Καθόταν όλοι σκεφτικοί και έντονα προβληματισμένοι γύρω από το μεγάλο μακρόστενο τραπέζι συνεδριάσεων με τις στρογγυλεμένες γωνίες. Έμοιαζε με αυτό που καθάριζε κάποτε μια γιαγιά παίρνοντας φόρα και γλιστρώντας επάνω του από τη μια άκρη στην άλλη σε διαφήμιση, σκορπώντας χαμόγελα στους τηλεθεατές. Όμως τώρα τα πράγματα δεν ήταν για γέλια. Το αντίθετο, ήταν τραγικά και πολύ σοβαρά. Γι’ αυτό οι ηγέτες των G8, είχαν μαζευτεί εδώ στο Bugarach, ένα χωριό στους πρόποδες των Πυρηναίων να εξετάσουν την κατάσταση και να κάνουν μια ύστατη προσπάθεια να σώσουν τη Γη. Η συνάντηση γινόταν με άκρα μυστικότητα. Μήπως είδατε εσείς το Σ/Κ που μας πέρασε κάποιο μεγάλο ηγέτη στα δελτία ειδήσεων; Όχι βέβαια. Κι όμως, αν και τόσο απλό, κανένας ανάμεσα στα δισεκατομμύρια κατοίκων της γης δεν υποψιάστηκε ότι οι μεγάλοι ηγέτες απουσίαζαν από τα χαζοκούτια ταυτόχρονα, γιατί … ήταν κάπου όλοι μαζί. Ο τόπος συνάντησης στο πουθενά, το χωριό λείπει ακόμα κι απ’ από πολλούς χάρτες, όμως κρύβει ένα συμβολισμό, αφού το Bugarach λέγεται ότι θα σωθεί όταν έρθει το τέλος του κόσμου. Ένα τέλος που πλησιάζει γρηγορότερα απ’ ότι αναμενόταν και οι ηγέτες καλούνται να στύψουν το μυαλό τους και να βρουν λύσεις. Λύσεις πρωτοποριακές και θαυματουργές σαν τη γιαγιά της διαφήμισης.
Η εισήγηση αναμενόμενη, σύντομη και περιεκτική από τον G1, με γεγονότα και διαπιστώσεις που δεν επιτρέπουν καμιά αισιοδοξία. Φωτιές διάσπαρτες σε όλο τον πλανήτη. Στην Αυστραλία, στον Αμαζόνιο, στην Καλιφόρνια, στην Αφρική, στη Ρωσία, στην Ευρώπη… πυρκαγιές παντού. Ο πλανήτης φλέγεται, μαζί του και η Μεσόγειος, αυτή τη φορά στ’ αλήθεια και όχι σαν τίτλος ταινίας με πρωταγωνιστή τον Πρέκα. Η Γη μας μοιάζει με εύφλεκτο μηχανισμό, που αρκεί ένα σπίρτο για ν’ αρπάξει φωτιά, σαν τις βόμβες στα κινούμενα σχέδια. «Μπουρλότο!» θα φώναζε και θα ξαναφώναζε η Σαπφώ Νοταρά, αν ζούσε. Η θερμοκρασία αυξάνεται γρηγορότερα απ’ ότι αναμενόταν, οι πάγοι λειώνουν …
Η πολυσυζητημένη κλιματική αλλαγή σε πλήρη δράση και το κυριότερο … μη αναστρέψιμη, τουλάχιστον με το μυαλό που κουβαλάμε και τον τρόπο που ζούμε σήμερα οι άνθρωποι. Χρόνος δεν υπήρχε ούτε για τη Γη, αλλά ούτε και γι’ αυτούς που μυστικά συνεδρίαζαν. Οι ηγέτες των 8 πιο αναπτυγμένων βιομηχανικά χωρών, έπρεπε μέσα σε λίγες ώρες όχι να μιλήσουν γενικόλογα, αλλά για πρώτη φορά ίσως να πάρουν αποφάσεις, χωρίς ταρατατζούμ, κριτικές και λιβανιστήρια. Με γνώμονα