ΜΕΡΕΣ γιορτινές. Αγάπης και προσφοράς. Καιρό τώρα με τριβελίζει το θέμα της προβολής του ως παράδειγμα προσφοράς και αγάπης στον συνάνθρωπο και όλο το αναβάλλω, το συζητώ με τους δικούς μου, το σχολιάζω, το πλαγιοκοπώ.

ΩΣΤΟΣΟ αυτό τον καιρό που δύει η προβολή των 100 χρόνων από την Μικρασιατική καταστροφή και είναι νωπές οι μνήμες από εκδηλώσεις που πρόβαλλαν μητέρες να μισοσκεπάζουν στα μνήματα  τα παιδιά τους για να σωθούν από του Τσέτη το μαχαίρι και να τον περιμένουν οι ίδιες να τους πάρει τη ζωή -αντί αυτών- δεν μπορώ να προσπεράσω την έννοια της αγάπης.

ΟΙ εικόνες, οι ήχοι, οι στοχασμοί μιλούν για τη δύσκολη προσφορά της αγάπης, για τη συνύπαρξη βαρβάρων και πολιτισμένων, για το λαό και τις κυβερνήσεις, για πλούσιους και πένητες, για τη ζωή που αναδεικνύει δύσκολες καταστάσεις και πάθη και που προσπερνά εντέλει τις κακίες και σκεπάζει και παρηγορεί.

ΌΛΟΙ κάτι δίνουν. Και στο τέλος, με θανάτους και με απουσίες, οι νοσογόνες καταστάσεις σκορπούν,  οι άνθρωποι επιστρέφουν με πληγές  στην καθημερινότητά τους. Σαν αεράκι η ζωή.

ΑΠΟ την άλλη, ένα βιβλίο που διάβασα του πολωνού Ζίγκμουντ Μπάουμαν  αυτού του αναρχικού ανθρωπιστή, σπουδαίου διανοητή και στοχαστή της ηθικής και της αγάπης ο οποίος συνοψίζει ότι η αποδοχή του κανόνα «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν» είναι η θεμελιώδης πράξη της ανθρωπότητας.

ΜΙΑ πράξη που χρειάζεται άλμα αποφασιστικό, διά του οποίου ο κάθε άνθρωπος μπορεί να έχει τη δύναμη αυτού του ιδανικού όπου η αγάπη νικά κάθε δυσκολία και συμβάλλει στην εξέλιξη της ανθρωπότητας.

ΆΡΑΓΕ αποδεχόμαστε σήμερα τον «αφύσικο αυτόν» κανόνα της αγάπης;

ΠΟΙΟΣ μπορεί να αγαπά τον πλησίον του όπως τον εαυτό του;

ΠΟΙΟΣ  τολμά να μιλήσει δημοσίως γι’ αυτήν την αγάπη αν δεν είναι ιερέας;

ΑΓΑΠΗ σημαίνει “χάρισμά σου”,  υποχρέωση, συνήθεια,  ηθική ευθύνη.

ΠΟΣΟ ντεμοντέ στην εποχή της ανθρωποφαγίας ακούγονται τα παραπάνω όταν οι άνθρωποι δε νιώθουν έτοιμοι να δώσουν στους άλλους, και αντιμετωπίζουν τη ζωή με γνώμονα την προσωπική επιτυχία με αποτέλεσμα ο καθένας να ζει μόνο για τον εαυτό του!

Ο πολωνός στοχαστής μέσα από παραθέσεις  σύγχρονων συγγραφέων όπως ο Καντ, ο Φρόιντ, ο Γιούνγκ, ο Χούσερλ υποστηρίζει ότι για να ανθήσουν οι άνθρωποι πρέπει να δείχνουν ο ένας στον άλλον, ενσυναίσθηση .

Ο ένας να προσφέρει χώρο στον άλλον, να τον  συμπονά. Και έτσι και οι δυο μαζί να ανθούν μέσα από την φαινομενικά αφύσικη ηθική επιταγή «αγάπα τον πλησίον σου ως σεαυτόν».

ΑΠΟ τη μια πλευρά η φιλοσοφία του Μπάουμαν  και από την άλλη η υπόμνηση της απλοϊκής αδιαπραγμάτευτης προσφοράς της Μικρασιάτισσας μάνας.

ΤΟ αληθινό επομένως νόημα της χριστουγεννιάτικης γιορτής δεν εκτίθεται σε στολισμένες βιτρίνες, δεν διαφημίζεται καταιγιστικά στην τηλεόραση ούτε μπορεί να αγοραστεί, ακόμα κι αν είχε κανείς όλα τα λεφτά του κόσμου.

