Στερνό αντίο στον Μάκη Δασκαλάκη έστειλε και ο πρώτος δήμαρχος Σύρου -Ερμούπολης, αεί αγαπημένος Γιάννης Δεκαβάλλας
«Με τον Μάκη (Θεμιστοκλή) Δασκαλάκη είχα την τύχη να γνωριστώ και να συνεργαστώ στενά στα μέσα της δεκαετίας του 1980, με αφορμή τη συμμετοχή μας στα κομματικά όργανα του ΠΑΣΟΚ. Τη συνεργασία μας, αλλά και τη φιλία που αναπτύχθηκε στην πορεία ανάμεσά μας, την έχω βαθιά χαραγμένη μέσα μου. Ο Μάκης ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος. Συμπύκνωνε μέσα του αρχές και αξίες που είναι πολύ δύσκολο να συναντήσεις σε κάποιον τη σημερινή εποχή. Αξιοπρεπής, ευγενικός, ειλικρινής και ευθύς, γενναιόδωρος, πρόθυμος συμπαραστάτης σε όσους είχαν ανάγκη, ένας πραγματικός άρχοντας σε συμπεριφορά και σε τρόπους. Αν θέλαμε να χαρακτηρίσουμε με μια λέξη την πορεία του Μάκη στη ζωή θα μπορούσαμε να χρησιμοποιήσουμε μία λέξη που δεν έχει ελληνική προέλευση, αλλά αποτυπώνει με ιδανικό τρόπο την πληθωρική προσωπικότητα και τον χαρακτήρα του. Ο Μάκης υπήρξε ένας γνήσιος κιμπάρης. Το κενό που αφήνει είναι πράγματι δυσαναπλήρωτο. Για την οικογένειά του, για τους φίλους του, αλλά και για τη Σύρα που υπεραγαπούσε.
Καλό ταξίδι φίλε και εύχομαι το αποτύπωμα που αφήνεις να εμπνεύσει πολλούς από εμάς»
Ο Μάκης Δασκαλάκης ήταν σπουδαίος πολίτης. Οι άνθρωποι που τον γνώρισαν, συνεργάστηκαν και τον έζησαν, πενθούν. Μόνο καλά λόγια και γλυκές αναμνήσεις έχουν να θυμούνται. Γιατί στη ζωή του υπήρξε πολιτικό όν με την Αριστοτελική έννοια του όρου. Πρωτοπόρος και μπροστάρης σε όλους τους αγώνες. Ήταν ο «πρώτος μεταξύ ίσων», που άφησε την ισχυρή του προσωπικότητα. Γιατί είχε το χάρισμα της αμεσότητας και της επικοινωνίας με όλα τα ηλικιακά και μορφωτικά στρώματα. Διέθετε λεπτό και ανεξάντλητο χιούμορ, ήταν πάντοτε ευγενής και ψύχραιμος. Καλλιεργημένος και ευαίσθητος άνθρωπος, με υψηλή αισθητική και αίσθηση του χρέους. Ευφυής, με χειμαρρώδη λόγο και τολμηρή σκέψη. Χαμογελαστός και αισιόδοξος. Ένας ζωντανός άνθρωπος. Ένα δημιουργικό μυαλό με αγάπη για τη ζωή, τη δράση, την προσφορά. Τα γραφεία της εφημερίδας τα επισκεπτόταν συχνά και με τη ζεστασιά του, χάριζε χαμόγελα.
Ο Μάκης έλαβε το αντίδωρο της αγάπης και της αναγνώρισης. Οι άνθρωποι ζουν στη μνήμη. Συνομιλούν μαζί μας, υπάρχουν μέσα μας, μας θυμίζουν τη γήινη ύπαρξή μας, μας βοηθούν. Πεθαίνουν αφού πεθάνουν όλοι εκείνοι που τους γνώρισαν και τους θυμούνται.
Καλοτάξιδος και από όλους εμάς του «ΛΟΓΟΥ» .
