ΈΝΑ μεγάλο, θερμό ευχαριστώ από καρδιάς στον Σύλλογο Μικρασιατών Ερμούπολης, τον σύλλογο που έγινε κομμάτι της ζωής μας και μας γέμισε τις ψυχές με συγκινήσεις και πρωτόγνωρα συναισθήματα.
Η τιμή που μου δόθηκε, μαζί με τον αγαπημένο μου Χρήστο Τσαούσογλου , -ιδρυτικό στέλεχος και εκείνος – άνθρωπος ταπεινός, μετριόφρων που υπηρέτησε το σύλλογο από τη θέση του προέδρου αλλά και ως απλό μέλος δείχνοντας έτσι την σπάνια ποιότητα του χαρακτήρα του-, να ανακηρυχθούμε επίτιμα μέλη, είναι για μένα πολύ περισσότερο από μια προσωπική αναγνώριση.
ΘΕΛΩ να ευχαριστήσω ιδιαίτερα την πρόεδρο Ειρήνη Χαρδαλή, της οποίας η πρόταση έγινε ομόφωνα αποδεκτή από την Γενική μας Συνέλευση.
ΔΕΝ εκλαμβάνω αυτή την τιμή ως προσωπική καταξίωση, αλλά ως επιβράβευση μιας κοινής προσπάθειας.
ΤΗΣ προσπάθειας να κρατήσουμε ζωντανές τις ρίζες, τα έθιμα, την ιστορία και την ψυχή της Μικράς Ασίας. Γιατί αυτός ο Σύλλογος είναι σύλλογος Μνήμης .
ΕΙΝΑΙ οικογένεια, είναι φως που μας συνδέει με τους προγόνους μας και μας θυμίζει ποιοι είμαστε.
Η ιστορία του συλλόγου ξεκίνησε τόσο απλά και ανθρώπινα. Από μια ομιλία μου στον Ιερό Ναό Αγίου Νικολάου για την ημέρα μνήμης της γενοκτονίας των Ελλήνων της Μικράς Ασίας.
ΜΕΤΑ την ομιλία, συναντηθήκαμε με τους «συνήθεις ύποπτους» όπου κάθε χρόνο αυτή την μέρα δίναμε το «παρών» για να τιμήσουμε τους προγόνους μας.
Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας πήγαμε για καφέ στο «Πάνθεον» και τότε ο Νίκος Λειβαδάρας «έριξε» την ιδέα να δημιουργηθεί ένας σύλλογος, καθώς υπήρχαν στη Σύρο άνθρωποι πρώτης, δεύτερης και τρίτης γενιάς αναλαμβάνοντας όλες τις διεκπεραιωτές διαδικασίες.
ΈΝΑ χρόνο μετά κάναμε εκλογές και συγκροτήθηκε το πρώτο Δ.Σ:
Πρόεδρος Νίκος Λειβαδάρας,
Αντιπρόεδρος Λίτσα Χαραλάμπους,
Γενικός Γραμματέας Λευτέρης Κίκιλης
Ταμίας Χρήστος Τσαούσογλου
Μέλη : Γιάννης Χατζηγεωργίου, Ντίνα Συκουτρή , Γρηγόρης Παναγιωτίδης
ΘΕΛΑΜΕ η μνήμη των παλιών και η φωνή των επόμενων γενεών να παραμείνουν ζωντανές. Ένα όραμα που αγκαλιάσαμε όλοι μαζί και που μας συνδέει μέχρι σήμερα.
ΔΕΝ μπορούμε να μιλάμε για τον Σύλλογο χωρίς να θυμόμαστε εκείνους που ήρθαν σε αυτό το νησί ανέστιοι, ενδεείς, ρακένδυτοι, ξεριζωμένοι από τις πατρογονικές τους εστίες μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή του 1922.
ΉΡΘΑΝ εδώ με μοναδικό τους πλούτο τις μνήμες, τα έθιμα και τον πολιτισμό που είχαν χτίσει αιώνες στις πατρίδες τους.
ΞΕΚΙΝΗΣΑΝ από το μηδέν, με πείσμα, θάρρος και αγάπη για τη ζωή, για να μας μεταφέρουν έναν πολιτισμό υπέροχο, πλούσιο σε ήθη, παραδόσεις, μουσική, γλώσσα και αξίες.
Η συμβολή τους ήταν να επιβιώσουν, να ριζώσουν τη μνήμη της Μικράς Ασίας στην καρδιά της Συριανής γης και στις καρδιές των παιδιών τους.
