«Η Δημοκρατία ολοένα ζητάει να συμμετέχουμε, να ονειρευόμαστε και να δοκιμάζουμε. Να διευρύνουμε τα όρια: τα δικά μας και τα δικά της…» απάντησε η Μαρία Αλεξάκη στην γραμμένη στο FB εκτίμηση του Νίκου Αλμπανόπουλου για τα αποτελέσματα των περιφερειακών εκλογών.

Ο Νίκος αφού επεσήμαινε ότι η παράταξη  «Συμμαχία Νοτίου Αιγαίου» στην οποία συμμετείχε ως υποψήφιος υπέστη βαριά ήττα (54 έναντι 34%) και ότι η νέα περιφερειακή αρχή θα έχει απόλυτη πλειοψηφία στο συμβούλιο, κάτι που δεν βρίσκει θετικό  αφού.. «οι πόροι…. είναι πολύ υψηλοί και είναι προτιμότερο να υπάρχει διαρκής πολιτικός έλεγχος πεπραγμένων» είπε για τον εαυτό του:

«ΣΤΗ διάρκεια της προεκλογικής περιόδου επιδίωξα να μιλήσω «πολιτικά». Πώς μπορεί να συνδράμει τους πολίτες η περιφέρεια σε μεγάλα ζητήματα όπως διαχείριση απορριμμάτων, υγεία, μεταφορές, ενίσχυση επιχειρηματικότητας και άλλα..

ΕΠΙΠΛΕΟΝ, δεν δίστασα να πάρω θέση για κάθε θέμα που προέκυπτε, αυτοδιοικητικό ή μη (όπως πχ. η αιφνιδιαστική κρίση με το Νεώριο) χωρίς να υπολογίζω τυχόν «κόστος».

ΦΟΒΕΡΗ και τρομερή η έννοια του «πολιτικού κόστους».

ΚΑΘΕ αιρετός έχει υποχρέωση να φανερώνει τις θέσεις του ώστε στη διάρκεια της θητείας να λείπουν οι εκπλήξεις…».

ΑΚΟΜΗ υπογράμμισε: Η κάλπη μου «έδωσε» 920 ψήφους, ήτοι περισσότερες από όσες είχα λάβει μαζί στις δύο δημοτικές εκλογές που είχα συμμετάσχει και εκλεγεί.

ΌΤΙ 919 συμπολίτες έδειξαν θετικά και ενεργητικά την εκτίμησή τους στις ιδέες, τις απόψεις και την εν γένει παρουσία μου και κυρίως ότι το έκαναν αυτοβούλως, τη στιγμή που βρέθηκαν πίσω από το παραβάν, χωρίς να κρατάνε έτοιμα ψηφοδέλτια, με συγκινεί.

ΟΙ 920 ψήφοι όμως δεν ήταν αρκετές για να εκλεγώ. Με έστειλαν στην τέταρτη θέση και με έχρισαν απλό πολίτη που μιλά και αρθρογραφεί για ό,τι τον απασχολεί στο δημόσιο βίο»..

ΕΝ ΤΕΛΕΙ ευχήθηκε  σε όσους εκλέχτηκαν καλή παρουσία:  «ΟΙ πολιτικοί δεν ακολουθούν τον μέσο όρο, κάνουν ρήξεις και τραβάνε την κοινωνία μπροστά, όπως πχ. κάναμε το 2010 με τις πεζοδρομήσεις.

ΣΤΟΥΣ 919, στέλνω την ευγνωμοσύνη μου. Στους νεότερους, την παρότρυνση να αγνοούν τις θεωρίες συνωμοσίας, να ασχολούνται με τα κοινά, να πιστέψουν ότι μπορούν να αλλάξουν τον κόσμο.

Η δημοκρατία μας δεν είναι τέλεια, ωστόσο αυτή έχουμε για να κάνει τη ζωή μας καλύτερη και αυτήν θα αγωνιστούμε να προστατεύσουμε..».

ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΑΝ όπως είναι φυσικό σχόλια με συγχαρητήρια και επισημάνσεις :

«..ΕΙΣΤΕ από εκείνους που ξέρουν ότι η εκλογή δεν είναι αυτοσκοπός..»

«Συγχαρητήρια… Οι εκλογές δεν αλλάζουν τον κόσμο. Μπορεί όμως το κοινωνικό, οικονομικό και φυσικό περιβάλλον να το κάνουν πιο ανθρώπινο..»….. «Τυχερή η κοινωνία που έχει τέτοια «κοσμήματα»…

ΞΕΧΩΡΙΣΑ εκείνο του παλιού αυτοδιοικητικού Αντώνη Βεκρή «Φίλε Νίκο, επειδή επί τέσσερα χρόνια έχομε καθίσει στο τραπέζι του δημοτικού συμβουλίου δίπλα-δίπλα και έχω εκτιμήσει τι αξίζεις και πόσο σθεναρά υπερασπίζεις αυτά που πιστεύεις, είμαι πεπεισμένος ότι η εκλογή σου θα είναι πάντα δύσκολη, αλλά η προσπάθεια δεν πρέπει να σταματήσει εδώ».