την ωμή πραγματικότητα και το συμφέρον του πλανήτη. Ο G1 έκλεισε με μια συνταρακτική αποκάλυψη. Είχε ζητήσει από τα 2 καλύτερα πανεπιστήμια της χώρας του απόρρητη έκθεση για τον υπολειπόμενο χρόνο ζωής του ανθρώπου στη Γη. Όταν ανακοίνωσε το αποτέλεσμα, που ήταν ακριβώς το ίδιο και από τις 2 επιστημονικές ομάδες, πάγωσαν όλοι. 98 έτη, 7 μήνες, 6 βδομάδες, 5 ημέρες, 43 ώρες και 21 δευτερόλεπτα. Για λίγο έπεσε … άκρα του τάφου σιωπή. Η ακρίβεια, η σύμπτωση του αποτελέσματος και το κύρος των ερευνητών δεν σήκωναν καμία αμφισβήτηση. Η ζωή της Γης πλησιάζει στο τέλος της. Φαινόταν απίστευτο, με μια ψύχραιμη ματιά όμως απολύτως λογικό. Ο άνθρωπος τον τελευταίο αιώνα κατάφερε να απομυζήσει, να καταστρέψει, να καταναλώσει περισσότερα αποθέματα από ότι τους προηγούμενους 30 αιώνες. Τα τελευταία χρόνια μάλιστα με ρυθμό εκθετικό.
«Δεν θα επιτρέψουμε ποτέ κάτι τέτοιο… γι’ αυτό είμαστε εδώ εξάλλου… έχουμε και τη δύναμη και τη θέληση… η πορεία της Γης θα αλλάξει εδώ και τώρα…» φώναξε αποφασιστικά ο G2 με ένα τίναγμα από την αναπαυτική καρέκλα του και χειρονομίες που αντιστοιχούσαν σε ένα δυναμικό ηγέτη.
«Σιγά, θα σκίσεις το καλσόν σου» τον προσγείωσε ο G3. «Εδώ δεν μιλάς στους ψηφοφόρους σου ούτε στους πληρωμένους δημοσιογράφους σου. Κι αυτά που λες, να τα θυμόσουν όταν αρνήθηκες τη μείωση των εξοπλισμών για να μη δυσαρεστήσεις τους φίλους σου και τα τσιράκια σου».
«Κι εσύ όμως το ίδιο έκανες. Και μάλιστα όχι μόνο δεν μείωσες τα όπλα, αλλά ανακοίνωσες νέο πυρηνικό πρόγραμμα», αντέδρασε ο G4, κουνώντας απειλητικά τα χέρια.
«Μιλάει τώρα και ο προστάτης του περιβάλλοντος…» αντέδρασε έντονα ο G5, «αυτός που γέμισε με βιομηχανικά απόβλητα τα ποτάμια και τις λίμνες, αυτός που μετέτρεψε τους παράδεισους σε βούρκους…»
«Συνάδελφοι, παρακαλώ ησυχία! Ας πρυτανεύσει η λογική, δηλαδή όση μας απέμεινε. Όλοι είμαστε συνυπεύθυνοι. Εδώ όμως καλούμαστε να σώσουμε τη Γη μας, τη γη μας, το δικό μας πλανήτη, την περιουσία μας!» προσπάθησε να ηρεμήσει τα πνεύματα ο G6, ξεστομίζοντας άθελά του μια αλήθεια που άγγιξε τις σκουριασμένες χορδές όλων. Ώστε η Γη ήταν δική τους, ήταν η περιουσία τους. Ακουγόταν υπερβολικό, όμως αρκετοί από τους παριστάμενους είχαν συσσωρεύσει είτε οι ίδιοι είτε οι στενοί φίλοι και συγγενείς τους τόσο πλούτο που εξασφάλιζε πολλές γενιές πίσω τους. Και φυσικά δεν μιλάμε για … «τον άρτον ημών τον επιούσιον», αλλά για ζωάρες, με όλες τις ανέσεις.
