Η πρώτη του Μάη για κάποιους είναι «γιορτή», και για τους εργάτες σε όλο τον κόσμο ημέρα «αγώνα»! Άλλοι γιορτάζουν την «αναγέννηση της φύσης» κι άλλοι μετράνε τα καθημερινά τους προβλήματα και σπάνε το κεφάλι να βρουν τον τρόπο για να τα ξεπεράσουν!
Η «εργατική πρωτομαγιά» είναι μια ημέρα-αφορμή να προβληματιστούν «τι φταίει» και πώς μπορούν να αγωνιστούν για μια ζωή καλύτερη για τους ίδιους σήμερα και για τα παιδιά τους αύριο!
Θα περίμενε κανείς, έστω και την ημέρα αυτή, ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ, ΜΕ ΜΙΑ ΦΩΝΗ να ζητήσουν το δίκιο τους, τη σωστή πληρωμή για τη δουλειά που προσφέρουν! Αλλά…
Για άλλη μια χρονιά στην Αθήνα, τις μεγάλες πόλεις της χώρας, ακόμη και στη «μικρή» Σύρο, θα δούμε τους εργαζόμενους, όσους δηλαδή ανταποκριθούν σε λογής-λογής «αγωνιστικά καλέσματα», «μοιρασμένους» και χωρισμένους σε …πράσινους και βένετους και όχι μόνο! Κάθε ομάδα και διαφορετικού χρώματος λάβαρα, με διαφορετικά «συνθήματα», σε διαφορετικούς χώρους η κάθε μία, θαρρείς και έχουν διαφορετικά προβλήματα, διαφορετικά αιτήματα και ανάγκες!
Κι από όλο αυτό το …αλαλούμ των διαφορετικών πανώ, συνθημάτων, συγκεντρώσεων τι βγαίνει τελικά; Ποιος είναι ο «ωφελημένος»; Μήπως όλο αυτό το θέατρο του εργατοπατερικού παραλόγου εξυπηρετεί μόνο εκείνους που οι επικεφαλής των ομάδων καταγγέλλουν ως …«εκμεταλλευτές του ιδρώτα του εργάτη»;
«Διαίρει και βασίλευε» διατύπωσε για πρώτη φορά ο ιταλός στοχαστής ΝικολόΜακιαβέλι στον «Ηγεμόνα» του και αιώνες τώρα φροντίζουν να θυμούνται και να εφαρμόζουν όσοι νιώθουν πως η «καρέκλα της εξουσίας» τους απειλείται από επίδοξους διεκδικητές! Ας θυμηθούμε και τα λόγια του εθνικού μας ποιητή Διονύσιου Σολωμού:
«Η διχόνοια που βαστάει ένα σκήπτρο η δολερή,
καθενός χαμογελάει, πάρ’ το λέγοντας κι εσύ…»
Το αιώνιο κουσούρι μας ως λαού, η διχόνοια και η πεποίθηση ότι καθένας από μας μπορεί από μόνος του να σώσει την πατρίδα! Αποτέλεσμα; Τα προβλήματα όχι απλώς διαιωνίζονται, αλλά ολοένα και περισσότερα γίνονται κι εμείς, αντί να εντοπίσουμε τον δημιουργό των προβλημάτων, βάζομε «στόχο» τον …διπλανό που έχοντας κι αυτός τα ίδια προβλήματα, αγωνίζεται να δώσει τη «δική του λύση», με τον «δικό του τρόπο»! Μάθαμε να αναθέτουμε τη λύση των προβλημάτων μας σε τρίτους -εργατοπατέρες, «συνδικαλιστές διαφόρων χρωμάτων», συμβούλους, βολευτές και λοιπούς αιρετούς- περιμένοντας αυτοί οι «άλλοι» να «αποφασίσουν για μας, πριν από μας»! Και η ζωή συνεχίζεται!
Ρίξτε μια ματιά στο πλήθος των «αγωνιστικών, εργατικών συγκεντρώσεων» με τους …καθοδηγητές σε κάθε μία από αυτές να είναι …περισσότεροι από τους συμμετέχοντες, συχνά ως απλοί θεατές ή έστω ως …παπαγάλοι που απλώς επαναλαμβάνουν τα συνθήματα που οι «ντουντουκοφόροι» τούς καλούν να φωνάξουν, μήπως και …φοβηθούν οι «κακοί εργοδότες» και οι «συνεταίροι τους στην εξουσία»! Αλήθεια, αναρωτιέμαι αφελώς, όσοι αυτοδιορίζονται ως καθοδηγητές των εργατών, ενδιαφέρονται να τους «ξυπνήσουν», μήπως και αντιδράσουν ή στην πραγματικότητα τούς …κοιμίζουν εφησυχάζοντάς τους ότι «ο αγώνας τους ΘΑ δικαιωθεί»; Μήπως, τελικά, σηκώνοντας με «ένθερμο ζήλο» λάβαρα και ντουντούκες το κάνουν με βασικό στόχο να δημοσιευτεί η φωτογραφία τους στα ΜΜΕ κι έτσι να «περάσουν λίγα ακόμη ένσημα στο κομματικό-παραταξιακό βιβλιάριό τους»;
Ζούμε, δυστυχώς, σε μια εποχή που η γενικότερη νοοτροπία είναι «κοίτα να τη βολέψεις μόνος σου και μη σκας για τους άλλους»! Σε μια κοινωνία που τα μέλη της έπαψαν να συζητούν, να συμπορεύονται, να νοιάζονται και να βοηθούν όσους τους χρειάζονται, αγνοώντας συχνά ακόμη και ποιος είναι ο «διπλανός» τους! Ο «κανόνας» που κατευθύνει τη ζωή μας είναι: «Ο Θεός μας για όλους και καθένας για πάρτη του»! Ως πότε; Μήπως είναι καιρός να …σκεφτούμε;
Όχι, πέστε μου! Άδικο έχω;
Σας χαιρετώ όλοι
και σας φιλώ με αγάπη
Μ. ΠΡΟΠΕΤΗΣ