ΤΟΝ Νίκο Αλμπανόπουλο τον γνωρίζω από τα χρόνια που ήταν δημοτικός σύμβουλος.

Ο Αντώνης Βεκρής, όπως κι εγώ, έχουμε ζήσει στιγμές του σθεναρής υπεράσπισης των πιστεύω του. Θυμάμαι τις θέσεις του για το κυκλοφοριακό.

ΑΦΟΥ  είχε εκφραστεί  δημόσια ακούγοντας τα εξ αμάξης , κάποια στιγμή που ήταν θέμα ημερήσιας στο δημοτικό συμβούλιο και σχεδόν όλοι οι οδηγοί ταξί είχαν κατακλύσει την αίθουσα των συνεδριάσεων με άσχημες διαθέσεις, άπαντες περιμέναμε με περιέργεια να δούμε τι θα έκανε ο Νίκος Αλμπανόπουλος με τόσους ανθρώπους απέναντί του.

ΉΡΕΜΟΣ, με  ευστοχία, ευρύτητα και  νόημα ανέπτυξε τα επιχειρήματά του με λόγο μεστό, βαθιά πολιτικό και ευγενή.

ΣΤΟ τέλος της τοποθέτησής του δεν υπήρξε καμιά έντονη αντιπαράθεση.

ΕΝΝΟΕΙΤΑΙ ότι η  σχέση του με τους ταξιτζήδες δεν είδε και τις καλλίτερες μέρες,  όμως στιγμή δεν πτοήθηκε, δεν παρέκκλινε ούτε σπιθαμή από τις εκπεφρασμένες  απόψεις του.

Ο, και φυσιολάτρης Νίκος, τηρεί σιωπή  όταν χρειάζεται.

ΌΤΑΝ πιάνει το νεύμα των καιρών κάνει βήμα πλάι και «συνδράμει» ανοιχτά.

ΈΤΣΙ έγινε με την πρόθεσή του να υποβάλλει υποψηφιότητα δημάρχου στις τελευταίες εκλογές πιστεύοντας ότι η δημοτική αρχή Μαραγκού πρέπει να απομακρυνθεί.

ΌΤΑΝ ο ρους των γεγονότων έκλεινε προς τον Νίκο Λειβαδάρα, εκείνος αποδέχτηκε το «ρεύμα» και βοήθησε με την παρουσία του.

ΠΑΡΑΒΡΕΘΗΚΕ και στήριξε προεκλογικές ομιλίες και το βράδυ των αποτελεσμάτων ήταν στο Εκλογικό Κέντρο συμπάσχοντας, αγωνιώντας και θριαμβολογώντας  μετά τα αποτελέσματα.

Ο Νίκος με μόνα όπλα την εντιμότητα, το ήθος,  υπηρέτησε με επιτυχία 7 χρόνια το δήμο (2007-2014), από θέσεις ευθύνης και είναι γνωστή η μεγάλη του επιτυχία στην πρωτοπορία του τομέα της Ανακύκλωσης όπου κατάφερε πρωτιές και με την εντυπωσιακή αποδοχή του κόσμου.

ΤΟΜΕΑΣ που, όπως όλοι γνωρίζουμε, καταποντίστηκε στα τάρταρα επί παρούσας δημοτικής αρχής και προεδρίας Μάρκου Πρίντεζη .

ΧΩΡΙΣ ρεκλάμες, χωρίς χρήματα, με κινητήρια δύναμη τις γραμμένες στο fb απόψεις του έκανε τον  αγώνα τον καλό αιτιολογώντας γιατί υποβάλει υποψηφιότητα περιφερειακού συμβούλου.

«Η ισοπεδωτική απαξίωση του «όλοι είναι ίδιοι, για την καρέκλα» αποθαρρύνει εκείνον που θέλει να προσφέρει… αν η πολιτική ήταν μόνο η «καρέκλα», δεν θα ζούσαμε σήμερα σε μια κοινωνία που με όλα της τα προβλήματα έχει θεμελιώσει κατακτήσεις, πολιτικές και κοινωνικές.