Αρχικά προσπάθησαν οι ίδιοι να απολαύσουν τους καρπούς των κόπων τους, αλλά όσο κι αν προσπάθησαν η αθανασία ήταν αδύνατη, ακόμα και η κρυογονική ήταν στα σπάργανα, για να μπορέσουν να ξαναζήσουν σε μια άλλη εποχή. Οπότε το μόνο που τους απέμενε ήταν να εξασφαλίσουν τις επόμενες γενιές. Του σογιού τους φυσικά… Μα αν η μελέτη επαληθευόταν, όλη αυτή η προσπάθεια πήγαινε χαμένη… η περιουσία τους θα περιοριζόταν σε μόνο 3, άντε 4 γενιές. Τζάμπα κόπος…
«…και όμως μπορούμε!» ψιθύρισε σαν άλλος Γαλιλαίος ο G7. «Εδώ εξουσιάζουμε λαούς και λαούς, με το καλό ή με το άγριο κάνουμε τελικά αυτό που θέλουμε, ακόμα κι οι Ταλιμπάν που μας ξέφυγαν, έχουν μετρημένα τα ψωμιά τους αν δεν συμβιβαστούν. Γιατί να μην υποχρεώσουμε και τη φύση να υπακούσει?». Μα βέβαια, μετά την απειλή της περιουσίας των G8 και των περί αυτών αμφισβητήθηκε κάτι εξίσου σημαντικό, η κυριαρχία τους, η εξουσία τους, το έτσι θέλω τους. Μόνο που η φύση όσο κι αν είναι γενναιόδωρη, έχει μνήμη, ψυχή, αντοχές, κανόνες αρμονίας και ισορροπίας και δύναμη να αντιδράσει πολύ μεγαλύτερη από αυτή που φαντάζονται οι καυχησιάρηδες εφήμεροι πολιτικοί.
«Ας μη χρονοτριβούμε άλλο, δεν χρειάζονται νομίζω άλλα λόγια. Προτείνω μισή ώρα διάλειμμα και να επανέλθουμε με συγκεκριμένες προτάσεις», έκλεισε τον κύκλο ο G8 και όλοι συμφώνησαν.
—————————————————————————————
«Κύριοι, αυτό που επείγει είναι να βρούμε τρόπους για να σβήνουμε άμεσα τις πυρκαγιές. Και οι λύσεις που ζητάμε θα πρέπει να εφαρμόζονται ταχύτατα, αποτελεσματικά, με χαμηλό κόστος και να στοχεύουν στην πράσινη ανάπτυξη», άρχισε δυναμικά το δεύτερο μέρος της συζήτησης ο G1, κρατώντας αμήχανα το άδειο φλιτζάνι του καφέ.
«Πάλι για πράσινα άλογα μας λες», τον διέκοψε ο G2. «Αυτά θεωρητικά είναι σωστά, αλλά τα δάση θέλουν συνεχή και συστηματική προστασία και φροντίδα. Χρειάζονται αντιπυρικές ζώνες, μελέτη της πανίδας και της χλωρίδας, κοπή και περισυλλογή των ξερών κλαδιών από υπηρεσίες που εμείς έχουμε διαλύσει».
«Αυτά που λες συνάδελφε, θέλουν χρόνο και χρόνος σήμερα δεν υπάρχει. Με το ρυθμό που καίγονται τα δάση, σύντομα θα εξαφανιστούν και μαζί τους θα εξαφανιστεί και το ανθρώπινο είδος» αντέδρασε ο G3 και συμπλήρωσε χαμηλόφωνα «κι όμως κάποια λύση θα υπάρχει…», καθώς ρουφούσε την πρώτη γουλιά του απογευματινού καφέ που μόλις είχε σερβίρει ένας νεαρός που μπήκε διακριτικά, σχεδόν αόρατα στην αίθουσα.
