ΑΛΗΘΕΙΑ, ποια θα ήταν η πρώτη σκέψη που θα κάνατε αν διαπιστώνατε ότι τα παιδιά του νηπιαγωγείου θεωρούν ότι ο τίγρης είναι αρσενικός και το κουνελάκι θηλυκό;

ΈΧΕΤΕ ποτέ δει, ακόμη και τις Απόκριες, αγόρι ντυμένο κουνελάκι; Μάλλον σπανιότατα.

ΕΙΝΑΙ γιατί τα παιδιά από μικρά μαθαίνουν -και μέσω παραμυθιών- ότι ο.. Γιάννης περιγράφεται ως ζωηρός, πονηρούλης, δυνατός  και…η Σοφία χαριτωμένη, θαυμάσια και γλυκιά.

ΔΕ θα μπω στη διαδικασία της κλασικής  Φροϋδικής θεώρησης που ήθελε τη γυναίκα να κυριαρχείται  από «φαλλικό φθόνο», κάτι που φυσικά δεν ισχύει γιατί ο… φθόνος σήμερα εντοπίζεται για τις γυναίκες  περισσότερο στην κοινωνική δύναμη και το κύρος που διαθέτουν οι άνδρες και λιγότερο στην κυριότητα του ανδρικού φαλλού.

ΣΙΓΟΥΡΑ η θέση της γυναίκας  από  εκείνη  των γιαγιάδων της ενισχύθηκε όμως η  ισότητα  μεταξύ των δύο φύλων παραμένει όνειρο θερινής νυκτός ακόμη  και στις πιό «προηγμένες» κοινωνίες της Δύσης.

ΈΝΑΣ μήνας σχεδόν έχει περάσει από τότε που είδα στο θέατρο Απόλλων τη μουσικοθεατρική παράσταση «Η Αιώνια Πάλη των 2 Φύλων»  που παρουσίασαν οι «Γιατί Έτσι» σε μια προσπάθεια  να αναδειχθούν  οι σχέσεις  ενός σύγχρονου ζευγαριού μέσα από την καθημερινότητα.

Η πάλη των δύο φύλων είναι αιώνια.

ΕΚΑΤΟΝΤΑΕΤΙΕΣ  ταλανίζει τις ανθρώπινες σχέσεις και οι προβληματισμοί τού  θέματος αυτού  έχουν καταγραφεί  πολλαπλώς.

ΜΕ αναλύσεις ειδικών σε πλούσια βιβλιογραφία και με θεατρικές παραστάσεις που αναδεικνύουν διάφορες οπτικές.

Η ιδέα για τη Σύρο ήταν πρωτοποριακή και θαρραλέα, θα έλεγα, αν σκεφτούμε ότι η ομάδα των «Γιατί Έτσι» είναι ένα σύνολο νέων στην ηλικία και στον καλλιτεχνικό χώρο που τόλμησαν να ανεβάσουν ένα έργο με δικό τους πειραγμένο σενάριο, δηλαδή σενάριο στα μέτρα τους, μουσική δική τους, παραγωγή δική τους.

ΚΡΙΤΙΚΕΣ έχουν γραφτεί στην εφημερίδα.

ΑΥΤΗ η νεοσύστατη ομάδα κατάφερε να προσελκύσει κοινό που σπάνια συναντά κανείς στο θέατρο.

ΉΤΑΝ το κοινό τής ματιά τους, της διαλογικής – τολμηρής γλώσσας- εξ ου και ακατάλληλο για ανηλίκους-  και των στιχομυθιών που έβγαιναν ευκολότερα σε ένα κοινό που μιλούσε, φερόταν και εκδηλωνόταν «γιατί έτσι».

ΕΝ ολίγοις  οι «Γιατί Έτσι» έφεραν στο θέατρο Απόλλων ένα κόσμο που δεν είχαν καταφέρει τα άλλα θεατρικά σχήματα.

Η συμπεριφορά, οι αντιδράσεις, η οπτική των θεατών ήταν πρωτόγνωρη και διάχυτη.

ΤΗΝ παρακολουθούσε κανείς με ένα μειδίαμα ολίγον Τζοκόντειο.

ΚΑΙ δεν βρέθηκαν στην πλατεία ή στα θεωρεία του Απόλλωνα άνθρωποι που ασχολούνται πολλά χρόνια με τη Τέχνη να παρακολουθήσουν και να αφουγκραστούν τα τεκταινόμενα…. Να πιάσουν την ατμόσφαιρα..

