ΟΥΚ ολίγα τα παράπονα και μάλιστα μετ’ επιτάσεως για την πλατεία Μιαούλη.. Πάλι!
ΚΑΠΟΙΟΙ δυσαρεστημένοι, άλλοι απογοητευμένοι, ορισμένοι θυμωμένοι.
«Ο φωτισμός είναι τραγικός. Ένας χώρος πνιγμένος στο σκοτάδι, στο ημίφως, εξαφανισμένος με τα νεοκλασικά στοιχεία του. Αποπνέει μιζέρια» μου είπαν. «Η μουσική εξέδρα σιωπηλή λες και ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε για το λόγο που κατασκευάστηκε. Έχουμε μια μοναδικά εξαιρετική πλατεία και την καταβαραθρώσαμε»…
ΜΑΛΙΣΤΑ κάνουν σύγκριση της πλατείας Μιαούλη με την πλατεία Stanislas (φωτο μικρή) στη γαλλική πόλη Nancy (πρώην πρωτεύουσα του Δουκάτου της Λωρραίνης, που δημιουργήθηκε το 1752-55 και θεωρείται μια από τις ομορφότερες πλατείες του κόσμου ενταγμένη βεβαίως στην παγκόσμια κληρονομιά της ΟΥΝΕΣΚΟ) όπου ακούγεται μόνο μουσική από γκρουπ ή συναυλίες και σταντ για ποίηση, με μικρά παιδιά να παίζουν, να κάνουν ποδήλατο «..και να σκεφτείτε ότι αυτή η πλατεία δεν διαθέτει εξέδρα όπως η δική μας».
ΟΠΩΣ λένε χαρακτηριστικά: «Δεν υπάρχει μπάλα, δεν υπάρχει κλωτσιά. Απαγορεύονται. Γιατί υπάρχει σεβασμός στον χώρο και στους ανθρώπους».
ΟΡΙΣΜΕΝΟΙ ζητούν να επανέλθει η μουσική στην Παγκάλειο εξέδρα: «Γιατί δεν αξιοποιούν την εξέδρα για μουσική; Κάθε βράδυ να έχει μουσική σύγχρονη και κλασική. Να έχει φωτορυθμικά .. Αυτά τα γκρουπ που έρχονται και παίζουν κάτω από αυτήν ή όπου βρουν και γίνεται γιουσουρούμ.. Γίνεται ένα κιτς… Ας φέρουμε και μαϊμούδες, γιατί όχι; … Μα εδώ δεν έχει φως. Είναι σκοτάδι. Νύχτα. Πίσσα.
ΧΡΕΙΑΖΕΤΑΙ φωτισμό ζεστό, με μελέτη. Από ειδικό. Να έρχονται μουσικά σύνολα να παίζουν. Έχει μουσικούς η Σύρος. Η Ελλάδα. Ας βάλουν τίτλο: «Το Αιγαίο καλεί το Ιόνιο».
ΑΣ βάλουν μουσικούς από το Ιόνιο Πανεπιστήμιο που έχει μουσική σχολή. Ας καλούν από μουσικά σχολεία φοιτητές. Ας παίξουν όλων των ειδών μουσική. Ας παίξουν και Μάρκο Βαμβακάρη. Όλα μπορούν να συνυπάρξουν.
ΑΛΛΑ, εν πάση περιπτώσει, ας σταματήσει αυτό το χάλι και κυρίως ας μη στιγματιστεί αυτή η μνημειακή πλατεία ως πλατεία των τραυματισμών και των ατυχημάτων!»
ΕΠΑΝΕΡΧΟΜΑΙ συσσιφικά λοιπόν και λυπάμαι που θα επανέρχομαι όσο υπάρχουν τηλεφωνικές επικοινωνίες, επικοινωνίες δια ζώσης ακόμη και επιστολές πάντα με αφορμή τη χρήση της πλατείας.
ΜΕΧΡΙ να δοθούν λύσεις συνύπαρξης, χωρίς αντιδράσεις, χωρίς ατυχήματα, χωρίς φόβους.
ΠΑΡΑΛΛΗΛΑ με τις προφορικές είχαμε και γραπτές διαμαρτυρίες.
