Πόσο αδικαιολόγητη είναι η απορία του συνόλου των πολιτών αυτής της χώρας, όταν αναρωτούνται «Πώς γίνεται, όταν το Δημόσιο είναι να σου πάρει χρήματα, να λειτουργούν όλες οι Υπηρεσίες του ρολόι, αλλά όταν είναι να σου δώσει, να μην γνωρίζει η αριστερά του τι ποιεί η δεξιά του;»
Και αναφέρονται σε πληθώρα περιστατικών, από συνταξιοδοτικά μέχρι φορολογικά και αναδρομικά, που όταν προσπαθήσεις να βρεις άκρη διαπιστώνεις πολύ σύντομα ότι βρίσκεσαι στην κατάσταση του Θησέα, όταν μπήκε στον λαβύρινθο για να σκοτώσει τον Μινώταυρο και αν δεν του είχε δώσει τον μίτο (κουβάρι κλωστής) η Αριάδνη, ώστε να βρει το δρόμο της επιστροφής, ακόμα εκεί θα ήταν και θα τον ψάχναμε.
Επίσης, στην ίδια απορία προστίθεται και το… παρακλάδι «Πώς γίνεται, όταν χρωστάς στο Δημόσιο και δεν είσαι συνεπής ως προς την ημερομηνία καταβολής του χρέους σου, να σου επιβάλλεται πρόστιμο ακόμα και για μία ημέρα καθυστέρησης, αλλά όταν το Δημόσιο είναι ανακόλουθο ως προς την ημερομηνία καταβολής του χρέους του απέναντί σου, δηλαδή να καθυστερεί επί μήνες ή επί χρόνια, να μην συντρέχει η ίδια λογική της επιβολής προστίμου, ανάλογα με τον χρόνο καθυστέρησης;»
Φυσικά, αυτή η λογική του παραλόγου δεν αποτελεί σημείο των (τωρινών) καιρών, αλλά έχει βαθιές ρίζες, που ξεκινάνε από το 1821 και φτάνουμε… αλώβητες μέχρι τις μέρες μας. Θυμίζουν ότι «παλιός γάιδαρος καινούρια περπατησιά δεν κάνει».
Μπορεί τα τελευταία 30 χρόνια η τεχνολογία να αναπτύχθηκε με τέτοια ιλιγγιώδη ταχύτητα που ξεπερνάει και την ταχύτητα του φωτός, με ηλεκτρονική πλέον την κάθε συναλλαγή, αλλά αυτό ισχύει κατά το μεγαλύτερο μέρος της στο πώς το Κράτος θα κατορθώσει να παρακολουθήσει τον φορολογούμενο υποτακτικό του με κάθε πολύπλοκο μέσον, ώστε να είναι αδύνατη η κάθε είδους «απόδρασή» του από τις φορολογικές «δαγκάνες». Αυτό δεν συμβαίνει όμως και με τις υποχρεώσεις του, για τις οποίες το «σύστημα» σηκώνει τα χέρια ψηλά.
Αν, για παράδειγμα, ρωτήσετε έναν άλλο ευρωπαίο πολίτη «Πότε παίρνεις τη σύνταξή σου;», η απάντηση (με απορία στο πρόσωπό του) είναι «Αμέσως», μη κατανοώντας την κρατική «δικαιολογημένη» καθυστέρηση επί μήνες ή και χρόνια, με το αιτιολογικό «Εμπλέκονται πολλά Ταμεία και ως εκ τούτου είναι δικαιολογημένη η καθυστέρηση».
Εύλογη η απορία του «Τι θα πει πολλά Ταμεία; Δεν ανήκουν στην Ελλάδα, οπότε -ηλεκτρονικά- με ένα πάτημα κουμπιού δεν γνωρίζει ο συνταξιοδοτικός κλάδος ποια είναι η κατάσταση του ασφαλισμένου του;»
Τόσο απλή και αφελής ερώτηση, που φυσικά σε παραπέμπει και στην εκ διαμέτρου αντίθετη, δηλαδή «Πώς βρίσκει το Κράτος τι του οφείλεις, ανεξάρτητα αν οι όποιες οφειλές προέρχονται από διαφορετικές δραστηριότητες;»
Είναι απορίες και ερωτηματικά που μάλλον δεν θα βρούνε ποτέ απάντηση, γιατί το κραταιό Κράτος έχει το πεπόνι έχει και το μαχαίρι, οπότε η όποια προσπάθεια να παρέμβεις στο «μαχαίρι» του το πιο πιθανόν είναι να κοπείς!