ΆΦΗΣΑ να περάσει η ένταση των εντυπώσεων και να γράψω στον απόηχό τους επισημαίνοντας  ότι τόσο οι πρωταγωνιστές Σοφία Νομικού (με σπουδές υποκριτικής) και Γιάννης Ρούσσος όσο ο Μάκης Αποστόλου (έγραψε τα κείμενα)  με τον μαθητή Λυκείου Βαλάντη Φωτεινιά  (έπαιζε και τραγουδούσε)  και τον Στέφανο Στεφάνου σε ρόλο κομπέρ έκαναν μια αξιοπρόσεκτη απόπειρα, τολμώντας να αποκαλύψουν την ανθρώπινη ψυχή μέσα από την «άπειρη»  μάχη της προσωπικής τους επιβίωσης.

Ο έρωτας, η ρήξη, τα ένστικτα, οι φαντασιώσεις, οι αλληλοαποκαλύψεις, οι ερινύες και η αλήθεια, όλα πλεγμένα σε ένα εφιαλτικό αργαλειό για τα πρόσωπα.

Η αιώνια πάλη των δύο φύλων, η décadence της κοινωνίας, οι χαμένες αξίες, οι υποχωρήσεις και ο αλληλοσπαραγμός των δυο συντρόφων  με πολλές φαιδρότητες επικράτησαν σε μια μεγάλη- σε διάρκεια παράσταση- που έκρυβε πικρές αλήθειες.

ΑΛΗΘΕΙΕΣ που το κοινό χειροκροτούσε ως εκτόνωση εκείνων που θα ήθελε να πει στο σύντροφό του και το έλεγαν οι πρωταγωνιστές, οι οποίοι όμως με τη σειρά τους, ήταν τόσο νέοι για να σηκώνουν πάνω τους το φορτίο της εμπειρίας της πάλης των δυο φύλων.

ΩΣΤΟΣΟ έπαιζαν με φρεσκάδα το συνεχές  παιχνίδι εναλλαγής ρόλων, «λοιδορούσαν»  όλα τα στερεότυπα για τις σχέσεις των δύο φύλων, επιχειρούσαν να δώσουν απαντήσεις στα ακατάλυτα  ερωτήματα:

«ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ τί θέλουν οι γυναίκες από τους  άνδρες και τι προσδοκούν από τις γυναίκες  οι άνδρες;»

ΈΝΑ ζευγάρι λοιπόν τού χθες- «ξεπερασμένο»- διαπίστωνε επί σκηνής ότι το κόρτε, η ακατανίκητη επιθυμία, η γοητεία, η πληροφόρηση, η συντροφικότητα υπάρχουν για να ερωτεύονται και να «βασανίζονται» τα δυο φύλα και τον 21ο αιώνα.

ΤΟ ανάλαφρο χιούμορ δεν λειτουργούσε ως εμπόδιο ώστε να φανεί ότι σήμερα ο καθένας διεκδικεί τα δικαιώματά του και θέλει την άνεσή του.

 ΚΑΙ εκεί που ο θεατής έλεγε «πολύ καλά κάνουν» διαπίστωνε ότι η διεκδίκηση  γινόταν μέσα από τον ανταγωνισμό και την επίθεση ενώ έπρεπε να μπουν όρια σεβασμού  της ελευθερίας  του άλλου.

Ε, ΝΑΙ. Το  ερώτημα  ανά τους αιώνες είναι ότι οι γυναίκες θέλουν από τους άνδρες εκείνα που  αδυνατούν να τους δώσουν και οι άνδρες θέλουν από τις γυναίκες λιγότερα από όσα εκείνες προτίθενται να προσφέρουν.

ΤΟ κοινό εκείνης της παράστασης δεν «παρενοχλήθηκε» όταν κλήθηκε από τους πρωταγωνιστές να συμμετέχει .

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ δε δόθηκε η εντύπωση ότι υπήρξε αγωνιώδης προσπάθεια να βγει γέλιο μέσα από τη διαδραστική  αυτή «σχέση». Ήταν σαν μια παρέα που έκαναν πλάκα αμφότεροι.

ΠΑΡΟΤΙ χρησιμοποιήθηκαν εκφράσεις του «συρμού» η παράσταση δεν ήταν σεξοκωμωδία.

ΔΕΝ είχε αναξιοπρέπειες  και απλοϊκές ευτέλειες.

ΘΥΜΙΖΕ λίγο επιθεώρηση διαποτισμένη με το γνωστό ελληνικό χιούμορ .

ΈΝΑ έργο με ανατροπές και εκπλήξεις που αφορούσε  άμεσα όλες τις ηλικίες,(αφού τα παιδιά αποδεδειγμένα μπαίνουν πολύ νωρίς σε αυτό το παιχνίδι) χωρίς απαραίτητα να βρίσκεται σε πρώτο πλάνο η ερωτική πάλη.

ΣΥΝΕΧΩΣ  βλέπουμε την αύξηση των κοινωνικών θεμάτων που ακουμπούν στις οικονομικές συνθήκες, την πληθυσμιακή μεταβλητότητα  και το ρυθμό της ζωής μας  η οποία επιταχύνεται, και όλα αντανακλώνται σε έναν επαναπροσδιορισμό και των σχέσεων.