Ο κ. Μιχαήλ Ι. Στρατουδάκης γνωστός δημοσιογράφος και συγγραφέας , συνεργάτης μας στην εφημερίδα στη στήλη «Ο Λόγος στην Ιστορία», μας έστειλε επιστολή καθώς τελείωσε το «Οκτατάξιον Γυμνάσιον Αρρένων Σύρου», όπου οι γνώσεις που έλαβε ήταν εξαιρετικώς εκτεταμένες σε όλους τους τομείς του επιστητού, δεδομένου ότι το Γυμνάσιον αυτό ήταν από τα πλέον άριστα, αυστηρά και επαρκώς επανδρωμένα ανά την Ελλάδα».
ΕΠΟΜΕΝΩΣ έζησε μια εποχή την ιστορική πλατεία όπου δικαιούται να ομιλεί, να συγκρίνει και να προτείνει:
Απεξενώθη του μεγαλείου της η Πλατεία Ερμουπόλεως;
Οι παλαιότερες κοινωνίες οι οποίες δεν είχαν τα θλιβερά σημερινά μέσα ενημερώσεως, είχαν εφεύρει δικά τους ακίνδυνα και κατά μέγα μέρος ευχάριστα. Π.χ. οι περίφημες «Βεγγέρες» ήτοι συγκεντρώσεις μετά την εργασίαν, το βράδυ αργά σε οικίαν συγκεκριμένου γείτονος, είχε πολύπλευρη αντικειμενικότητα.
ΣΧΟΛΙΑΖΟΤΑΝ πρωτίστως επίκαιρα και ενδιαφέροντα θέματα, αρραβώνες, γάμους πριν και μετά, γεννήσεις, βαπτίσεις, επισκέπτες στον τόπον συνήθως από άλλα χωριά, τα πάντα επίσης τα γεωργοκτηνοτροφικά θέματα, πόσα αγώγια έκαμεν ο Μάμας, πόσα κατσίκια πώλησε ο Στελιανός. Συνελόντι ειπείν δεν έμεινε θέμα άθικτον.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΩΣ και νέα θέματα, όχι τα ίδια και τα ίδια όπως μας «σερβίρουν» οι χρυσοπληρωμένοι δημοσιογράφοι της Τηλεοράσεως. Οι βεγγέρες ήταν τέλειον μέσον ψυχαγωγίας και λησμονιάς του ημερησίου καμάτου.
ΟΙ επισκέψεις σε Εκκλησίες ανάταση ψυχική. Γι’ αυτό και στα εορτάζοντα εκτός του χωρίου ναΐδρια οι ιδιοκτήτες προς προσέλκυση πιστών διέθεταν πέραν του άρτου και φρούτα ή άλλα. Τις επίσημες εορτές και αργίες οι περίπατοι τις απογευματινές ώρες ήταν η απόλυτη ψυχαγωγική νηνεμία.
ΟΜΩΣ για την πρωτεύουσαν των Κυκλάδων την Ερμούπολη, οι περίπατοι γινόταν καθημερινώς και δι΄ ορισμένους αδιακρίτως ώρας. Αυτό συνέβαινε στην Πλατείαν Μιαούλη η οποία ευρίσκεται έμπροσθεν του περικαλλούς Δημαρχιακού Μεγάρου.
ΕΙΝΑΙ παραλληλεπίπεδη αρκετών μέτρων περίκλειστη από οδούς και Μέγαρα. Στον χώρον αυτόν γίνεται ο περίπατος, βοστρουφηδόν πάντα, ήτοι ξεκινά από την μίαν πλευράν την μικράν διήκει όλην την μεγάλην πλευράν, πηγαίνει στην κατέναντι μικράν πλευράν και επιστρέφει.
ΑΥΤΟ γίνεται πλειστάκις. «Μπρος- πίσω» συνεχώς όσην ώραν διαρκεί ο περίπατος. Και συνήθως είναι εκτενής. Οι περιπατητές διασταυρώνονται πολλές φορές. Δεν υπάρχει περιορισμός σε περιπατητές. Πάντες οι εν τη πρωτευούση εκεί θα περιπατήσουν.
