Σήμερα, 70 χρόνια μετά τον καταστροφικό σεισμό του 1956, δεν τιμούμε μόνο τη μνήμη μιας τραγωδίας. Τιμούμε τη δύναμη ενός λαού που αρνήθηκε να εγκαταλείψει τον τόπο του.
Μέσα από τα χαλάσματα γεννήθηκε η ελπίδα. Άνθρωποι που γνώρισαν τη φτώχεια, την πείνα, τη σκληρή αγροτική ζωή, την ξενιτιά και τις στερήσεις δεν λύγισαν. Με πίστη, αξιοπρέπεια και αδιάκοπο μόχθο ξανασήκωσαν τη Σαντορίνη στα πόδια της. Έχτισαν σπίτια, οικογένειες, επιχειρήσεις και, τελικά, έναν τόπο που σήμερα θαυμάζει ολόκληρος ο κόσμος.
Αυτό δεν έγινε από μόνο του. Δεν ήταν θέμα τύχης. Ήταν αποτέλεσμα ανθρώπων που δούλεψαν ακούραστα, που θυσίασαν πολλά και που πίστεψαν ότι τα παιδιά τους άξιζαν ένα καλύτερο αύριο.
Γι’ αυτό και σήμερα οφείλουμε να θυμόμαστε πως τίποτα δεν είναι δεδομένο. Η επιτυχία της Σαντορίνης δεν είναι αυτονόητη. Κερδήθηκε με ιδρώτα, επιμονή και αμέτρητες θυσίες. Και ακριβώς γι’ αυτό έχουμε όλοι ευθύνη να τη διαφυλάξουμε.
Δεν θέλουμε να γυρίσουμε πίσω. Δεν θέλουμε να ξεχάσουμε από πού ξεκινήσαμε. Θέλουμε μια Σαντορίνη που θα συνεχίσει να προοδεύει με σεβασμό στην ιστορία της, στους ανθρώπους της και στη μοναδική της ταυτότητα. Μια Σαντορίνη που θα παραδώσουμε στις επόμενες γενιές καλύτερη από αυτή που παραλάβαμε.
Ως Πρόεδρος της Ένωσης Ξενοδόχων Σαντορίνης, αισθάνομαι ότι έχουμε χρέος όχι μόνο να θυμόμαστε, αλλά και να πράττουμε. Να υπερασπιζόμαστε τον τόπο μας, να εργαζόμαστε με ενότητα και υπευθυνότητα και να μην επιτρέψουμε ποτέ να χαθεί ό,τι χτίστηκε με τόσο μεγάλο κόστος μακριά από τις σειρήνες κατά του τόπου μας έξω από καταστροφικές λογικές και δήθεν λέξεις και λογικές «υπερτουρισμου»
Αυτό είναι το πραγματικό νόημα της σημερινής επετείου. Η μνήμη να γίνεται δύναμη. Η ιστορία να γίνεται ευθύνη. Και η ευθύνη να γίνεται πράξη για το μέλλον της Σαντορίνης.