ΈΤΣΙ, καθώς ο άνθρωπος  δε θα πάψει ποτέ να αναζητά την προσωπική ευτυχία, ο χειρισμός των σχέσεών του σισυφικά θα είναι στη σκέψη του.
ΓΕΝΙΚΟΛΟΓΑ θα έλεγα ότι  και οι γυναίκες και οι άνδρες  θα ζητούν πάνω από όλα αγάπη και συνεννόηση.

ΑΛΛΑ είμαστε πλάσματα πολύπλοκα και ιδιοτελή και  πολλές φορές αυτό που ξεκινά ως το υψηλότερο τίμημα ισότητας μπορεί πολύ εύκολα να καταντήσει  μια «δικαιολογία» για την απόκτηση εξουσίας….

…ΤΗΝ ΟΠΟΙΑ, αν την αποκτήσει ή ο άνδρας απέναντι στη γυναίκα ή η γυναίκα απέναντι στον άνδρα,  διαπιστώνει ότι τίποτα δεν έχει επιτευχθεί αφού θα συνεχίζεται αυτός ο αγώνας επικράτησης.

ΊΣΩΣ ισχύει ότι οι άνθρωποι στη ζωή μας  είμαστε απλοί «ηθοποιοί» και όπως είπε ο συγγραφέας  Γκέοργκ Μπύχνερ  «Ο άνθρωπος είναι μια άβυσσος και ζαλίζομαι όταν την κοιτώ» καθώς η επιβολή  είναι απόρροια της «θεατρικοποίησής της.

ΠΟΛΛΕΣ οι σκέψεις  και οι προβληματισμοί που γέννησε η αιώνια πάλη των δύο φύλων. Και τόσο διαχρονική που, όποτε προβληθεί,  πάντα ενδιαφέρον θα έχει…

 ΓΙΑΤΙ πέρα από αυτό που θέλησαν να προβάλλουν οι συντελεστές της παράστασης, αναφύονται και προεκτεινόμενα ερωτηματικά τα οποία αφορούν την υπαρξιακή πάλη ανάμεσα στο αρσενικό και το θηλυκό.

ΑΓΩΝΑΣ  ανάμεσα στην πνευματικότητα και στο έκλυτο, όπου ο άνθρωπος προσπαθεί να ισορροπήσει.

ΑΥΤΟ είναι το σημείο αναφοράς του πολιτισμού μας.

Σ’ ΑΥΤΟ το ταξίδι δεν βλέπει ο θεατής ρηχά μόνο την καθημερινότητα, αλλά καλείται να ακούσει ήχους, να δει εικόνες και να έλθει αντιμέτωπος και με τις νέες εμμονικές πραγματικότητες που άλλες μεγιστοποιούν λεπτομέρειες με έναν «αλληθωρισμό, άλλες προβάλλουν την αμεσότητα και την ντομπροσύνη.

ΌΛΑ αυτά κεντημένα πάνω σε μια φόδρα που δεν φαίνεται μόνο η καλή της πλευρά.

ΊΣΩΣ γι’ αυτό οι παραστάσεις καλούνται «διαδραστικές» με συμμετοχή του κοινού.

ΓΙΑΤΙ ο ενεργός θεατής, μπορεί  να συμμετέχει μέσα από  διαφορετικές διαδρομές νιώθοντας την ανάγκη να συνομιλήσει με βαθιά σημάδια της ψυχής του προβάλλοντας τη μαγική αίσθηση πραγματικότητας ενός κόσμου που αλλάζει, αλλά κρατά πάντα την κρυφή πλευρά του φεγγαριού.

ΕΝ τέλει η θεατρική παράσταση της αιώνιας πάλης των δυο φύλων στην ουσία  αποτελεί  θέατρο του παραλόγου.

ΜΑΣ υπενθύμισε ότι, ο άνδρας και η γυναίκα, εχθροί και φίλοι παράλληλα στο ακατανόητο «άπειρο» που τους περιβάλλει, είναι καταδικασμένοι να συμβαδίζουν και συγχρόνως ανίσχυροι, αδύναμοι, να συνειδητοποιήσουν εάν η ζωή τους αποτελεί εντέλει κωμωδία ή τραγωδία..

Ο Γκαίτε είπε «Μόνο προσφέροντας στους άλλους, προσφέρουμε στον εαυτό μας»

ΓΙ’ ΑΥΤΟ… Αν εγώ … ήμουν εσύ  έστω και για λίγο… θα μας έκανε να αποκτήσουμε σαφή επίγνωση του διαφορετικού, να κατανοήσουμε το ιδιόρρυθμο  και να συμπράξουμε σε μια ειρηνική συνύπαρξη…