Μετά από τρεις επιτυχημένες σεζόν, «Το Ημερολόγιο ενός Τρελλού» του Νικολάϊ Γκόγκολ ανεβαίνει στη σκηνή του θεάτρου «Απόλλων» για μια και μοναδική παράσταση, τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου 2018, στις 21:00.

Το ρόλο του Ποπρίστσιν – ο οποίος και χάρισε την υποψηφιότητα για το Βραβείο Μονολόγου «Αντιγόνη Βαλάκου» από την Ακαδημία Ελληνικών Βραβείων Τέχνης στον ηθοποιό Δημήτρη Γιώτη – έχουν υποδυθεί σπουδαίοι πρωταγωνιστές του ελληνικού θεάτρου, όπως ο Δημήτρης Χορν, ο Θύμιος Καρακατσάνης, ο Κώστας Καρράς, ο Λάκης Λαζόπουλος και ο Στάθης Ψάλτης, γεγονός που αποτελεί τεράστια πρόκληση για όλους τους νέους ηθοποιούς.

Πώς έγινε, όμως, η επιλογή του συγκεκριμένου έργου και πόσο επίκαιρα είναι τα μηνύματά του; « Έργο αγαπημένο και για χρόνια φυλαγμένο», λέει ο Δημήτρης Γιώτης και συνεχίζει: «Το ”παίδεψα”, το μελέτησα δύο χρόνια πριν αρχίσει να μπαίνει σαν σκέψη ακόμα ό,τι θα καταπιαστώ με τούτο. Είναι αυτή η δεδομένη στιγμή που το ίδιο το έργο ”ζητά” να βγει στο φως. Είναι οι συγκυρίες που το καθιστούν τόσο επίκαιρο από ποτέ. Σήμερα που ο καθένας χάνεται, απομονώνεται στην ψεύτικη κοινωνικότητα των social media και του fb, είναι επιτακτική ανάγκη να συνομιλήσουμε… Μια κουβέντα, μια ζεστή αγκαλιά, μια καλημέρα…θα χαμε κάνει έναν κόσμο καλύτερο».

Αναφορικά με τις δυσκολίες που αντιμετώπισε τόσο στην σκηνοθετική του προσέγγιση όσο και στην ερμηνεία ενός τόσο απαιτητικού χαρακτήρα, προτάσσει τη χαρά της δημιουργίας: «Η χαρά της δημιουργίας είναι μεγάλη! Χρειάστηκε να πέσω στα βαθειά, να περάσω Συμπληγάδες Πέτρες, να ματώσω και να παλέψω, όμως το αποτέλεσμα δικαιώνει τη διαδικασία. Η βαθύτερη αναζήτηση της προσέγγισης του ρόλου έγινε μέσα απ την ελευθερία του μυαλού του. Ο ”Τρελλός” μου δεν είναι τρελλός, είναι ελεύθερος. Το ‘δα σαν παιχνίδι, ζω και εξερευνώ όπως τα παιδιά, παίζουν και χαίρονται. Γίνονται ήρωες στη δική τους ιστορία. Έτσι και ο ”Τρελλός” μου γίνεται βασιλιάς στο δικό του παιχνίδι της ζωής, Δεν ξέρω αν είναι δύσκολη η ερμηνεία, δεν κάνω ερμηνεία…το ΖΩ! Είμαι ο Αυξέντιος πέρα για πέρα…πριν και μετά τον ”φέρω”, τον αγαπώ, είναι κομμάτι μου, παίζω και λυτρώνομαι. Τι να πω; είναι ένα ταξίδι στο ΦΩΣ η συνάντηση μαζί του».

Με τη Σύρο τον δένουν ισχυροί δεσμοί παλαιόθεν: «Έχω ιστορία με τη Σύρο. Ερχόμουν παιδί πολύ συχνά γιατί η μάνα μου έχει βαφτίσει την κόρη μιας πολύ καλής της φίλης, οπότε τα καλοκαίρια ήμασταν εδώ. Έχω έρθει και με παραστάσεις με το Εθνικό και με το Ελεύθερο Θέατρο. Βέβαια είχα να ‘ρθω 5-6 χρόνια, αλλά τώρα ήταν η ιδανική στιγμή. Το θέατρο «Απόλλων» έχει μια γοητεία, φέρει μια ιστορία ανεκτίμητη, νοιώθω συγκίνηση που θα βρεθώ στη σκηνή του και τεράστια ευθύνη. Οι Συριανοί είναι εκπαιδευμένο κοινό με κουλτούρα και κρίση κι αυτό είναι που με κεντρίζει. Το ήθελα, το χα ανάγκη να επικοινωνήσω το έργο του Γκόγκολ στους Συριανούς».

«Υπάρχει προβληματισμός στο κοινό;», τον ρωτάμε: «Μα αυτό είναι και το ζητούμενο», απαντά και συνεχίζει: «Στο έργο, οι κωμικοτραγικές καταστάσεις του ήρωα γεννούν ερωτήματα στο κοινό. Το στοίχημα της παράστασης είναι: Να αφορά. Αφορά τον κάθε θεατή, ανακαλύπτει στοιχεία δικά του, βλέπει, αναγνωρίζει σκέψεις και ατάκες που έχει πει ή θα ήθελε να πει.. Ο καθένας παίρνει αυτό που αναζητά. Αυτό είναι και το δικό μου κέρδος, αν θέλετε, να συνομιλώ και να γεννώ ερεθίσματα. Και με συγκίνηση επικαλείται φράση θεατή, η οποία έχει χαραχθεί ανεξίτηλα στη μνήμη του: «Έχω ζήσει μοναδικές στιγμές τα τρία χρόνια που ”γράφω” το ”Ημερολόγιο”, όμως αυτό που θα μείνει χαραγμένο στη μνήμη μου – και συγχωρέστε με μη φανώ υπερφίαλος- είναι τα λόγια ενός μεγάλου κυρίου που παρακολούθησε την παράσταση με τη γυναίκα του. Έρχεται στο τέλος και μου λέει ”Μπράβο σας” ευχαριστώ πολύ, απαντώ ”αφήστε με να σας μιλήσω. Είχα έρθει προκατειλημμένος, καχύποπτος…γιατί είχα δει το Χορν (κόπηκαν τα πόδια μου), είχα εκείνον στο μυαλό μου, τώρα θα έχω εσάς!’ ‘Το λέω και συγκινούμαι – ούτε κατή διάνοια δεν μπαίνω στη διαδικασία αυτή, τιμώ την ιστορία μας και σέβομαι το παρελθόν μας – αλλά αυτά τα λόγια δεν θα τα ξεχάσω ποτέ».

Και ο κ. Γιώτης καταλήγει με ένα μήνυμα: «Το να μοιράζεσαι τις σκέψεις σου, τα συναισθήματα σου με κάποιον άλλον, είναι μια από τις μεγαλύτερες ευτυχίες στη ζωή’», λέω κάποια στιγμή στο έργο. Θα χαρώ πολύ να είστε κοντά μου, να γράψουμε παρέα μια ακόμα σελίδα στο ”Ημερολόγιο” και αφήνω αυτά που θα νοιώσουμε όλοι μαζί να τα μοιραστούμε στο τέλος της παράστασης. Ραντεβού λοιπόν τη Δευτέρα 12 Φεβρουαρίου στο θέατρο «Απόλλων», στις 21.00».