ΝΕΟΙ, νέες, μεσήλικες ηλικιωμένοι, Διδάσκαλοι, Καθηγητές, Δικαστικοί, Στρατιωτικοί, Αστυνομικοί, Εφοριακοί, Νομαρχιακοί οι πάντες.
Η ατελεύτητος αυτή παλινδρομική ροή ανθρωπίνου ποταμού, είναι η ειδοποιός διαφορά της Ερμουπόλεως στον τομέα του περιπάτου μεταξύ άλλων πόλεων. Πέραν αυτού δε, είναι και πηγή απολύτου ηρεμίας. Οι περιπατητές συνεζήτουν, αλλά και άλλοι εσχολίαζαν.
ΝΕΟΙ συνεχώς ευρίσκοντο πλησίον νεανίδων μεθ΄ας ήθελαν απόκτηση σχέσεων. Δεν έλειψαν πολλά συνοικέσια. Δικαίως απεκλήθη και «νυφοπάζαρον» η πλατεία, αλλά με την καλήν έννοιαν.
ΩΣ μαθητές του Γυμνασίου εκεί κάναμεν τον περίπατον και σε διασταυρώσεις με καθηγητές χαιρετούσαμεν αποκαλύπτοντες την κεφαλήν από το σχολικόν πηλίκιον.
ΣΕ ορισμένα άκρα της πλατείας υπήρχαν ξύλινα καθίσματα για ξεκούραση των βουλομένων. Για τους μαθητές Γυμνασίου απαγορευόταν αυτό. Ο κανονισμός του Σχολείου έγραφε. «απαγορεύεται η παραμονή στα ανάκλιντρα τα μονίμως εγκατεστημένα εν τη πλατεία της Πόλεως».
Η πλατεία αυτή ήταν μέγας ψυχικός ηρεμιστής και είχε συνυφανθεί άμεσα με την κοινωνικότητα στην Ερμούπολη.
ΑΝΑΓΚΑΙΑ μορφή της παραδοσιακής ζωής.
ΚΑΙ όσον οι παραδόσεις, τα ήθη, τα έθιμα, τα κοινωνικά φαινόμενα χάνονται, τόσον ο άνθρωπος στερείται ψυχικής ευφορίας και μένει στήλη άλατος.
ΔΥΣΤΥΧΩΣ στο σημείον αυτό οδηγήθη ο Λαός της Ερμουπόλεως.
Η πλατεία έχασε την περιπατικήν ιδιότητα που είχε μέχρι πρότινος.
ΜΕΤΕΤΡΑΠΗ σε παιδότοπον, αφού εκεί κινούνται τώρα παιδιά με πατίνια με πλαστικά αμαξίδια, με ποδήλατα με όλα τα αναγκαία για να διασκεδάσουν!
ΓΙΑΤΙ δεν πηγαίνουν σε παιδικήν χαράν;;; Γιατί απεστέρησαν την χαράν και την κοινωνικήν επαφήν στους νέους μέχρι και γέροντες;
ΓΙΑΤΙ διάγραψαν μίαν κοινωνικήν – παραδοσιακήν συνήθειαν στην Ερμούπολη;
ΟΤΑΝ τα έθη και οι παραδόσεις χάνονται η Ελλάς αλάσσει και φθίνει! Ήθη, έθιμα, παραδόσεις και άτυπες συνήθειες, κράτησαν τους κατοίκους σε ευχάριστην ατμόσφαιραν τα μαύρα χρόνια της οθωμανοκρατίας.
Η πλατεία Ερμουπόλεως να λάβει την παλαιάν της μορφήν και η Δημοτική Μουσική να παιανίζει ώστε οι ογκώδεις καταπιέσεις των κατοίκων να ρίπτονται στα τάρταρα, έστω και δι ολίγον.
20/8/2021
Μιχαήλ Στρατουδάκης
ΟΠΩΣ διαπιστώνουμε, ο κάθε άνθρωπος εκφράζεται με τη δική του γλώσσα. Προφορική ή γραπτή. Το ζητούμενο είναι η ουσία. Και η ουσία «απαιτεί» ευγενικά και επιτακτικά, αποφάσεις.