Τον είχαν πραγματικά μεγάλη ανάγκη αυτόν τον καφέ, για να μπορέσουν να σκεφτούν, να αντέξουν το εξαντλητικό τους πρόγραμμα, να στανιάρουν… Ο νεαρός βγήκε αθόρυβα όπως μπήκε. Βγαίνοντας όμως ψιθύρισε κάτι μέσα του που ακούστηκε απ’ όλους μέσα στην παγωμένη σιωπή. «Και γιατί δεν χρησιμοποιείτε τα όπλα σας»; Οι ηγέτες κοιτάχτηκαν μεταξύ τους. Ο καθένας πρώτα τον απέναντί του και μετά τους διπλανούς του. Εκατέρωθεν. Μα ναι, πως δεν το είχαν σκεφτεί; Αυτή ήταν η λύση. Τα όπλα υπήρχαν, ήταν όλα τελευταίας τεχνολογίας – state of the art – και περίσσευαν, αφού μπορούσαν να καταστρέψουν πολλές φορές όλη τη Γη. Τα όπλα βέβαια έχουν σκοπό να καίνε, να σκοτώνουν, να καταστρέφουν, να εξαφανίζουν. Πως θα μπορούσαν τώρα να χρησιμεύσουν για κάτι ακριβώς το αντίθετο; Μα γι’ αυτό υπάρχουν οι μεγάλοι ηγέτες. Προσωπικότητες με πτυχία, μεταπτυχιακά, διδακτορικά, τίτλους, εμπειρία, προικισμένοι με ικανότητες που μπορούν να κάνουν το άσπρο μαύρο και το μαύρο άσπρο. Γι’ αυτό οι λαοί εμπιστεύτηκαν την τύχη τους στα χέρια τους. Και τώρα τους δίνεται η ευκαιρία να το αποδείξουν. Και θα το αποδείξουν.
«Προτείνω μείωση των εξοπλισμών για τα επόμενα 3 χρόνια, ανά 10% κατ’ έτος. Τα όπλα που θα αποσυρθούν, θα μετατραπούν σε σύγχρονο εξοπλισμό για την πρόληψη και κατάσβεση των πυρκαγιών», είπε αποφασιστικά ο G4.
«Συμφωνώ απόλυτα», συμπλήρωσε ο G5. «Αν η μείωση αυτή εφαρμοστεί απ’ όλα τα κράτη, εμείς οι μεγάλοι δεν έχουμε τίποτα να χάσουμε, αφού ο συσχετισμός των όπλων θα γέρνει πάλι προς τη δική μας πλευρά. Μάλιστα θα κερδίσουμε κιόλας, αφού οι μετατροπές των οπλικών συστημάτων θα φέρουν επενδύσεις, νέες θέσεις εργασίας, θα είναι πρόκληση για έρευνα, καινοτόμες λύσεις και νέες ανακαλύψεις».
«Και το σπουδαιότερο, θα ανεβάσουν στα ύψη δημοτικότητά μας!» συνέχισε θριαμβευτικά ο G6. «Όχι μόνο έχουμε σίγουρη τη νίκη στις επόμενες εκλογές, αλλά το όνομά μας θα μείνει στην ιστορία! Σαν να βλέπω τους τίτλους στα πρωτοσέλιδα των εφημερίδων: “Οι πράσινοι ηγέτες”, “Οι ηγέτες που έσωσαν τον πλανήτη”, “Οι ηγέτες της ειρήνης”».