ΕΚΕΙΝΟΙ όμως που μπορεί να μην έχουν όλα τα λεφτά του κόσμου αλλά έχουν πολλά χρήματα δίνουν αγάπη στον πλησίον;  Είναι δωρητές;

ΣΤΗΝ εποχή μας όπου  η αντίληψη της σημερινής προσφοράς ξεδιπλώνεται μέσα σε μια ολοένα πιο αδρανή κοινωνία με ξεθωριασμένες  διαχρονικές αξίες, έχουμε Αρχέλαους όπως ο Βασιλιάς Αρχέλαος Α΄ της Μακεδονίας που παρείχε ξυλεία στην Αθήνα και έλαβε τους τίτλους του Προξένου και του Ευεργέτη στο 407/6 π.Χ.(!)  από τον δήμο;

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΜΕ την -με βαθιές ρίζες – παράδοση που αφορά την πρακτική των υψηλού επιπέδου και πλούσιων ατόμων, που διένειμαν μέρος του πλούτου τους στην κοινότητα;

ΝΑΙ. Υπάρχουν.

ΑΦΟΡΜΗ για αυτήν την αναφορά που με «γυρόφερνε» καιρό  είναι ο  κ. Αθανάσιος Μαρτίνος και η τυχαία εικόνα μιας ακόμη πινακίδας, στο Λαϊκό  Νοσοκομείο αυτή τη φορά που πληροφορεί ότι «Η πτέρυγα ανακαινίστηκε το 2022 Δωρεά Αθανασίου και Μαρίνας Μαρτίνου…»

ΌΠΟΥ κι αν σταθεί κανείς στην Ελλάδα θα συναντήσει και μια ευεργεσία της οικογένειας Μαρτίνου. Είναι εκείνη η οποία συνεχίζει τα δείγματα μεγαλοψυχίας και  γενναιοδωρίας της ελληνικής ψυχής που έχει μεγαλουργήσει ανά τους αιώνες.

Ο εφοπλιστής Θανάσης Μαρτίνος χαμογελά συχνά. Ανοιχτόκαρδα. Οικεία. Καλοσυνάτα. Τον κοιτάζεις και νιώθεις πως είναι ένας δικός σου άνθρωπος. Δεν εκπλήσσεσαι όταν διαπιστώνεις ότι έχει αναπτύξει σημαντικότατη κοινωνική δράση στον τομέα της φιλανθρωπίας, βελτιώνοντας με παρεμβάσεις του την ποιότητα ζωής των συνανθρώπων του.

Η αστική μη Κερδοσκοπική Εταιρεία Πολιτιστικού και Κοινωφελούς Έργου ΑΙΓΕΑΣ ιδρύθηκε το 2015, για να στεγάσει τη μακροχρόνια κοινωφελή δράση του ιδίου και της συζύγου του με πόρους από την ναυτιλιακή επιχειρηματική του δραστηριότητα.

ΜΙΑ προσφορά που αφορά στην υγεία με αναβάθμιση υποδομών, κτιριακών εγκαταστάσεων, εξοπλισμό εργαστηρίων με υπερσύγχρονα ιατρικά μηχανήματα και κατασκευή ιατρείων, εξοπλισμό φορητών μηχανημάτων, ανακαίνιση Τμημάτων Επειγόντων Περιστατικών, δημιουργία παιδότοπων και σταθμού θηλασμού μητέρων σε Κέντρο Φιλοξενίας προσφύγων στη Θεσσαλονίκη, ολοκληρωμένη μελέτη και εγκατάσταση συστήματος πυροπροστασίας στην Παιδική Κατασκήνωση Ιεράς Μητρόπολης Νίκαιας κλπ.

ΑΚΟΜΗ δωρεές στην εκπαίδευση με οικονομική ενίσχυση σχολείων, χορήγηση υποτροφιών, αλλά και ανακαινίσεις Ανωτάτων Ιδρυμάτων.

ΠΡΟΣΦΕΡΕΙ στον πολιτισμό, στην χριστιανική παράδοση, εντός και εκτός της ελληνικής επικράτειας.

Ο ΑΙΓΕΑΣ επιλέγει την αλληλεγγύη σε μια δύσκολη περίοδο που διανύει η χώρα και ανταποκρίνεται καθημερινά σε αιτήματα που αφορούν ανάγκες της κοινωνίας. Έχει προβεί σε πολλές δωρεές για τη συντήρηση αλλά και την κατασκευή πολλών εκκλησιών, σε διάφορες μητροπόλεις της Ελλαδικής Εκκλησίας καθώς και στο Οικουμενικό Πατριαρχείο.

ΑΞΙΖΕΙ να σημειωθούν και οι  δωρεές του κ. Μαρτίνου σε Αστυνομικές  και Πυροσβεστικές Υπηρεσίες.