Η κρίση είναι πράγματι εδώ, σκληρή, αδυσώπητη, για πολλούς λόγους και αιτίες. Αλλά υπάρχει διέξοδος… Γίνεται μέσα από την αυτοδιοίκηση;

ΦΥΣΙΚΑ. Κάθε ζήτημα που απασχολεί τον κόσμο, η υγεία και η παιδεία στα νησιά, τα έργα που προστατεύουν το περιβάλλον, μειώνουν την απομόνωση, αναδεικνύουν τα μνημεία, ο τρόπος που η διοίκηση θα γίνει πιο υπεύθυνη, το πώς θα στηρίξουμε ένα τουρισμό που σέβεται -δεν απομυζά- τους πόρους των νησιών και κατανέμει πιο πλατιά τον πλούτο, μια επιχειρηματικότητα που δημιουργεί δουλειές σε υγιές οικονομικό περιβάλλον, όλα αυτά και πολλά ακόμα έχουν απαντήσεις. Όχι γυμνές από πολιτική: απαντήσεις που κρύβουν μέσα τους αρχές, ιδέες, συνθήκες, τρόπο σκέψης».

ΆΞΙΟΣ γιος του ουμανιστή- αγωνιστή  Αντώνη Αλμπανόπουλου- τον οποίο χάσαμε πριν λίγους μήνες- παραβρέθηκε στη γενική συνέλευση του συλλόγου Κατ’  Οίκον Νοσηλείας, όπου ο  πατέρας του υπηρέτησε ως ταμίας, γράφτηκε ο ίδιος μέλος και βοήθησαν με την αδελφή του συμπάσχοντα του συλλόγου στη μνήμη του πατέρα τους.

ΚΥΡΙΟΛΕΚΤΙΚΑ βούρκωσαν μάτια όταν αναφερόμενος στον Αντώνη Αλμπανόπουλο είπε:

« ΉΤΑΝ δύσκολο έργο το έργο του ταμία ειδικά για κάποιον που δε δουλεύει μέσα στο ιντερνέτ..   και νομίζω ότι το έκανε πάντα με  αίσθηση του καθήκοντος με την ευαισθησία ότι προσφέρει στο σύλλογο και στους συνανθρώπους του όπως έκανε και ως δημοτικός σύμβουλος  . Όπως έκανε πάντα στη ζωή του. ..

ΉΤΑΝ πλέον 90 χρόνων και όπως είναι φυσιολογικό ήταν κουρασμένος …φέτος γύρω στις αρχές Φεβρουαρίου έκλεισε το ταμείο της χρονιάς, τον βοήθησα κι εγώ, δεν ήταν εύκολο, μου είπε: «ουφ το έκανα κι αυτό».

ΤΟΥ είπα: θα μου επιτρέψεις μπαμπά φέτος να πω στον κ. Μαυρομουστάκη να παραδώσεις το ταμείο σε κάποιον νεότερο… Το δέχτηκε. Πήγα στον κ. Μαυρομουστάκη και του παρέδωσα το ταμείο. Μετά από 3 μέρες έφυγε ο μπαμπάς… Ήταν πολύ γρήγορο και ξαφνικό. Αισθάνομαι ότι  η μνήμη του μέσα από το έργο του στο νησί θα είναι πάντα ζωντανή…»

  ΕΙΝΑΙ γεγονός ότι για να επιτύχει κανείς στην πολιτική πρέπει να αποδείξει την ανθεκτικότητα – ελαστικότητά του, τη συναισθηματική του σταθερότητα και τις καλές αναλυτικές του ιδιότητες. Στοιχεία αναμφισβήτητα που διαθέτει ο Νίκος Αλμπανόπουλος.

ΌΠΩΣ και τα παραπάνω καταγεγραμμένα αδιαμφισβήτητα γεγονότα  προβάλλουν έναν πολιτικό  που έχει το θάρρος της γνώμης του, που  αποχωρεί  για λίγο από την πολιτική όταν καταλαβαίνει  ότι δεν τον εκφράζει και κυρίως αποφεύγει τον προσωπικό και ιδεολογικό του εκφυλισμό.

ΕΙΝΑΙ κρίμα για τον τόπο, άνθρωποι με νεανική ψυχή, με έμπνευση, εντιμότητα, εργατικότητα, μόρφωση, αλληλεγγύη,

ΣΥΜΠΟΛΙΤΕΣ μας  που τηρούν την αξιοπρέπειά τους και κρατούν τις αξίες  τις οποίες διαμόρφωσαν με πολύ κόπο σ’ όλη τους τη ζωή,

ΑΝΘΡΩΠΟΙ που έχουν περισσή την αρετή της οποίας η απουσία τα τελευταία χρόνια τόσο μας ταλαιπώρησε. Τη σεμνότητα. Αυτήν, που γεννά τον χωρίς επιβολή, σεβασμό, να μένουν έξω από την ενεργό πολιτική του τόπου.

ΝΙΚΟ, εννοείται ότι συνεχίζεις να είσαι εδώ!