπείες, δεν είχαν αποτέλεσμα, και ότι δεν υπάρχουν εναλλακτικές. επομένως η ανυπαρξία είναι αυτό που εκφράζει καλύτερα, που διατυπώνει με μεγαλύτερη ακρίβεια αυτό που έρχεται. βέβαια όλο το διάστημα, εδώ και έναν χρόνο, μέσα από τη συμπίεση, που διαρκώς μεγαλώνει, τον χρόνο που η κλεψύδρα του αδειάζει, διογκώνεται ο φόβος, που στην αρχή είχε μερικές χαραμάδες, κάποιες ελπίδες, μερικά ίσως πιθανόν, και σιγά- σιγά ο φόβος καταλαμβάνει όλον τον υπάρχοντα χρόνο και είναι τόσο απόλυτος που πια δεν φοβάσαι, γιατί δεν υπάρχει μέσα σε αυτό κάτι που να κινείται, να έχει μία ροή. υπάρχει μόνο αυτό που ζεις και που από τη μία μεριά είναι σκοτεινό και δυσοίωνο, μια δυστοπία, από την άλλη είναι η πραγματική ζωή, αυτό το κάθε μέρα, που το επιμελείσαι, το φροντίζεις. το φαγητό, το διάβασμα, ο καιρός έξω από το παράθυρο, τα ωραία λουλούδια, οι φίλοι, οι επικοινωνίες οι συζητήσεις, τα ενδιαφέροντα πάνω απ’ όλα, η δύναμη των ιδεών που δεν σταματάει να υπάρχει και που καταφέρνει να εξακτινωθεί πέρα από χρόνο. επομένως υπάρχουν οι δύο πλευρές και η ζωή είναι αυτή που κερδίζει την καθημερινότητα, οπότε αυτός ο συμπαγής όγκος του φόβου μένει εκεί, παγωμένος και παγιωμένος και σου επιτρέπει να ζήσεις αυτό που ζεις. πιο πέρα, σηκώνοντας το βλέμμα, η ανυπαρξία είναι το πιο ρεαλιστικό… είναι λίγο αστείο βέβαια, καμία ανυπαρξία δεν είναι ρεαλιστική, παρά μόνο άμα τη βλέπεις απ’ έξω και εγώ τη βλέπω από πολύ κοντά πια.»
Αυτό το γενναίο κείμενο έγραψε η Μυρσίνη Ζορμπά δίνοντας δείγμα του σπουδαίου χαρακτήρα της.
Για το θάνατό της δηλώσεις έκανε και η Αντιδήμαρχος Πολιτισμού Αλίκη Λεονταρίτη : «Μια δραστήρια γυναίκα που διετέλεσε και διευθύντρια του Βιομηχανικού Μουσείου Ερμούπολης τη χρονική περίοδο 2008-2009 συνδέοντας εμπνευσμένα την εσωτερική δύναμη της βιομηχανικής μας κληρονομιάς με την ορθολογική διαχείριση του μουσειακού χώρου , την επιμέλεια και παρουσίαση πρωτοποριακών δράσεων και εκθέσεων. Το όραμά της η Μυρσίνη Ζορμπά συνόψιζε ως εξής: «ο σύγχρονος πολιτισμός με επάρκεια να κοιτάξει προς το παρελθόν που είναι η πολιτιστική κληρονομιά και με μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, διορατικότητα και γνώση της ιστορίας μας να κοιτάξει προς το μέλλον, προς τους νέους ανθρώπους, την κοινωνία». Καλό της ταξίδι προς το αιώνιο φως
Μικρό Βιογραφικό:
Η Μυρσίνη Ζορμπά γεννήθηκε στην Αθήνα το 1949, σπούδασε στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών και ολοκλήρωσε το μεταπτυχιακό της στη Φιλοσοφία του Δικαίου στο Πανεπιστήμιο Ρώμης ως υπότροφος της Ιταλικής Κυβέρνησης. Η διδακτορική της διατριβή έχει τίτλο «Η κρατική πολιτική για το βιβλίο» (Πάντειο Πανεπιστήμιο, 1992).Δίδαξε θεωρία και πολιτική του πολιτισμού στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και στο Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο. Ίδρυσε την εθελοντική οργάνωση «Δίκτυο για τα Δικαιώματα του Παιδιού» με ιδιαίτερη δραστηριότητα στα προσφυγόπουλα, για τα οποία δημιούργησε και το πρώτο σχολείο το καλοκαίρι του 2015. Το 2022 το Πανεπιστήμιο Ρώμης La Sapienza την τίμησε ως διακεκριμένη απόφοιτό του και έδωσε το όνομά της στο Laboratorio di Studi Neogreci του Τμήματος Ευρωπαϊκών, Αμερικανικών και Διαπολιτισμικών Σπουδών.
Αντιστάθηκε στη δικτατορία ως μέλος του ΠΑΜ, της Ελληνοευρωπαϊκής Κίνησης Νέων και της πρώτης έκδοσης του Αντί. Υπήρξε συνιδρύτρια του εκδοτικού οίκου Οδυσσέας μετέφρασε και έκανε γνωστά στην Ελλάδα τα έργα του Γκράμσι. Στη Μεταπολίτευση ήταν μέλος του ΚΚΕ εσωτερικού, της Κ.Ε. της ΕΑΡ και της κίνησης «Πολιτεία». Το 2000-2004 εξελέγη μέλος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, με το ΠΑΣΟΚ, και συμμετείχε στην Ευρωπαϊκή Σοσιαλιστική Ομάδα και στην Επιτροπή Πολιτισμού του Ευρωκοινοβουλίου. Το 2008-9 ήταν διευθύντρια του Βιομηχανικού Μουσείου Ερμούπολης και σχεδίασε τον εκσυγχρονισμό και τον ανασχεδιασμό του. Το 2009-2015 διαδέχτηκε τον Νίκο Θέμελη ως διευθύντρια του πολιτικού γραφείου του πρώην Πρωθυπουργού Κώστα Σημίτη. Το 2018 κλήθηκε από τον Αλέξη Τσίπρα να αναλάβει Υπουργός Πολιτισμού. Είναι συγγραφέας του βιβλίου Πολιτική του Πολιτισμού – Ευρώπη και Ελλάδα στο δεύτερο μισό του 20ού αιώνα και Ανδρέας Παπανδρέου, πολιτισμικό πορτρέτο. Το συγγραφικό της έργο περιλαμβάνει άρθρα σε ξένα και ελληνικά επιστημονικά περιοδικά, καθώς επίσης στον ελληνικό περιοδικό και ημερήσιο τύπο. Ετοιμάζεται για έκδοση: Σημειώσεις από την Εποχή των Προσδοκιών.