Ήταν φανερό ότι ο πάγος ανάμεσα στους incognito συζητητές είχε για τα καλά σπάσει. Η γλώσσα τους σαν να ελευθερώθηκε, η φαντασία τους σαν να φούντωσε, ακόμα και το σοβαρό profile που επέβαλε η θέση τους, άρχισε να υποχωρεί και να δίνει τη θέση του σε μια κρυμμένη παιδικότητα. Ένα κύμα ευφορίας απλωνόταν στην αίθουσα και μια λάμψη άρχισε να διακρίνεται στα καλοθρεμμένα πρόσωπά τους. Αντίθετα, κανένας από τους 8 δεν μπόρεσε να διακρίνει μια άλλη λάμψη που αχνοφαινόταν στο βάθος από το ανατολικό παράθυρο.
«Τις λεπτομέρειες θα καθορίσουν ασφαλώς οι επιστήμονες, όμως νομίζω ότι έχουμε το δικαίωμα να προχωρήσουμε σε κάποιες σκέψεις, να χαράξουμε τους βασικούς άξονες», είπε ο G7 και συνέχισε μισοκλείνοντας τα μάτια σαν τον Άμλετ της Σελήνης: «Πρωταρχικό σε μια πυρκαγιά είναι η ταχύτητα εντοπισμού και καταστολής της. Θα οργανώσουμε λοιπόν δίκτυα από drones εξοπλισμένα με ανιχνευτές καπνού και αισθητήρες θερμοκρασίας. Αυτά θα επικοινωνούν με αντίστοιχα επίγεια δίκτυα και με τις αεροπορικές πυροσβεστικές βάσεις, όπου τα αεροπλάνα θα έχουν αναμμένες τις μηχανές, έτοιμα να επέμβουν».
«Θα επικοινωνούν και με τα αεροπλανοφόρα που θα περιπολούν δίπλα στα παραθαλάσσια δάση» συμπλήρωσε διακόπτοντας ο G8. «Στα μαχητικά αεροπλάνα θα προσαρμοστεί ειδικό ντεπόζιτο που θα μεταφέρει νερό υπό πίεση για να μειωθεί ο όγκος του. Στο κάτω μέρος τους θα προστεθούν δεκάδες εκτοξευτήρες που σαν νεροπίστολα θα εξαφανίζουν τη φωτιά στο πέρασμά τους. Στις κατοικημένες περιοχές και αν η φωτιά επεκταθεί, το λόγο θα έχουν οι χερσαίες δυνάμεις. Τα άρματα μάχης θα μετατραπούν σε πολυμηχανήματα που θα οργώνουν, θα κλαδεύουν, θα ανοίγουν δρόμους και θα καταβρέχουν, με την υποστήριξη της αεροπορίας όπως στις πραγματικές μάχες. Οι πυραυλικές βάσεις θα στέλνουν με χειρουργική ακρίβεια τους water hawk πυραύλους, σαν τους παλιούς hawk δηλαδή, μόνο που αντί για φωτιά θα σκορπάνε νερό που θα σβήνει την πυρκαγιά σε μεγάλη ακτίνα.»
«Νομίζω ότι βρήκα και το όνομα αυτής της αντιπολεμικής δύναμης», ξαναπήρε το λόγο ο G1 με ένα φαρδύ χαμόγελο. «Force Of Rescue Earth – Save Trees, δηλαδή FOREST».
«Μεγαλοφυές», φώναξαν όλοι με ενθουσιασμό. Ο G2 πήρε τη σκυτάλη, «Κι εγώ νομίζω ότι βρήκα το λογότυπο: Μια αλεπού κάτω από ένα κυπαρίσσι. Η αλεπού συμβολίζει τα ζώα του δάσους, αλλά και τη δική μας εξυπνάδα. Το κυπαρίσσι είναι η «καμήλα» του φυτικού κόσμου. Συγκρατεί μεγάλη ποσότητα νερού, γι’ αυτό φυτεύεται στις αντιπυρικές ζώνες. Παράλληλα συμβολίζει την αγέρωχη στάση μας, ενώ υπενθυμίζει ότι αν αποτύχουμε θα βρεθούμε όλοι κάτω απ’ τα κυπαρίσσια».