ΤΑ παραπάνω είναι μερικές ενδεικτικές αναφορές του φιλανθρωπικού έργου του.

ΕΜΕΙΣ εδώ στη Σύρο τον θεωρούμε κορυφαία προσωπικότητα ουμανισμού.

ΤΟΝ έχουμε ανακηρύξει Μέγα Ευεργέτη της Ιεράς Μητροπόλεως και Επίτιμο Δημότη του Δήμου Σύρου- Ερμούπολης.

ΕΙΝΑΙ ο μεγάλος προστάτης μας. Απαντοχή κάθε μεγάλης δυσκολίας.

ΔΕΝ υπάρχει τομέας υγείας, παιδείας, εκκλησίας που να μη φέρει την υπογραφή της φιλανθρωπίας του.

ΈΧΕΙ αγκαλιάσει τους κατοίκους της πρωτεύουσας του νομού με αγάπη από την πρώτη στιγμή.

ΚΑΙ οι κάτοικοι κάθε χρόνο στον εορτασμό της Αγίας Παρασκευής  συρρέουν στον ιερό ναό του οποίου είναι Προνοιάρχης τόσο για να προσκυνήσουν ακόμη και μέχρι τις 12 τα μεσάνυχτα, όσο και για να τον ευχαριστήσουν με τον τρόπο τους.

ΑΥΤΟΣ ο γενναίος κατακτητής των μακρυσμένων ταξιδιών και των γαλάζιων πόντων με χρήματα της εταιρείας του «επουλώνει» πληγές,  βελτιώνει την ποιότητα  ζωής συνανθρώπων μας υγιών και αρρώστων, κτίζει εκκλησίες, σχολεία, νοσοκομεία, σώζει από βέβαιο θάνατο αστέγους όταν άλλοι τους διώχνουν γιατί «χαλούν» τη βιτρίνα των περιοχών τους, αναπαλαιώνει και ανεγείρει μνημεία, κατασκευάζει  δρόμους και πάρκα, προσφέρει οικονομική βοήθεια σε δήμους και περιφέρειες προκειμένου να παραχθεί σημαντικό έργο για τους πολίτες ενώ τον περιμένουν προς διεκπεραίωση καθημερινά χιλιάδες νέα αιτήματα.

ΘΕΩΡΕΙΤΑΙ ένας από τους μεγαλύτερους ευεργέτες του Πατριαρχείου της Κωνσταντινούπολης.

ΤΟ μήνυμα των Αγίων ημερών λοιπόν  προέρχεται μέσα από το αθόρυβο έργο του κ. Αθανάσιου Μαρτίνου τον οποίο επί ματαίω κανείς θα συναντήσει  σε κοσμικές εκδηλώσεις και… γκαλά.

ΜΕ φανερή την προσπάθειά του να αποφύγει τα φώτα της δημοσιότητας εμφανίζεται σε χώρους που είναι αρωγός και χρειάζεται να τιμηθεί.

ΔΙΟΙΚΗΤΗΣ του Αγίου Όρους από τον Οκτώβριο του 2019,  Άρχων Οφφικίαλος του Οικουμενικού Πατριαρχείου, τίτλος που του απονεμήθηκε το 2017 από τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο όπου ανακαίνισε εκ βάθρων τον ιερό ναό του Αγίου Δημητρίου στην Πρίγκηπο.

ΑΚΟΜΗ τιμήθηκε , με τον Μεγαλόσταυρο του Αποστόλου Μάρκου του Πατριαρχείου Αλεξανδρείας από τον Πατριάρχη Θεόδωρο το 2015.

ΑΛΛΑ και βραβευμένος το 2019 από τον Πρόεδρο της Δημοκρατίας κ. Προκόπη Παυλόπουλο με το Χρυσό Μετάλλιο του Εθνικού Ευεργέτη Ευαγγέλου Ζάππα, για να αναφερθούν οι κορυφαίες ως τώρα διακρίσεις του.

ΟΙ ευεργεσίες του με ταπεινό τρόπο αποτελούν για εκείνον στάση ζωής. Φιλοσοφία που συνυπάρχει με αυτήν του Μπάουμαν.

ΕΚΕΙ, και το περίλαμπρο οικοδόμημα ανθρωπιάς που έχει χτίσει και δικαίως η κοινωνία μας – στην οποία έχει υπονομευθεί η αξία του ανθρωπιστικού αυτού ιδανικού –   τον έχει αναγορεύσει  σε κορυφαίο ευεργέτη της, μιας και οι άνθρωποι χρειάζονται περισσότερο από ποτέ να αλλάξουν στάση και να επαναπροσδιορίσουν τη σημασία της αγάπης.