ΔΕΝ ήταν πάνω από δώδεκα χρόνων, αλλά είχε το εμπορικό δαιμόνιο μέσα του. Πουλούσε μικρούς φακούς, ζητώντας ουσιαστικά οικονομική βοήθεια «για τους γονείς του».

Δεν ήταν η πρώτη φορά που τον βλέπαμε στη Σύρο, καθώς κάποια προηγούμενη πουλούσε εκκλησιαστικά ημερολόγια.

Όπως μας είπε «οργώνει» σχεδόν όλο το Αιγαίο.

«Φτάνω μέχρι τη Ρόδο. Πρέπει να βοηθήσω τη μάνα μου», μας λέει, βάζοντας το σχολείο δε δεύτερη ή τρίτη προτεραιότητα.

Αλήθεια, κάτι μας λένε για πρωτογενές πλεόνασμα.

Μήπως περισσεύει, να δώσουμε κάτι και στον μικρό;