Το τελευταίο black humor δεν πολυάρεσε, όμως δεν χάλασε καθόλου την εορταστική διάθεση. Οι ηγέτες είχαν βγάλει τις μάσκες τους, είχαν ξεχάσει τον covid, αποστάσεις δεν υπήρχαν. Οι αγκαλιές και τα φιλιά – σβουριχτά μάλιστα – έδιναν κι έπαιρναν, πραγματικό πάρτι … Μόνο τα πυροτεχνήματα έλειπαν. Ή μάλλον δεν έλειπαν … στο δρόμο ήταν κι έρχονταν για grand finale του σπουδαίου ιστορικού γεγονότος.
«Συνάδελφοι, φίλοι μου, είναι τέλεια όσα λέμε και συναποφασίζουμε, αλλά πρέπει να λάβουμε υπόψη κάτι ακόμα» σοβάρεψε ξαφνικά ο G3. «Τα καταπληκτικά μέτρα μας για να πετύχουν, θα πρέπει να έχουν την αποδοχή και την υποστήριξη απ’ όλους. Και δεν εννοώ μόνο τον απλό λαό. Εννοώ τους καταπατητές, τους κάθε είδους εκμεταλλευτές της γης, ακόμα και τους εμπρηστές. Χρειάζεται αλλαγή νοοτροπίας, χρειάζεται οργανωμένη καμπάνια, χρειάζεται…».
«Δεν θέλω ουτοπίες και όνειρα θερινής νυκτός», τον διέκοψε ο G4. «Ζούμε στην εποχή του κέρδους, των οικονομικών δεικτών, των ψυχρών υπολογισμών και το πράγματι σοβαρό αυτό θέμα μπορεί να αντιμετωπιστεί μόνο με ρεαλισμό και με το ίδιο νόμισμα».
Ακούστε τι σκέφτηκα» είπε ο G5 δείχνοντας με το δάχτυλο το κοφτερό μυαλό του, αν και η κίνηση αυτή θύμιζε περισσότερο τάση αυτοχειρίας. «Θα κεφαλαιοποιήσουμε τα δάση και θα εκδώσουμε μετοχές επιδοτώντας το 50%. Δικαίωμα συμμετοχής θα έχουν όλοι, όμως κύριοι μέτοχοι υποχρεωτικά θα είναι οι εταιρίες real estate, εγκατάστασης ανεμογεννητριών, εξορύξεων και εκμετάλλευσης του υπεδάφους. Με τον τρόπο αυτό, μια καταστροφή ενός δάσους θα επιφέρει πολλαπλάσια ζημιά από οποιοδήποτε κέρδος μπορεί να δώσει μια μελλοντική επένδυση. Με άλλα λόγια, τα σχέδια των επίδοξων εμπρηστών θα τους φέρουν ψίχουλα μπροστά στην οικονομική καταστροφή που θα πάθουν από τη φωτιά».
«Φωτιά!!!», επανέλαβαν και οι υπόλοιποι 7, όχι όμως για να εμπεδώσουν το νόημα της φαεινής ιδέας, αλλά γιατί η φωτιά βρισκόταν έξω από το παράθυρό τους και τους είχε περικυκλώσει. Είχε ξεκινήσει από το Σεν Τροπέ, είχε διασχίσει όλη τη Νότια Γαλλία, τώρα βρισκόταν στους πρόποδες των Πυρηναίων και ετοιμαζόταν να πηδήσει στα μπατζάκια τους.
Με μια ενστικτώδη κίνηση άνοιξαν το παράθυρο μπας και το σκάσουν και σωθούν, όμως ένας αέρας που δημιουργείται πάντα από τη διαφορά θερμοκρασίας στις πυρκαγιές φύσηξε, τους … πήρε και τους σήκωσε.
Πήρε όμως και το δικό μου καπέλο που είχα βάλει στο πρόσωπο, για να προστατευτώ από τον ήλιο, καθώς κοιμόμουνα στην παραλία, κάτω από ένα αρμυρίκι.