ΘΕΛΩ να μοιραστώ κάτι προσωπικό που πάντα με συγκινεί.
ΣΤΙΣ προθήκες της Μικρασιατικής Στέγης υπάρχει ένα μικρό κουτάκι με λίγο χώμα. Είναι το χώμα που πήρε η μητέρα μου από τη χούφτα του πατέρα μου, όταν εκείνος φιλώντας τα χώματα της γενέτειράς του υπέστη καρδιακή προσβολή.
ΈΝΑ ταπεινό, αλλά βαθιά συμβολικό σημείο, που μας θυμίζει τη δύναμη της μνήμης και την ανάγκη να κρατήσουμε μαζί μας την ιστορία και την ψυχή των χαμένων αλλά ποτέ λησμονημένων πατρίδων για τις επόμενες γενιές.
Ο Σύλλογος Μικρασιατών έγινε για εμάς τόπος ιερός. Τόπος δημιουργίας. Μας έμαθε ότι η συλλογική προσπάθεια, η αγάπη για την καταγωγή μας και η φροντίδα της ιστορίας μας μπορούν να δώσουν ζωή στα όνειρα των Πατέρων μας και να κρατήσουν ζωντανή την κληρονομιά τους.
ΕΔΩ, μέσα από δράσεις, εκδηλώσεις, αφηγήσεις, τραγούδια και γεύσεις, η μνήμη τους ζει και μας συντροφεύει καθημερινά.
ΜΕ όλη μου την καρδιά εύχομαι στον Σύλλογό μας κάθε επιτυχία.
ΕΥΧΟΜΑΙ να συνεχίσει να φωτίζει τις ζωές μας, να κρατά αναμμένο πάντα το κερί της μνήμης των δικών μας ανθρώπων, τα έθιμά τους, τις ιστορίες τους, να ενώνει και να εμπνέει τις νεότερες γενιές να αγαπήσουν την κληρονομιά της πατρίδας μας όπως την αγαπήσαμε κι εμείς.
ΑΣ συνεχίσουμε να θυμόμαστε, να τιμούμε και να μεταφέρουμε την ψυχή της Μικράς Ασίας σε κάθε γωνιά της καρδιάς μας και του κόσμου γύρω μας.
Μικρασιάτικες Χορδές, Νέες Φωνές
Τα πιο φωτεινά αστέρια της βραδιάς όμως ήταν ότανμετά την κοπή της πίτας, η ατμόσφαιρα γέμισε με νότες που ταξίδεψαν τις ψυχές όλων μας. Η Γεωργία Λίτσα, με τη δεξιοτεχνία της στο σαντούρι, άπλωσε μπρος στα αυτιά μας έναν ήχο καθαρό και λαμπερό, σαν φως που σκάει ανάμεσα από τα κλαδιά μιας παλιάς ελιάς. Κάθε της χτύπος, κάθε μελωδικό παίξιμο, μαρτυρούσε την αγάπη και την πείρα μιας μουσικού που ζωγραφίζει νότες. Δίπλα της, η νέα μας φίλη, Αναστασία Γκουβίνα, με ρίζες από τη Μικρά Ασία και πλούσιο βιογραφικό που ενώνει τη νομική σοφία με την τέχνη του τραγουδιού, ξάφνιασε και μάγεψε. Στο κανονάκι της πλέχτηκαν οι ιστορίες μιας πατρίδας μακρινής και γλυκιάς, ενώ η φωνή της, καθαρή, ζεστή, γάργαρη, ξύπνησε μέσα μας εικόνες από καημούς και ελπίδες, από θύμησες που μοιάζουν με φως ανατολής.
Τα δύο κορίτσια με την τέχνη τους, άφησαν το κοινό να ταξιδέψει μέσα από τη μουσική και τη φωνή τους. Ήταν μια πραγματική απόλαυση να τις ακούμε μέσα από τις τέχνες τους να τιμούν την παράδοση και να εμπλουτίζουν την εκδήλωση.
Η μεγάλη δεξιοτεχνία τους στα όργανα, η δύναμη της έκφρασης τους, έκαναν τη βραδιά μια αξέχαστη εμπειρία. Αξίζουν κάθε μας έπαινο, γιατί μέσα από τις χορδές τους μιλούν στην καρδιά και μας υπενθυμίζουν πως η παράδοση, όταν αναπνέει με φρέσκια πνοή νέων δημιουργών, αναγεννάται και λάμπει ξανά.
ΡΗΤΟ
«Πάντα να δίνεις χωρίς να θυμάσαι και πάντα να παίρνεις χωρίς να ξεχνάς».
BryanTracy
