Ριπίδια

ΘΥΜΗΘΗΚΑΜΕ εκείνο το γνωστό «κούνια… λέσα…» εμείς οι κάποιας ηλικίας, όταν κρεμούσαμε στο δέντρο του σπιτιού (τότε υπήρχαν συκιές και αμυγδαλιές στις αυλές των σπιτιών) δυο σκοινιά σε σχήμα θηλιάς, σε μικρή απόσταση το ένα από το άλλο, και περνούσαμε ανάμεσά τους μια σανίδα πάνω στην οποία καθόμαστε ...

ΛΥΠΗΡΟ το φαινόμενο του «λουκέτου» σε καταστήματα, ιδιαίτερα αν αυτά ανήκουν στα παραδοσιακά, αλλά η λύπη αυξάνεται γεωμετρικά καθώς βλέπουμε πως το «λουκέτο» έχει κλείσει στις δαγκάνες του ακόμη και περίπτερα.

ΦΥΣΙΚΑ και «δεν έχουν το Θεό τους» ορισμένοι, αφού ακόμα και στοιχειώδεις συμπεριφορές καταστρατηγούνται στο όνομα της (κατ’ όνομα) διαφήμισης, όπως αυτή που αφισοκολλήθηκε στην είσοδο της Παιδικής Χαράς στο «Κλειστό».

ΕΞΑΚΟΛΟΥΘΕΙ να πηγαίνει, αλλά να φεύγει άπραγος, εκείνος που σπεύδει στο Κολυμβητήριο προκειμένου να κάνει διαγνωστικό τεστ για τον κορωνοϊό.

Η ΘΕΙΑ Φιλίτσα έχει την εντύπωση πως ένας δημοσιογράφος (εντός ή εκτός εισαγωγικών) πρέπει να τα γνωρίζει όλα. Προφανώς ακόμα και πριν να γίνουν. Και επειδή εμείς δεν συμπεριλαμβανόμαστε στην κατηγορία αυτή μας έχει του πεταματού.

ΟΤΑΝ εμείς της κάποιας ηλικίας, θέλαμε να πάμε για μπάνιο στη θάλασσα και επιλέγαμε είτε τον όρμο Ευαγγελίδη είτε τον όρμο Τάληρο, είχαμε πλήρη πρόσβαση ...

ΤΙ κι αν το αυτοκίνητο, στην είσοδο του σταδίου (λέμε τώρα) στα Πευκάκια, έχει μετατραπεί σε ακίνητο και βρίσκεται εκεί μήνες τώρα, χωρίς να ενδιαφέρεται κανείς για την απομάκρυνσή του; Τι κι αν έχει ειδοποιηθεί ο Δήμος για την ακίνητη παραμονή του;

Ως συνήθως, ενός κακού μύρια έπονται!

ΑΥΤΟ το γνωστό «Ο τράχηλος του Έλληνα, ζυγόν δεν υπομένει» φαίνεται πως κάνει εμφαντική την παρουσία του σε ορισμένα καταστήματα εστίασης, με αρειμάνιους καπνιστές να γράφουν στα παλαιότερα των υποδημάτων τους τις αυστηρές διατάξεις που απαγορεύουν «ρητώς και δια ροπάλου» το κάπνισμα σε κλειστούς χώρους.

ΟΠΩΣ δείχνουν τα πράγματα, σε ό,τι αφορά την προμήθεια πετρελαίου θέρμανσης από τα νοικοκυριά, έχουμε «μια από τα ίδια» συγκριτικά με πέρυσι.