Μόνο χαρά και ενθουσιασμό εισπράξαμε από όσους μας μίλησαν΄, με αφορμή τη μετατροπή του Λαδόπουλου σε πολιτιστικό χώρο.
Εύλογο είναι άλλωστε, αφού πρόκειται για ένα κτίριο ιστορικό και εμβληματικό, που δεσπόζει στο σημείο που βρίσκεται ακόμα και αν έχει μείνει μία σκιά από αυτό που ήταν άλλοτε. Παρά ταύτα, ό,τι απέμεινε φαίνεται πως όχι μόνο θα σωθεί αλλά και θα αξιοποιηθεί αποτελώντας τον ανοιχτό πολιτιστικό χώρο του νησιού, που αντικειμενικά έχει έλλειψη χώρων και περιορίζει την υλοποίηση εκδηλώσεων στο τρίγωνο μεταξύ πλατείας Μιαούλη, Θεάτρου Απόλλων και έπαυλης Τσιροπινά.
Ωστόσο, υπό το φως της παραπάνω είδησης πολλοί ήταν εκείνοι που είπαν «αντέ με το καλό και το Λαζαρέττο».
Είναι βέβαια γνωστό ότι σκόπελος για το λοιμοκαθαρτήριο φαίνεται πως είναι το ιδιοκτησιακό καθεστώς, καθώς μοιράζεται μεταξύ Δημοσίου, Δήμου (μόνο ο περιβάλλοντας χώρος) και ΚΑΖΙΝΟ ΑΙΓΑΙΟΥ ΑΕ.
Ωστόσο, εδώ έρχεται η ευθύνη του κράτους, καθώς αν θέλει πράγματι να σώσει το κτίριο θα πρέπει να παρέμβει το Υπουργείο και να ζητήσει την παραχώρηση και να προχωρήσει στην αγορά των επί μέρους μερών, για να μην φτάσει το ιστορικό αυτό κτίριο, συνομήλικο σχεδόν με την ίδια την Ερμούπολη και το ελληνικό κράτος, να γίνει μία ανάμνηση ή μία σκιά του παρελθόντος του.
