Στο Θεοδόση Δανάμπαση
Ένας του ΛΟΓΟΥ ζηλωτής ,πολυγραφότατος
από τη ζωή ξάφνου μίσεψε …
Θεοδόσης τ’ όνομά του
και κανείς μας δεν το πίστεψε………………………….
//
Δυο στίχοι λυπημού στο μισεμό του Θεοδόση,
αντί για λόγια πιότερα κι’ εφήμερου στεφάνου .
Πριν λίγες μέρες έγραφε με θέρμη και με γνώση
χρισμένος των Κυκλάδων στη θέση ενός βαρδιάνου
//
Όμως άλλα η μοίρα είχε γραμμένα στο χαρτί σου.
Πατέρας, σύζυγος καλός, πατρίδας τίτλο επήρες.
Γιομάτο ήταν με στοργή κι’ αγάπη το δισάκι σου
Μα, δυστυχώς ,ανάλγητες ήταν για σε οι μοίρες,
//
Κι’ αν σβήστηκ’ αναπάντεχα της ζήσης το κερί σου.
η αγάπη που μας ένωνε , Θεοδόση πήρες μαζί σου.
Στη μνήμη μας θα σ’ έχουμε παντοτινά γραμμένο
και το βιβλίο της στο ράφι, δεν θα μείνει ξεχασμένο.
//
Είναι το μέγα μυστικό, σ’ όλη την οικουμένη ,
η αγάπη και ο σεβασμός την αλήθεια, όπου δένει.
Άλιωτο να μένει το κερί ,όπου φωτιά δεν σβένει,
Όταν στη μήτρα-μνήμη γίνεται σπόρος που βλασταίνει.
//
Θεοδόση φίλε, δέξου τον στερνό ασπασμό μας,
μαζί με τον θερμό χαιρετισμό μας…….
=Καλό στρατί να πορευτείς στον φως του Παραδείσου=
Νίκος Σαλιβερος
